Hier is de gesproken versie van de verkiezingscolumn te beluisteren:

http://shorties.be/2010/shortiesfm/podcast/100608.html

726. De aanhoudende zoektocht naar de niet-direct-bewijsbare-leugen

9 juni 2010
©2010, copyright: www.johnpiek.com

Ik ben geweldig tegen oneerlijkheid. Ik kan er gewoon niet tegen. Daar maak ik me soms geweldig kwaad over. Soms? Nee regelmatig. Vaak! Natuurlijk is het zo, al geven de meeste mensen dat niet toe, dat je in het dagelijks verkeer als smeerolie vele tientallen grote, kleine en mini-leugentjes om bestwel gebruikt. Autisten die vaak het vermogen missen om deze gelaagdheid in de realiteit te doorzien kunnen erover meepraten. Je gaat iemand nu eenmaal niet eerlijk vertellen dat je zijn of haar nieuwe kledingsstuk afzichtelijk vindt. Het zijn NIET deze leugens die ik bedoel.

Een paar weken geleden hoorde ik een mevrouw, woordvoerster van Greenpeace in een radioprogramma in debat met ik dacht een politicus. Met droge ogen beweerde mevrouw met grote stelligheid dat zwaardvis een ernstig bedreigde diersoort is waar niet op zou moeten worden gevist. Zo'n uitspraak is gemakkelijk. Bijna alle vis waar zeer veel op gevist wordt is bedreigd.

Het is alleen niet waar en dat zou een greenpeace-dame echt moeten weten. Ze is dus ofwel niet geschikt voor haar baan, ofwel zat ze vierkant te liegen. Maak het verhaaltje zelf af en kleur de plaatjes... Zwaardvis was twaalf jaar geleden wel bedreigd. Bill Clinton zette echter naar aanleiding van een advertentiecampagne een beschermingsplan op, dat zeer succesvol was.
De zwaardvis kent nu ondanks dat hij veel gevist en gegeten wordt in de Noord-Atlantische wateren een overbevolking van 5%. (zie http://en.wikipedia.org/wiki/Swordfish#Conservation_status ). Ik zocht dit begin dit jaar al op naar aanleiding van de serie Swordfish, van dezelfde makers als Deadliest Catch op Discovery Channel. In de serie is overigens te zien dat het er bij de 'jacht' op de enorme vissen zeer dieronvriendelijk aan toegaat, wat ik zelf dan wel weer een reden vind om niet van de beesten te moeten eten.

Oneerlijkheid. Dit was de eerste verkiezingscampagne waarin ik het niet meer opbracht om al die rare uitspraken van de verschillende politici aan te horen. Cijfers van het Centraal Plan Bureau worden als harde feiten gebruikt, terwijl iedereen weet dat er volgende week een nieuw booreiland in de fik kan vliegen of een onuitspreekbare vulkaan kan uitbarsten of iets anders naars of juist heel positiefs kan gebeuren waardoor alle kaarten plotseling anders liggen. Geen enkele reden dus om elkaar op basis van deze cijfers op de vierkante millimeter vliegen af te vangen.

Dit is echter nog niet het ergste. Hoewel ik het in eerder jaren ook al wist, stoorde me dat toen veel minder dan nu. Politici voeren een toneelstukje op. Achter bijna iedere politicus - behalve zoals ik heb begrepen Wilders - staat in deze campagne een souffleur. Een spin doctor noemen ze zo iemand in het Engels omdat hij overal een 'spin', in onze taal een draai aan kan geven. De absolute meestersouffleur van de voorgaande jaren doet in deze campagne trouwens niet mee. Hij heeft zich nu hij zelf een souffleuer heeft net voor de verkiezingen gediskwalificeerd met iets hypocriets.

Dat van dat souffleren vind ik heel erg erg. Bij wat politici zeggen spelen drie dingen een rol. Bij die twee dingen zit de waarheid niet. De eerste vraag die gesteld word is: bij welke fabel kom ik er zelf het beste en met de minste kleerscheuren uit? De tweede vraag: hoe bezorg ik mijn opponent met die fabel de meeste kleerscheuren. En de derde vraag is de vraag die mij het meeste pijn doet: "Hoe ver kan ik hierin gaan zodat ik er nog net mee weg kom". Want een bewijsbare leugen vertellen is voor een politicus een doodzonde. Het is de niet direct bewijsbare  leugen waar de politici haast immer naar op zoek zijn.

Nog nooit heb ik sinds mijn achttiende (want toen mocht ik voor het eerst stemmen) ik een verkiezing overgeslagen. Ik ben niet eens al te erg zwevend op het moment en ik ga ook zeker stemmen. Toch heb ik het moeilijk om het te doen. Ik denk bijvoorbeeld aan het leugenachtige college van burgemeesters, die terwijl ze donders goed kunnen weten dat stemcomputers de kans op fraude heel veel groter maken toch weer oproepen om zo snel mogelijk die dingen weer te gaan gebruiken. Wat voor belang kan daar nou achter zitten? Je wordt er ook zo achterdochtig van. Wie souffleert wie, en door wie wordt die souffleur nou weer gesouffleerd?

Bijna alle partijen willen het eigen risico voor de zorg verhogen, ook voor chronisch zieken. En die zullen daar dus niet echt onder lijden, zo wordt gezegd. Ik ben niet eens zo heel erg chronisch ziek, maar toch is in de meeste jaren voor mij in februari dat eigen risico al geheel opgebruikt, zodat ik deze zomer een flink deel van mijn vakantiegeld aan een extra hoge zorgverzekeraarsrekening moet betalen. Als dat drie of vier of vijf keer zo hoog wordt zoals sommige partijen willen, dan denk ik er maar niet over na wat dan de gevolgen zullen zijn. Ik heb nog heel veel meer niet-direct-bewijsbare-leugens gehoord in de afgelopen weken, maar ik ga jullie lezers daar maar niet mee vervelen. Ik wens jullie veel sterkte bij de keuze morgen. En ik houd mijn hart vast voor wat er dit keer uit komt.

Categorie: opinie - plusminus 864 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

725. Lukt niet

4 mei 2010
©2010, copyright: www.johnpiek.com

Ik zit te zoeken naar een idee voor een korte column. Opnieuw zo'n niemendalletje van hooguit 100, 150 woorden. Maar hoe doe je dat nou ook alweer? Soms is inspiratie slecht te vinden. Laatst toen vlogen ze me haast vanzelf de pen uit. Een stroom van hele mooie woorden. Goed en heel trefzeker geplaatst in het totaal van lettergrepen ook. Vandaag wil het dus niet lukken. Ik pieker me suf werkelijk en denk ook ondertussen eigenlijk dat het deze dag dus niet zo wil. Ik stop er vandaag dan ook maar mee om er nog verder naar te zoeken.

Categorie: life-log - plusminus 99 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

724. Gewoon een vraag

2 mei 2010
©2010, copyright: www.johnpiek.com

Deze week had ik als bedrijf wat informatie nodig over wetgeving. Niet zo belangrijk wat het nou precies was, want het was een kleinigheid maar korte tijd geleden moest ik bij de Kamer van Koophandel waar je dit soort vragen kwijt kunt heel lang wachten, en het antwoord kwam toen uiteindelijk alsnog niet.

Dus belde ik het Juridisch Loket. Die geven in mijn ervaring hele goede adviezen, gratis en ook direct. Nou het antwoord was inderdaad heel direct: ze waren er alleen voor particulieren en niet voor bedrijven, en ook al probeerde ik nog dat ik ZZP-er was, een officieel antwoord kreeg ik niet. Off-the-record en zonder garantie hielp hij me toch nog een eind op weg en zei vervolgens dat ik het bij de Kamer van Koophandel moest proberen voor een definitief antwoord.

Toen ik met mijn bedrijf nog maar kort was begonnen zat de Kamer van Koophandel tegenover het station van Amersfoort. Ik herinner me nog dat de man me niet wilde inschrijven omdat hij in zijn werkweek al zoveel zinloze starters langs zag komen, zo zei hij. Maar ik liet me niet wegsturen en sindsdien ben ik een bedrijf. Tegenwoordig is de kamer al tweemaal gefuseerd, en ondanks dat ik vlakbij de Amersfoortse vestiging zit moet ik voor vrijwel alle zaken een nummer in Almere bellen.

De afdeling die ik moest hebben nam, zo zei de telefoniste hun toestel niet op. Ik laat me de laatste tijd in zo'n geval vaak in de wacht zetten, maar na 25 minuten wachten met de telefoon op handsfree terwijl ik gewoon verder werkte hield ik het toch voor gezien. Een vroege lunchpauze daar in Almere.

's Middags probeerde ik het opnieuw en toen ik andermaal een kwartier in de wacht gestaan had, en de telefoniste me zich van eerder die dag bleek te herinneren zei ze: "Dan probeer ik het wel even op een andere manier." Dat hielp. Binnen anderhalve minuut had ik iemand aan de telefoon. Ik stelde me voor dat de persoon in kwestie nabij de balie van de telefoniste met een collega had staan praten en in die anderhalve minuut naar haar bureau gelopen was, maar ik weet natuurlijk niet of dat klopte.

Een ongeïnteresseerde jonge vrouw die niettemin de indruk maakte dat ze wist waarover ze het had nam ongemotiveerd mijn vraag op. "Daar héb je weer zo iemand," zo moet ze haast gedacht hebben, en vervolgens ontstond een discussie omdat ik zei dat de regel op een bepaalde manier in elkaar zat, maar wilde weten of dat in een bepaald uitzonderingsgeval ook zo was. Zij bestreed dat wat ik veronderstelde waar was en was daar niet vanaf te brengen. Zo'n hekel heb ik daaraan. Ik ben doorgaans redelijk op de hoogte, maar omdat zij van een verkeerde veronderstelling uitging wilde ze op het vervolg van mijn vraag niet ingaan. Niet dat ik er op dat moment overigens veel vertrouwen in gehad zou hebben als ze dat wel gedaan had.

Uiteindelijk moest ik eerst onvriendelijk worden voordat ze toezegde me te willen terugbellen nadat ze uitgezocht had wat het antwoord was op mijn vervolgvraag. Dat kon een paar uur duren.

Na tien minuten had ik haar weer aan de lijn. Tot haar verbazing moest ze toegeven dat wat ik veronderstelde wel degelijk waar was. En om die reden kon ze ook een zinnig antwoord geven op de vraag waarmee ik in eerste instantie had gebeld. Mooi. Ze kon bovendien aangeven waar ik dat alles op de KvK-website terug kon vinden, wat dus nog niet eenvoudig leek.

Categorie: life-log - plusminus 590 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

klik op de foto voor een vergroting
meer vergrotingen op www.shorties.be

klik op de foto voor een vergroting
meer vergrotingen op www.shorties.be

klik op de foto voor een vergroting
meer vergrotingen op www.shorties.be

723. Een act of God

26 april 2010
©2010, copyright: www.johnpiek.com

Deze afgelopen week was in het nieuws de week van de vulkaanas die aan het begin van de week het vliegverkeer nog lamlegde. Heel Amerikaans waren daarbij de Europese politici en luchtverkeersleiders, en eerder al de beleidsmakers veel banger voor wat er over hen gezegd zou worden in geval van ongelukken en voor de mogelijke schadeclaims, dan voor die ongelukken zelf. Gevolg waren draconische en vooral heel kostbare maatregelen. Je zou daarbij haast denken welke lobby-groep daar nou weer achter zat.

Onwillekeurig moest ik daarbij zelf vooral ook aan de Mexicaanse griep-flater van het afgelopen jaar denken. Gelukkig maar dat daarbij het vaccin op haast homeopatische wijze geheel geen bijwerkingen bleek te hebben. (Let maar eens op, op de bijsluiter van veel alternatieve medicijnen staat meestal ook dat ze met een gerust hart door iedereen mogen worden ingenomen, zeer zwakke zieken en zwangeren in het allereerste stadium incluïs. Geen bijwerkingen bekend.)

Deze week werd ook duidelijk dat een aantal collega-journalisten niet helemaal op de hoogte is van de Engelse taal. De rond de vulkaanaswolken veelgehoorde uitdrukking "act of God" is namelijk helemaal geen religieus bedoelde strofe zoals ik meerdere keren collega's op tv hoorde zeggen. 'Act of God' is met name in de VS gewoon een juridische uitdrukking die bijvoorbeeld in de meeste verzekeringspolissen voorkomt. Act of God betekent in die context niets meer of minder dan wat hier vaak 'overmacht' genoemd wordt en dan vooral in samenhang met grote natuurrampen zoals bijvoorbeeld overstromingen.

Zie eventueel: http://en.wikipedia.org/wiki/Act_of_god

Categorie: opinie - plusminus 244 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

klik op de foto voor een vergroting
meer vergrotingen op www.shorties.be

722. Oma's pakpapier

17 april 2010
©2010, copyright: www.johnpiek.com

In Florida wonen traditioneel veel senior citizens die zich als ze genoeg van al dat mooie weer and the occasional tornado hebben natuurlijk helemaal te pletter vervelen. Een aantal van die oudjes zijn een bedrijf begonnen. Je kunt daar als buitenlander voor 100 dollar per jaar een Amerikaans postadres huren. Veel bedrijven in de VS (je ziet dat ook op eBay vaak) zijn zo patriotistisch dat ze niet aan klanten buiten hun eigen land willen leveren of hooguit ook in Canada. Al zwaai je met je gold of platinum card ze zijn niet te vermurwen. Dat probleem hoef je niet te hebben: je kunt via het bedrijf van de oudjes gewoon vanaf een Amerikaanse rekening betalen en de bestelling naar een adres in Florida laten sturen. Pronto!

Sterker nog, de lieve grijsharige dametjes en heren sturen het ook nog voor je naar Europa op (of waar anders je ook woont), op de manier zoals senior citizens bekend staan om te doen: in gewoon grauw ouderwets verpakkingspapier met een stuk sisal-touw eromheem. Adres wordt er met grote hanepoten in viltstift op geschreven. Tien keer zo weinig kans dat het pakje daardoor bij een controle op te betalen BTW en invoerrecht wordt opengemaakt. Formeel hoor je zo'n pakket als het door de controle slipt natuurlijk achteraf wel netjes in Nederland bij de belastingontvanger aan te geven. De methode is overigens ook als je dat aangeven af en toe vergeet, zowel in de VS als in Nederland geheel legaal.

Website: http://myus.com

Categorie: life-log - plusminus 246 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.