Als ik ook maar even kan, dan mijd ik het reizen in de spits. Dat kan ik ook makkelijk, want gewoonlijk stel ik mijn eigen agenda vast. De afgelopen twee weken had ik echter een drietal afspraken rond hetzelfde tijdstip aan de Stadhouderskade in Amsterdam. Ik heb, lang geleden, voor een korte studie ook eens een tijdje een paar keer per week op hetzelfde traject op dezelfde tijd gereisd. Destijds was het nog een klein beetje vroeger dan dat het dit keer moest, en dat zag je aan de slaperige, gaperige koppen. Het ging in die tijd om een reis van Nijmegen naar Eindhoven, nu was het dus de trein van Amersfoort naar Amsterdam. Het was dit keer ook wat minder druk geloof ik dan twaalf jaar geleden. Niettemin is het reizen in de spits niet bepaald een pretje. Het valt me op dat mensen in de spits toch vooral elkaar's blik proberen te vermijden.

Er zijn overigens als je het met twaalf jaar geleden vergelijkt een aantal grote verschillen. Allereerst zijn daar de rinkelende en anderszins geluid gevende telefoons. (Zou de bel of ringtone daarvan soms 's ochtends automatisch heel veel harder overgaan? Bij die van mij is dat niet zo, dat weet ik zeker, maar bij al die anderen leek dat toch onmiskenbaar het geval). Twaalf jaar geleden waren er al walkmans, dus het verschil met een MP3-speler is daarbij helemaal niet zo vreselijk groot, maar twaalf jaar geleden waren er natuurlijk nog geen gratis kranten. Meer mensen kochten indertijd een krant, en het was dus makkelijker voor veel mensen om zich achter hun krant van tweemaal tabloid te verschuilen.

Ik stapte vrijdag op de trein op station Amersfoort-Schothorst, het beginstation van deze trein, en ik kwam te zitten in een nog in een nagenoeg leeg treinstel. Daar kwamen ieder station een aantal mensen bij. Eerst in Amersfoort, later in Baarn. In Hilversum werd het echt druk. Maar ook in Baarn al was om één of andere reden de plek naast mij als enige nog leeg. Het had er waarschijnlijk mee te maken dat ik aan het gangpad zat. Ik ben namelijk al eens vervelend ingesloten tussen raam en een nogal breeduit zittende passagier, en aan het gangpad heb je dus meer ruimte, ook om eventueel te kunnen ontsnappen. Het bleek een geval van een vooruitziende blik. De laatste man die in instapte was een tamelijk gezet persoon. Die kwam dus op de plaats naast mij zitten. De bankjes in de stoptreindubbeldekkers zijn dusdanig smal (of de man was zodanig breed) dat hij zich tussen mij en de leuning aan zijn kant in moest wringen, en ik vervolgens op die manier flink ingeklemd bleef zitten. Het was onaangenaam en ik moest mijn krant die ik door de situatie niet meer kon lezen opbergen. Pas in Weesp stapten er een boel mensen uit, waarna ik snel een bank naar rechts opschoof. De man die toch kennelijk niet goed had begrepen wie nou de aanleiding was tot de overlast (hij was er tenslotte na mij komen zitten), wierp mij toen ik opstond ten afscheid nog een vuile blik toe.

De afspraken van de komende weken daar heb ik wel zelf weer invloed op. Die zijn dan ook op een heel wat menselijker tijdstip. Eentje is er om half elf, en de andere om half twaalf.