copyright: John Piek - www.shorties.nl

De minirok met middenbermbeveiliging

Volgens Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag wordt de mode deze zomer uitbundig. 'Vrolijk en exotisch' staat er boven een artikel, en 'bloemen, kleur, volume en Afrika'. Het aardige aan de foto's vind ik, dat goed te zien is hoe de verschillende stijlen steeds meer recyclen. In de jaren zestig en zeventig was het alles gedisciplineerd, en één stijl tegelijk. Als je daar nu achteraf naar kijkt, dan heeft het nog het meeste weg van het Mao-uniform ten tijde van de Culturele Revolutie in China. Zo'n laatste golf met 'uniformen' was destijds de punk, als ik me niet vergis.

Mode kan grote invloed hebben. Ook op je persoonlijke ontwikkeling. Nèt voordat ik puber werd, kwam de minirok in zwang. Het was misschien wel de aanzet tot het beginnen van die puberteit. Middenin de tijd dat ik puberde kwamen onverwacht de Hot Pants. Sexy korte broeken, die tegenwoordig gewoon weer 'korte broek' of 'shorts' heten. Ik vond ze dus helemaal niks, zo na die korte rokjes. Een schoolkameraad van me noemde ze 'de minirok met middenbermbeveiliging'. Later vervloekte ik opnieuw de mode, toen in de eerste helft van de jaren zeventig de lange rokken het straatbeeld gingen bepalen. 'Midi' heette dat.

Het aardige aan de revival-mode vind ik dat dus alles kan. De verschillende nieuwe oude stijlen zijn ongesynchroniseerd, en ontwikkelen zich gewoon naast elkaar. Als je kijkt naar het Volkskrant Magazine-artikel over model Lieke, dan is de ene feestjurk inderdaad zoals het er staat, achteloze chic. De jurk roept associaties op met een begin jaren zeventig door een feministe gedragen tuinbroek. Andere jurken uit hetzelfde artikel zijn typisch 'roaring thirties', terwijl er ook heel duidelijke invloeden uit laat jaren zestig zijn. De laatste jurk lijkt echter weer jaren negentig. Het leuke is: het is veel minder strak geregisseerd, en veel minder is er duidelijk 'uit'.

Hetzelfde zie je bij jongeren. In de jaren zestig was je ofwel voor de Stones, óf voor de Beatles. Hoe overzichtelijk was de wereld. Toch staan die tijden bekend om hun warsheid van conventie. Tegenwoordig heb je vaak veel meer vrijheid om je te kleden, zonder dat je direct uit de toon valt. Althans, je hebt meer stijlen waar je uit kunt kiezen. Ook blijkt je politieke keuze niet meer meteen uit wat je draagt. Hoewel ik dat laatste soms wel jammer vind. Iemand draagt een ban-de-bom-symbool, omdat dat toevallig staat op de convectie van zijn of haar keuze, en niet omdat daar iets mee bedoeld wordt. Een van de heel weinige uitzonderingen wat dat betreft is er eentje met een onsympathieke lading: Lonsdale.

Wordt de mode nu vooral gedicteerd door de commercie, waarin jongeren met hun dure merken schaamteloos meegaan, zo lijkt het. In de jaren zeventig was dat ondanks alle politieke correctheid in feite niet anders. Over de hele wereld sierde bijvoorbeeld het ook nu nog veel gebruikte silhouetportret van Ché Guevara de wand van vrijwel iedere tienerkamer, en ook vele T-shirts. Wat destijds niet bekend was, dat was dat het ontwerp posterverkoper Engel Verkerke uit Veenendaal, die het portret voor het eerst uitbracht, tot zijn eigen niet geringe verbazing steenrijk maakte.

Ik volg de ontwikkelingen van de mode al vele jaren, soms van heel dichtbij - zoals bijvoorbeeld toen een bekende couturier klant was bij mijn vertaalbureau - soms van wat meer op afstand. En vooral ook vind ik interessant hoe jongerensubculturen zich ontwikkelen, met de daarbij behorende kledingvoorschriften. Nog steeds ben ik trouwens korte rokjesfan. En het heeft mij dus ook nog jarenlang dwarsgezeten, die lelijke middenbermbeveiliging zomaar precies middenin mijn puberteit.

jp

Categorie: persoonlijke historie/opinie

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.