VIDEO: Tweede kattenkerstdiner, nu bij daglicht
Klik op de afbeelding om de video af te spelen
Tweede kerstdinerfilmpje. Dit keer een stuk duidelijker in daglicht.
Foto 27/12
Foto 27/12
VIDEO: Kattenkerstdiner
Klik op de afbeelding om de video af te spelen
Mijn katten aan hun “kerstdiner”. De
beelden zijn nogal donker. Ze zijn geschoten met alleen de kerstverlichting aan
Foto 26/12
Fijne kerst!
klik op de foto voor een vergroting
Dit was de afgelopen dagen mijn uitzicht.
Webcam met kerstboom
klik op de foto voor een vergroting
Sinds vanmiddag heb ik een klein
kerstboompje voor mijn raam hangen. En hij is nog heel mooi zichtbaar op de
webcam ook
Foto 25/12
Een redelijk doel....
de foto is aanklikbaar voor een vergroting
Papier op een raam van een winkel in Amersfoort. De locatie is een bekende plek waar alcohol- en drugsverslaafde zwervers zich ophouden. Toch vroeg ik mezelf onwillekeurig af of ik zelf wel een redelijk doel had om op die plek te zijn. Ja van het zomer toen ik de foto maakte vond ik van wel. Ik heb de foto gemaakt voor mijn archief als journalist. Daar zal in een democratie die bovendien het verdrag van Rome ondertekend en geratificeerd heeft niemand moeilijk over doen. Maar vanmiddag liep ik er opnieuw langs. Ik had vanwege de problemen met het OV de afgelopen dagen een extra tijdmarge genomen voor de afspraak die ik 20 minuten lopen verderop had. De 25 minuten die ik daarnaast nog achteraf onterecht als marge had genomen besteedde ik door een beetje door de winkelstraat te lopen. Dat lanterfanten kun je volgens mij onmogelijk als redelijk doel beschouwen dus welbeschouwd had ik er niets te zoeken. Ik ben maar snel doorgelopen.
Foto 24/12
Foto 24/12
Winterfilmpje
Mexicaans... (2)
Voor wie de mexicaanse hond-grap niet begreep:
Mexicaans...
Ik begrijp dat de mexicaanse griep op zijn retour is.
Net zoals veel eerder al de mexicaanse hond...
Waarom nou toch?
Waarom wel de vogels in dit koude weer bijvoeren,
terwijl we die arme ratten laten kreperen...
Foto 20/12
VIDEO: Birds of a feather
Videofilmpje van gisteren (17/12) toen de sneeuw net gevallen was. De vogelvoercontainer hangt er nu ruim een week. Sindsdien is Frederique met geen stok meer uit haar bench te slaan...
De vogels hebben er precies twee dagen over gedaan om erachter te komen dat ze van een kat achter glas niets te vrezen hebben.
(Dit is de eerste video die ik gemaakt heb met het gratis Pinnacle Videospin)
Foto 19/12
710. Oneerlijk
710.
Oneerlijk
17 december 2009
©2009, copyright:
John Piek
Vorige week kocht ik nieuwe schoenen. Mooie schoenen, het was een
aanbieding dus ze waren nog goedkoop ook. Bij de kassa wilde ik afrekenen toen
gevraagd werd of ik een spuitbus bij de schoenen wilde. Kijk die schoenen
vlekten makkelijk en dat kreeg je er moeilijk uit. Met een spuitbus voorkwam je
dat. Ik moest toch ook denken aan de garantie die ik op de schoenen
had.
Kijk die jonge meiden in de winkel kun je dat niet aanrekenen, maar
het is toch wel een verkooptruc die een heel eind richting oplichting gaat. Ik
besloot nog even over het onderwerp door te gaan en ik vertelde aan de beide
meisjes die achter de toonbank bij de kassa stonden wat ik hierboven ook zeg,
namelijk dat het zo'n handige truc was om mij zo'n spuitbus erbij te verkopen.
Kijk datzelfde spul dat hier met de naam van de winkelketen erop 5,95 moet
kosten, koop ik bij de Hema terwijl er 'beschermende spray voor suède-schoenen'
en de naam van die winkelketen op staat voor bij wijze van spreken voor 1,75, en
heb je die nou echt nodig? "We zijn inderdaad wel verplicht om dat bij een
aankoop te zeggen..." sprak een van de meisjes terwijl het leek alsof er voor
haar door deze gevolgtrekking en mijn inleidende praatje een hele wereld
openging. Toen ze het zei kwam met een boterham in haar hand de bedrijfsleidster
achter een gordijn vandaan, vanwaar ze vermoedelijk de hele conversatie had
kunnen horen en bleef daar op licht dreigende wijze op die plek staan. Om het de
meisjes niet moeilijk te maken hield ik het gesprek maar voor gezien. Toen ik
alweer bij mijn fiets stond kwam het meisje bij wie ik afgerekend had ineens
naar mij toe rennen. Ze had bij het hele gesprek de verkeerde schoen voor me
ingepakt.
Nogmaals ik reken het die meiden niet aan. En ik snap eigenlijk
ook wel dat je als bedrijfsleider daarvoor je baan niet op het spel zet als het
toch in ieder bedrijf gebeurt. Maar het blijft gewoon niet eerlijk. Het lijkt
bij dat soort bedrijven wel een beetje op hoe het met de telecombedrijven ging
toen er nog geen Opta was die ze als ze te ver gaan op de vingers tikt: het ging
er in die tijd niet om of je de daadwerkelijke kosten met een redelijke marge
erop in rekening bracht. De tarieven die je als consument destijds betaalde
waren die waarmee de bedrijven dachten nog net zonder al te hevige protesten weg
te komen. En door die handelswijze werden dikke winsten gemaakt.
De
kwestie van de spuitbussen met beschermende spray lijken sterk op de extra
garantie die je bij de aankoop van ieder elektronisch apparaat tegenwoordig voor
veel geld wordt aangeboden. "Nee, meneer na 1 jaar houdt het op, en dan is uw
apparaat waardeloos geworden als u er wat aan krijgt omdat het veel te duur is
om het dán nog voor eigen rekening te laten repareren." Zoiets is een
verschrikkelijke Unverschämtheit! Bij de meeste apparaten mag je volgens
de huidige wetgeving gewoon eisen dat ze het vijf jaar blijven doen. En zo niet
dan draait het bedrijf waar je het voorwerp hebt gekocht voor de reparatie op.
Niet de klant. De garantie die je zo wordt aangeboden heb je dus volgens de wet
allang. Soms biedt zo'n erbij gekochte garantie wel iets extra waar je volgens
de wet geen recht op hebt, bijvoorbeeld een zogenaamde 'pick-up and return'
waarbij het defecte apparaat wordt opgehaald en weer bij je thuis wordt
teruggebracht. Maar bij de bedragen die je voor die extra garantie betaalt kun
je gewoonlijk makkelijk twee keer een taxi-rit betalen om het apparaat zelf even
te brengen en te halen.
Behalve dat ze op elkaar lijken doen de beide
winkelketentruc's me ook sterk denken aan een bekende uitzending van Van Kooten
& De Bie uit de jaren tachtig, waarin de heren Jacobse en Van Es aan een
oude mevrouw (gespeeld door Joeki Broedelet, de moeder van Remco Campert)
proberen neutronenkorrels te verkopen om de tuin mee winterklaar te
maken.
Categorie: life-log - plusminus 667 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Foto 17/12
Foto 15/12
Foto 14/12
Foto 13/12
Foto 12/11
Foto 10/12
Foto 9/12
709. Bijna twee handdrukken verwijderd
709.
Bijna twee handdrukken verwijderd
8 december 2009
©2009, copyright: John Piek
Eind
jaren zeventig en begin jaren tachtig was ik als initiatiefnemer
betrokken bij enkele tentoonstellingen over het radioamateurisme.
Vooral de eerste twee van die in totaal vier evenementen waren groots.
In het topjaar hadden we 20.000 bezoekers en het tweede jaar werd het
evenement bijvoorbeeld geopend door de Amersfoortse burgemeester die
het de moeite waard vond een evenement dat zoveel van zijn inwoners een
warm hart toedroegen zelf te komen openen. Het waren de topjaren van de
radiohobby. Het zendamateurisme had in de jaren daarvoor al een
geweldige bloei doorgemaakt. En rond die tijd werden door de sympathie
die deze hobby had bij toenmalig minister Neelie Kroes de MARC-bakjes
legaal, waardoor vervolgens miljoenen zich met de radiosport in ons
land gingen bezighouden.
Behalve dat ik bij de tentoonstelling regelmatig de apparatuur bemande
stond ik ook regelmatig bij de ingang om bezoekers te begroeten en
indien gewenst te helpen met uitleg van wat er te zien was. Tijdens één
van die keren kwam er op een rustig moment een man met grijzende
plukbaard en een geïnteresseerde blik aanlopen die me in de verte wel
wat aan Yasser Arafat deed denken. Terwijl ik hem verwelkomde merkte ik
op dat hij mij zo bekend voorkwam, maar dat ik niet wist waar of ik hem
eerder gezien had. Was hij zelf misschien ook radioamateur? Hij
antwoordde daar niet op en liep door naar binnen met een mysterieuze
grijns om zijn mond. Uitleg had hij niet nodig zo legde hij in enkele
woorden vriendelijk uit.
Een paar weken later bij een debat op televisie kwam ik er alsnog achter wie het geweest
was die ons daar bezocht: het was publicist, hoofdredacteur, journalist en columnist Henk Hofland.
Hofland heeft nu, dertig jaar later een column in het zondagse
radioprogramma OVT van de VPRO waar ik vaak naar luister, en gisteren
vertelde hij hoe hij als leerling-journalist van een krant in de VS
ooit een toen nog niet verkozen John F. Kennedy een vraag mocht stellen
en hem daarbij ook de hand schudde. Hij grapte, dat hij tegenwoordig
wel eens denkt hoe hij daarbij dus maar één handdruk van Marilyn Monroe
verwijderd was.
Ik geloof niet dat ik dertig jaar geleden na mijn korte praatje zelf ook
Hofland de hand gedrukt heb.
Categorie: life-log - plusminus 367 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Foto 8/12
Foto 7/12
Foto 6/12
Foto 5/12
708. Een lief kankertje...
4 december 2009
©2009, copyright: John Piek
"Je
moet niet zo vaak in de zon." Dat zei de huisarts in opleiding die mijn
huisarts die dag verving. "Toch vaker een hoed of een pet opzetten."
Dat terwijl ik van zeker twee exen ooit de kritiek kreeg dat ik juist
veel te vaak thuis achter de computer zit. En dat is waar.
Ik ging naar de huisarts om voor de zekerheid een klein plekje op de
huid aan een van mijn slapen te laten zien dat wel iets weg had van
eczeem of als je goed keek ook wel van een wratje. "Het kan zijn dat
het huidkanker is. Dat is in zo'n geval goedaardig en meestal goed te
behandelen." Daar sta je dan toch wel even van te kijken.
Afijn, er moest onder plaatselijke verdoving een biopt genomen worden,
waarvoor ik een keer moest terugkomen, en dat moest worden opgestuurd
voor onderzoek. Ik kon bellen. "Ja," zei de huisarts, "het is inderdaad
kanker. Ga nu niet zitten piekeren, het is een heel lief kankertje dat
vaak voorkomt en dat heel goed op medicijnen reageert. Je krijgt een
zalf met een soort chemokuur. Wees wel voorzichtig met de zalf die je
krijgt, want als dat aan je vingers komt dan komen daar rare plekken
aan en dat is niet gezond."
Vingercondooms (foto is aanklikbaar)
Bij
de apotheek gevraagd of ze misschien iets hadden, handschoenen of zo.
"Waarom neemt u geen vingercondooms?" "Bestaan die dan?" zei ik,
terwijl ik er maar vanuit ging dat vinger in dat geval een zelfstandig
naamwoord was. Ik moest ze zelf betalen, maar voor amper 1 euro 50
kreeg ik er zeker 75 mee. Kom daar maar eens om bij de NVSH.
Vandaag moest ik dus ter controle opnieuw bij de huisarts langs. Het
zag er goed uit, alleen was ik een tweede plekje dat er toch ook zat
bij de behandeling vergeten. Nou ja, ik was het niet vergeten, mij was
verteld dat ik één plekje moest smeren. Afijn, moet ik die dus alsnog
doen. Drie weken. En de eerste nog een week. Opnieuw rode plekken dus.
Alleen valt deze tweede grotendeels onder een haarlok weg.
Mij werd andermaal verzekerd dat het allemaal helemaal niet ernstig
was. Eigenlijk was het nog een voorstadium en soms ging het zelfs
zonder die agressieve zalf ook gewoon vanzelf weg. Maar ik moest wel
echt oppassen met die zon al was de blootstelling dan niet vaak. Ik was
tenslotte blond. Een lief kankertje zei hij nogmaals.
Categorie: life-log - plusminus 398 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
