Shorties.nl  -

Not fair

It's not the same

691. De Duitse Krimi (4)

Na zo'n twee weken pauze eindelijk het vervolg van deze serie. Afgezien van plotseling opkomende inspiratie hoop ik de komende afleveringen weer allemaal achter elkaar te kunnen plaatsen. Er komen hierna nog meerdere afleveringen.

Voor wie de eerdere delen niet gelezen heeft: deel 1, deel 2, deel 3.

691. De Duitse Krimi (4)

31 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Over Tatort zijn talloze weetjes te melden. De door Walter Richter gespeelde Kommissar Trimmel uit de eerste aflvering bijvoorbeeld, was een jaar voor het begin van de Tatort-reeks al in dezelfde rol van Kommissar Trimmel te zien bij de SDR in Stuttgart in de televisiefilm Exklusiv! Deze film werd twee jaar later door de ARD als onderdeel van de Tatortreeks geprogrammeerd en is sindsdien bekend als Tatort aflevering 9. Verder speelde de Nederlander Chiem van Houweninge, een van de schrijvers en bedenkers van Zeg 'ns AAA een rol in 21 afleveringen van Tatort. Acht daarvan waren Schimanski-afleveringen waarvan hij er zelf ook enkele schreef.

Op paasmaandag in 1977 verscheen de pilot van een nieuwe krimi, Der Alte. Der Alte loopt nog steeds, hoewel we inmiddels aan de derde 'oude' bezig zijn. Een cult-figuur als de altijd correcte Derrick, gespeeld door Horst Tappert met zijn wallen onder de ogen is natuurlijk niet te vervangen. Het gevolg is dat de serie Derrick bij 281 afleveringen stopte toen Tappert ermee ophield, en dat Der Alte inmiddels bij aflevering 330 is. Der Alte is vaak met Derrick en Ein Fall für Zwei in hetzelfde tijdslot op de vrijdagavond uitgezonden, waarbij het ook lange tijd om de vier weken werd afgewisseld door het programma "Aktenzeichen XY ungelöst" een soortgelijk programma als het Nederlandse Opsporing Verzocht met échte misdaden, dat echter al heel veel langer loopt dan de Nederlandse variant.

Ringelmann maakte Der Alte zonder Reinecker. Hij trok voor het programma uitsluitend succes-auteurs aan die al eerder hun sporen bij andere zeer geslaagde televisieprogramma's hadden verdiend. Tussen 1977 en 1985 werd de hoofdrol van kriminalhauptkommisar Erwin Köster gespeeld door Siegfried Lowitz, vanaf aflevering 100 was het Rolf Schimpf die tot aflevering 322 kriminalhauptkommisar Leo Kress speelde. In aflevering 340 kwam Rolf Schimpf overigens nog een keer terug. Vanaf aflevering 323 (2008) wordt kriminalhauptkommisar Rolf Herzog gespeeld door Walter Kreye.

De bijrollen variëren in de serie meer dan de hoofdpersoon. Inmiddels zijn er zo'n acht verschillende geweest. Interessant daarbij is de bijrol van Gerd Heymann, gespeeld door Michael Ande. Toen hij begon was hij natuurlijk niet zo alt als der Alte, maar hij speelt op afleveringen 47 en en 52 na tot aan nu in elk van de 328 afleveringen de belangrijkste bijrol als de eeuwige ondergeschikte van de oude commissaris zelf. Der Alte wordt in opdracht gemaakt voor de ZDF, en voor de Zwitserse SF en Oostenrijkse ORF.

(wordt vervolgd)

Bronvermelding: diverse bronnen, de Duitstalige Wikipedia.

Categorie: entertainment - plusminus 402 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

690. Patsy

30 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Wie niet in Engeland thuis is, kent waarschijnlijk de affaire rond de Gurkha-veteranen niet. De kwestie is in Nederland nauwelijks belicht. Gurkha's zijn inwoners van het berggebied rond de Himalaya in Nepal en India. Ze zijn uiteraard bekend door hun (hoofd)rol bij de beklimming van bergen als de K2 en Mount Everest.

Veel Ghurka's dienen in het Britse leger. Er is in 200 jaar een rijke historie opgebouwd wat dat betreft. Er zijn in die 200 jaar wel 50.000 Ghurka's in actieve dienst omgekomen, en 13 hebben het Victoria Cross ontvangen, de hoogste Britse militaire onderscheiding. In tegenstelling tot mensen uit het Verenigd Koninkrijk en onderdanen van de Commonwealth die voor het land onder de wapenen zijn geweest, mochten de Gurkha's buitenlanders immers, zich tot 2004 na hun pensionering niet in het Verenigd Koninkrijk vestigen. Sindsdien mogen diegenen die na 1997 met pensioen gingen dat wel.

Vanwege de onredelijkheid die in dat besluit zat voerden de voormalige Gurkha-militairen actie, die pas echt vaart kreeg toen actrice Joanna Lumley zich ermee ging bemoeien. Lumley die we in Nederland vooral kennen als Purdey in de serie 'De Wrekers' en meer recent als de kettingrokende Patsy in de serie 'Absolutely Fabulous' heeft een unieke positie om als voortrekker voor de actie te fungeren. Ze werd geboren in het destijds nog koloniale India en haar vader diende in het koloniale Brits-Indiase leger in het Zesde Gurkha-schuttersregiment.

Op 20 november 2008 voerde Lumley een groep aan bestaande uit mensen uit alle politieke partijen en een aantal Gurkha's om een door 250.000 mensen ondertekende petitie af te leveren aan de woning van de premier op Downing Street 10, waarin stond dat alle gepensioneerde Gurkha-militairen zich als ze dat wilden in Engeland moesten kunnen vestigen. De regering zegt uiteindelijk inderdaad toe om iets aan de zaak te doen, maar in april 2009 blijkt dat aan het besluit om Gurkha's gepensioneerd voor 1997 toch toe te laten een aantal tamelijk onmogelijke voorwaarden zijn verbonden. Zo moeten de voormalige militairen minimaal 20 jaar in het Britse leger hebben gediend, op minimaal een bepaald niveau onderscheiden zijn voor hun betoonde moed, in hun leven zeker drie jaar in het Verenigd Koninkrijk hebben gewoond, nabije familieleden in het land hebben en niet meer gezond zijn als gevolg van het dienen in het Britse leger.

Wat volgt kan nog het beste omschreven worden als een klucht. Het begint ermee dat Lumley eind april bekend maakt zich diep te schamen voor het door de regering van Gordon Brown genomen besluit. Daarop volgt een aantal gesprekken met mensen rond het koninklijk huis, en mensen uit de regering. Lumley, ja actrice, stal daarbij voortdurend de show. Het meest komische aan dat alles is dat Lumley dat alles deed in een soort koloniaal Engels dat ooit door de regerende klasse in de Britse kolonieën werd gesproken, dat zij goed kent maar dat zo goed als niemand tegenwoordig nog beheerst, en dat het Engels dat de Engelse vorstin koningin Elizabeth spreekt totaal doet verbleken. Telkens worden vervolgens toezeggingen gedaan, soms door mensen op het hoogste niveau, die daarna ofwel niet waar blijken of een dag later worden herroepen. Evenzovaak springt Lumley dan weer op de bres om op verontwaardigde toon in dat archaïsche koloniale Engels van haar alsnog rechtvaardigheid te eisen. Als op het laatst premier Gordon Brown bij een gesprek op televisie bij haar uitstraling totaal ondersneeuwt, haalt de regering begin mei uiteindelijk bakzeil.

Verschillende stemmen gingen vervolgens op dat Lumley vanwege haar succes bij deze campagne bij de volgende verkiezingen een plek in het parlement zou moeten proberen te krijgen, maar Lumley heeft meermalen aangegeven dat ze daar niet in geïnteresseerd is. Op dit moment brengt Lumley onder grote belangstelling van de Gurkha-bevolking daar een bezoek aan Nepal.

Bronvermelding: diverse radioreportages op de Engelse en Nederlandse radio, Wikipedia.

Categorie: politiek/amusement - plusminus 623 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Foto 30/7

689. Laten zitten?

689. Laten zitten?

29 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Lange tijd heb ik in mijn volwassen leven een snor gehad. In de jaren zeventig en tachtig een beetje een snor zoals Prince die in diezelfde jaren tachtig had. Die van mij is er op een gegeven moment af gegaan. Een kennis van mijn toenmalige vriendin zei dat ik er veel beter uit zou zien zonder die snor. Een beetje minder bouwvakkerachtig ook. Mijn vriendin had al lang tabak van die snor van mij, maar het was dat bouwvakkerachtige in die uitspraak dat de snor de das om deed.

Toen ik de snor kweekte was dat bouwvakkerachtige er nog niet, maar de snor was langzaam uit de tijd geraakt en alleen bouwvakkers hadden ze destijds nog die snorren met een stukje langs de mond naar beneden soort van mini-neukteugels. Afijn, wie in de jaren tachtig groot geworden is of wie ze meegemaakt heeft, die weet wat ik bedoel.

Sinds een poosje begon de laatste tijd opnieuw de interesse bij mij te ontstaan voor voor baardhaar. Niet opnieuw meteen een snor, maar zo'n onopvallend plukje net onder de onderlip. Ik weet eigenlijk niet hoe zo'n mini-baardje heet. Afijn, hij zat er al voordat ik dat uitgezocht had. Niet dat het snel groeide. En helemaal gerust was ik er ook niet op. Want hoewel veel mensen het mooi vinden heb ik zelf toch wel een beetje hekel aan mijn grijs. En stel dat er nu een hele grijze pluk tevoorschijn kwam. Blergh!

De verschijningsvorm van mijn snor- en baardachtige groeisels was altijd in eerste instantie very blonde, om daarna een donkerrode uitstraling te krijgen. In tegenstelling tot mijn haargroei, die op zijn best rossig te noemen is, maar eerder donkerblond. Nou ja, nu wel met dat vermaledijde grijs erin natuurlijk dus.

Het mini-baardje groeide dus gestaag. En met af en toe een likje kleur-enhancer uit een spuitbus zowaar in de gewenste kleur. Dan ook maar eens een snor proberen, dacht ik, geïnspireerd door de serie By Any Means op National Geographic Channel met Charlie Boorman in de hoofdrol die qua baard en snor zo'n groeisel heeft als ik wilde hebben. Zij het veel meer weelderig dan in mijn verstgaande verre plannen.

Afijn, het heeft een week of wat geduurd en nu zit het er allemaal. En nou is de vraag natuurlijk: zou ik het er allemaal weer af halen of toch maar laten zitten?

Categorie: life-log - plusminus 388 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Foto 29/7

688. Oneerlijke handelspraktijken

688. Oneerlijke handelspraktijken

28 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Een paar jaar geleden werd het monopolie van KPN op het nummer waar je naar het telefoonnummer van bijvoorbeeld een kennis of een bedrijf kon vragen opgeheven. Sindsdien rekenen diensten als 1888 en 1850 hoge bedragen voor het opzoeken van nummers die via internet en telefoonboek heel gewoon ook gratis beschikbaar zijn. Dat feit is algemeen bekend. Veel minder bekendheid geven de betreffende nummers aan het feit dat ze na het doorverbinden de teller heel gewoon laten doorlopen. Bel je dus een kwartiertje naar een gratis nummer dan komt je dat dus te staan op een niet mis te verstane 12 euro extra op je telefoonrekening. Een oud omaatje die anderhalf uur praat met een verloren gewaande neef die ze via zo'n nummer terug heeft weten te vinden, moet al snel rekenen op 72 euro die in de zakken van de telecombedrijven verdwijnen. Ineens wordt glashelder waarmee die torenhoge bonussen van topmensen van dergelijke bedrijven worden uitbetaald.

Waar zijn toch de tijden gebleven toen je voor 10 cent via het mooie nummer 008 bij een vriendelijke dame van de PTT ieder binnenlands nummer te horen kon krijgen dat je maar wilde? En dan zonder vervolgens via een enigszins gehaaste mevrouw die vraagt 'wilt u misschien worden doorverbonden?' van je centen te worden geript.

De bedrijven zijn niet strafbaar, zegt OPTA in een verklaring. Ze geven immers netjes aan dat het nummer dat je draait 80 cent per minuut kost. Dat wil ik nog wel eens zien! Als er al geen sprake is van oplichting, dan is er zeker sprake van misleiding. Bovendien hebben we sinds vorig jaar een nieuwe wet op de oneerlijke handelspraktijken die consumenten tegen dit soort al te creatief opererende zakenlieden moet beschermen. Hopelijk pakt de Consumentenbond deze mogelijkheid nog op. Overigens maakt het bedrijf Myoffice het nog bonter dan de andere twee. Die zetten gewoon alle bedrijven van Nederland ongevraagd op een website. Ze zetten echter niet het nummer van de betreffende bedrijven achter de respectievelijke namen in de lijst, maar een duur betaalnummer van Myoffice zelf, waarmee bellers vervolgens naar de bedrijven die ze wel moeten hebben worden doorgeleid. Ook hier blijft de dure teller van Myoffice met het gesprek meelopen. Wil je als bedrijf je eigen telefoonnummer bij je eigen gegevens in die lijst, waar je ongevraagd in bent terechtgekomen, je raadt het al... Een verdienmodel wordt dat door de bedrijven zelf genoemd. Ik weet een veel betere naam ... nou ja, ik ben in een nette bui vandaag, dus ik houd me maar een keertje in.

Je zou gezien de omzichtigheid waarmee OPTA met de kwesties hierboven omgaat haast denken dat ze bang zijn voor de molochs die achter de betreffende nummers schuilgaan. Heel anders gaat OPTA om met eenmanszaken die zich te buiten gaan, zo zou je denken. Of toch niet? Niks fluwelen handschoenen. Het eenmansbedrijf Serinco Benelux verstuurde minstens 21 miljoen spammails om reclame te maken voor een advertentiesite, en na een waarschuwing moet die ene man van het bedrijf nu 250.000 euro boete betalen. En daarnaast nog 5000 euro voor iedere dag dat hij doorgaat met versturen van die rommel. Fikse bedragen, maar het valt niet uit te sluiten dat de man hier gewoon alsnog mee doorgaat. Die 250.000 kan hij toch niet meer ontlopen, en ieder spammetje levert hem waarschijnlijk tussen de 3 en 8 cent stuk op. Hij hoeft er dan op een bepaalde dag dus maar tussen de 60.000 en 160.000 uit te poepen om weer uit de kosten te geraken. Beetje spammer draait daar zijn hand dus niet voor om.

Categorie: opinie - plusminus 590 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Foto 28/7

Foto 26/7

687. De wet van de getallen

Bronvermelding: NOS Teletekst

687. De wet van de getallen

25 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Bovenstaand bericht stond gisteren prominent op NOS Teletekst. Ik schreef in mijn columns al eerder over de kwestie, die mij deels ook persoonlijk raakt. De tekst op de Teletekst-pagina lijkt iets te hoog van de toren geblazen. 

De arts in kwestie is vooraanstaand onderzoeker op gebied van slaapaandoeningen, en was lange tijd het boegbeeld van de betreffende slaapkliniek. Volgens sommige bronnen was de sfeer tussen deze arts en de kliniek vertroebeld door een arbeidsconflict. Niet helemaal duidelijk is of dit klopt. Wat wel vaststaat is dat een behoorlijk aantal mensen die aan slaapapneu lijden afgelopen voorjaar door de kliniek zijn benaderd dat zij mogelijk hun behandeling niet kunnen voortzetten, en dat ze hun ademhalingsapparatuur wellicht kwijt zouden raken. Althans, de verzekeraar zou de apparatuur en de bijbehorende behandeling niet meer vergoeden wat voor de meesten vanwege de relatief hoge kosten op hetzelfde neerkomt.

Wat is er nu precies gebeurd? De arts heeft volgens het bovenstaande bericht ten onrechte een behandeling met ademhalingsapparatuur voorgeschreven. Meer precies is dat die apparatuur in een aantal gevallen is voorgeschreven ondanks dat de zorgverzekeraars ze in die gevallen niet vergoed zouden hebben. 

Het bericht op Teletekst stelt dat de arts niet verteld heeft wat zijn beweegredenen zijn. Het laat zich makkelijk raden: een groot aantal mensen heeft baat bij dit soort ademhalingsapparatuur voor slaapapneu, ook in gevallen dat de zorgverzekeraars die ten tijde van de hier beschreven gevallen niet vergoed zou hebben. De arts die voorop loopt op dit gebied en die bekend staat om de empathie voor zijn patiënten heeft natuurlijk geweten dat dit voor de gezondheidsproblemen van deze mensen een goede behandeling was. Wat niet in het bericht staat is dat van de mensen die onterecht de apparatuur kregen de helft aangeeft daar veel baat bij te hebben en de apparatuur beslist niet te willen missen. 

Overigens is een groot percentage van de mensen die (volgens de verzekeraars) zo'n apparaat wél terecht kregen de eerste tijd ook niet erg therapietrouw en tevreden. Dat komt vaak pas na maanden zo niet jaren.

De betreffende norm van de verzekeraars is overigens inmiddels opgeschoven, waardoor een groot deel van deze patiëntengroep nu wél voor vergoeding van de betreffende behandeling en apparatuur in aanmerking komt. Verder is bekend geworden dat wie de apparatuur onder het oude regime (onterecht) kreeg, deze mag houden en ook gewoon op dezelfde manier door de verzekeraars vergoed de behandeling voort mag zetten. Wel willen de verzekeraars nog geld zien van de slaapkliniek over de periode waarin de norm nog niet was aangepast en de behandeling door de arts namens de kliniek (in hun ogen van destijds) onterecht is voorgeschreven.

Het Teletekst-bericht meldt verder nog dat de arts ontslagen is. De officiële lezing van de slaapkliniek is iets chiquer: "hij is inmiddels niet meer bij ons werkzaam". Volgens deze lezing heeft de inspectie de zaak ook niet in behandeling, maar is wat er gebeurd is daar slechts gemeld.

Ik ken de situatie echt niet van dichtbij, maar zou het niet kunnen dat de hele affaire als volgt in elkaar zit: arts A met veel gevoel voor zijn patiënten wil in weerwil van de wens van de zorgverzekeraars graag apparatuur voorschrijven aan alle patiënten die daar baat bij hebben. En arts B (en misschien C en D ook wel), is van de harde lijn en wil dat niet. Er ontstaat hierover een arbeidsconflict en al dan niet moedwillig krijgen de zorgverzekeraars er lucht van dat arts A al een tijdje gewoon doet wat zijn geweten hem vertelt....?

Categorie: opinie - plusminus 583 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

686. Overleden vriend

686. Overleden vriend

24 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Gisteren overleed een van mijn beste vrienden. Ik kan niet zeggen dat het helemaal onverwacht kwam, want hij sukkelde al lange tijd met zijn gezondheid en hij lag al een aantal weken in het ziekenhuis. Toch valt zoiets dan toch erg rauw op je dak.

Hij was net als ik radioamateur en apneupatiënt, en zeer begaan met dieren. En ik kende hem al sinds het tweede jaar van de middelbare school. Toen ik na de mavo naar de MTS zou gaan, ging dat onverwacht niet door. Ik heb daar vele columns geleden wel eens over geschreven. Op de eerste schooldag stond hij op een van de bruggen in de buurt van mijn huis te wachten, denkend dat ik met hem mee naar de MTS zou gaan, terwijl ik naar mijn oude school terug moest. Een kleine storing in de communicatie tijdens de schoolvakantieperiode.

In de jaren daarop verloor ik hem een paar jaar uit het oog, maar net voordat hij bij de luchtmacht gedetacheerd zijn militaire dienstplicht vervulde kwamen we door onze gemeenschappelijke hobby weer met elkaar in contact. Sindsdien spraken we elkaar minimaal om de één of twee maanden, meestal veel vaker. Ook toen ik voor het overgrote deel van mijn tijd niet meer in Amersfoort maar in Nijmegen woonde bleef het contact bestaan.

Sinds een aantal jaren kon hij al niet meer werken. Een zwak hart dat bovendien een aantal extra kilo's mee moest torsen. Sinds vorig jaar zag ik hem hard achteruit gaan. Toch verkocht hij een paar maanden geleden ondanks recessie nog heel goed zijn huis en ging naar een woning in de nieuwe wijk Vathorst.

Een week of vier, vijf geleden lag hij ineens in het ziekenhuis. Al snel was het kritiek, maar hij krabbelde er toch weer enigszins bovenop. Maar het ging niet snel. Anderhalve week of zo na zijn opname besloot ik om hem, als hij dat wilde, iedere dag te bellen. Dat vond hij prima. Ik zei erbij dat altijd als het teveel was of hij geen zin had in een gesprek, hij gerust niet kon opnemen. Ik zou het de dag erop gewoon weer proberen, tenzij hij aangaf dat ik dat niet moest doen. En zo gebeurde. Elke dag tussen half twaalf en half een, omdat hij dan nog energie had, zei hij. Het waren korte gesprekken in het begin. Na vijf tot zeven minuten, soms korter, ging het al niet meer. "Ik heb er genoeg van," zei hij dan. Sinds ruim een week geleden bespeurde ik een opgaande lijn. Eigenlijk elke dag klonk hij wel sterker. Ik zei dat ook, maar echt interesseren deed het hem niet. Alsof hij het al aanvoelde. Eergisteren had ik het langste gesprek van al die tijd met hem: 22 minuten.

Gisterochtend nam hij zoals vaker gebeurde toen ik belde de telefoon niet aan. Van familie hoorde ik dat hij 's middags tijdens het bezoek deels diep lag te slapen. Een uur nadat het bezoek weg was bleek hij in zijn slaap te zijn overleden.

Categorie: life-log - plusminus 498 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Fotopagina vernieuwd

Foto 23/7

No Doubt About It

685. Suizen (2)

685. Suizen (2)

22 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Ruim veertien dagen geleden maakte ik in mijn columns melding van de vervelende toon die ik ineens in mijn rechteroor hoorde. Ik ben er inmiddels voor naar de huisarts geweest. Die meldde dat ik erg nauwe gehoorgangen had, zoals ik eigenlijk ook wist. Verder vermoedde hij dat mijn trommelvlies enigszins hol was. Dat kan als bijvoorbeeld de buis van Eustachius dicht zit, wat bij een verkoudheid kan gebeuren. Daarbij ervaar je een oorsuizen of een toon. Hij maakte vervolgens met een klein apparaatje in mijn oor een scan, en die wees inderdaad een lichte onderdruk achter het trommelvlies uit. Hij twijfelde of hij mij Flixonase zou voorschrijven of een gewone neusspray. Flixonase is een corticosteroïde die bij dichte holtes door allergie verlichting biedt. Maar dat is een langzaam werkend middel dat je consequent zou moeten gebruiken en dat pas na drie maanden gebruik zijn optimale werking heeft.

Uitkomst van de scan: het oor rechts heeft een vacuüm. (klik afbeelding voor vergroting)

Uiteindelijk kreeg ik een traditionele neusspray. Die gebruik ik wel eens vaker, maar uiterst voorzichtig, als ik een verstopte neus heb en toch goed door mijn apneumasker wil kunnen ademen. Vorig jaar had ik eens weken achtereen zeer vervelende hevige neusbloedingen, die echter weer net zo onopvallend verdwenen als ze waren gekomen. Niets abnormaals zei de huisarts toen, maar toch ben ik sindsdien uiterst terughoudend met neussprays en zo meer. Ik moest het nu tien dagen volhouden zei de arts, hoewel je zo'n neusspray eigenlijk maar vijf dagen achter elkaar mag gebruiken. Toen ik later een voorraadje kwam ophalen zei ook de apothekersassistente dat ik na vijf dagen absoluut zou moeten stoppen. Nou, dit keer dus niet.

De eerste paar dagen was de toon afwisselend minder en toch weer zoals het was. Daarna werd het minder, maar nog niet zo weinig als ik het hebben wou. Rond de 10e dag echter was de toon ineens vrijwel verdwenen. Grote opluchting. Gek toch hoe zoiets achteraf bijna gekmakend aanwezig kan zijn, terwijl je als het verdwenen is dat feit toch nauwelijks opmerkt. Toen ik het me realiseerde was de opluchting des te groter.

Een opmerkelijk bijverschijnsel was dat ik in die tien dagen ook veel minder last van de verschijnselen van slaapapneu heb gehad. Gewoonlijk heb ik er bij een periode van 10 dagen toch altijd wel wat dagen tussen zitten waarop ik wat dat betreft minder goed in mijn vel zit, maar daar was in deze periode geheel geen sprake van. Ik vertelde dit de twaalfde dag aan de huisarts en die vond net zoals ik voorstelde dat ik dan de Flixonase ook maar moest proberen. Zowel vanwege de pieptoon, als om het slapen.

Toen ik de eerste neusspray stopte kwam de pieptoon al snel weer enigszins terug. Niet op volle oorlogssterkte, maar wel prominent aanwezig. Ook raakte mijn neus van de ontwenning bijzonder verstopt, maar al na een dag of zo van het andere medicijn ging het gaandeweg beter. Als ik moe ben zit de pieptoon er op de achtergrond ineens weer bij. Maar hij is, als hij er is, toch heel zachtjes, en na zes nachten Flixonase-gebruik slaap ik toch ook wel uiterst goed. Grappig bijverschijnsel is dat mijn reukvermogen dat sinds ik een apneumasker gebruik een stuk minder is, ineens ook terug lijkt te komen. Nadeel daarvan is weer dat ik nu de kattenbakken ineens veel vaker en veel consequenter schoonmaak...

Categorie: life-log - plusminus 549 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Nicest thing

Foto 21/7

Kattenfilmpje: Frederique op de webcam

684. De Duitse Krimi (3)

684. De Duitse Krimi (3)

16 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Reinecker kwam via producent Helmut Ringelmann in contact met het werken voor televisie. Beiden geïnspireerd door het werk van Francis Durbridge besloten ze voor de Duitse markt in dat genre televisieprogramma's te gaan maken. Durbridge schreef vanaf 1938 een aantal boeken over detective Paul Temple, die in datzelfde jaar tot een reeks zeer succesvolle hoorspelen werden bewerkt. Die hoorspellen waren vanaf 1939 in het Nederlands bij de AVRO te horen onder de naam Paul Vlaanderen. Deze hoorspelserie liep in Nederland tot 1969, terwijl er in 1998 ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van de AVRO nog een nieuw verhaal werd opgenomen. Ook werder in 2004 nog een verhaal uit 1948 waarvan de opname niet bewaard is gebleven opnieuw uitgevoerd. In Duitsland was de hoorspelserie onder de oorspronkelijke naam van Paul Temple even succesvol. De samenwerking tussen Reinecker en Ringelmann resulteerde in de series Der Kommissar en Derrick, terwijl daarnaast ook het concept van Siska door het duo werd uitgewerkt.

Series als Derrick, Der Alte en Ein Fall für Zwei worden uitgezonden door de ZDF. Deze tweede Duitse TV-zender startte op 1 april 1963 met de komst van de extra etherruimte van de UHF-band als concurrentie voor het eerste Duitse net ARD. Zowel het eerste als het tweede Duitse net zijn publieke zenders met beperkte tijd voor televisiereclame. Beide zenders zijn zeer verschillend van organisatorische opzet. De ZDF is een van de grootste TV-conglomeraten van Europa. De ARD bestaat daarentegen uit (nu) negen zelfstandige organisaties uit de verschillende Bundesländern, de bondsstaten waaruit de bondsrepubliek Duitsland bestaat.

De ARD had al eerder succesvolle misdaadseries gehad in de vorm van bijvoorbeeld Stahlnetz, dat tot 1968 liep, maar zocht naar een goede opvolger hiervoor die bovendien een sterke concurrent zou zijn voor Der Kommissar die op dat moment bij de ZDF liep.

Terwijl de ZDF-krimi's, dat zijn er inmiddels behoorlijk wat verschillende, dus in opdracht van één organisatie gemaakt worden, worden de Tatort-Folgen dus door steeds wisselende organisaties geproduceerd. Elk participerend Bundesland heeft op die manier gewoonlijk dus zijn eigen Tatort-Kommissar. Vrijwel altijd spelen de afleveringen zich in een bepaalde stad in de betreffende bondsstaat af. Voor Horst Schimanski is dat bijvoorbeeld Duisburg in de bondsstaat Noord-Rijnland-Westfalen die tegen de Nederlandse grens aan ligt. Behalve Duitse bondsstaten doet ook Oostenrijk met Tatort mee, net als tussen 1990 en 2001 Zwitserland.

(wordt vervolgd)

*N.B. in de vorige column stond het personage Harrie Klein vermeld, dit moet eigenlijk Harry Klein zijn (met i-grec), zoals een opmerkzame lezer mailde.

Bronvermelding: diverse bronnen, de Duitstalige Wikipedia.

Categorie: entertainment - plusminus 386 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Be the one

Paparazzi

683. De Duitse Krimi (2)

683. De Duitse Krimi (2)

13 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

De Duitse tv-zenders zijn onwaarschijnlijk constant in hun programmering. Je kunt er jaren bij vandaan gaan en je ziet nog steeds dezelfde kwalitatief zeer hoogwaardige buitenlandreportages die we hier in Nederland van dat type en die kwaliteit niet eens kennen door, alweer, de daar veel grotere budgetten. Ze worden dikwijls nog altijd in hetzelfde tijdslot uitgezonden. En dan vaak ook nog aangekondigd door nog altijd dezelfde commentaarstem.

Ik herinner me dat mijn zwager ooit in de jaren tachtig opmerkte dat de serie Tatort al zo verschrikkelijk lang bestond. En nog altijd hetzelfde intro met daarbij dezelfde muziek. Die trouwens ook nu nog steeds niet verouderd klinkt. Knap is dat. Tatort is inmiddels bijna dertig jaar na die opmerking van mijn zwager zo goed als zeker het programma waarvan het intro het langst ter wereld hetzelfde is gebleven. De serie begon in 1970 en er zijn nu bijna 750 afleveringen van gemaakt. De titelmuziek is overigens gemaakt door jazzmuzikant Klaus Doldinger die veel met Udo Lindenberg samenwerkte en die ook de muziek voor Das Boot maakte.

Schimanski is veruit de bekendste Tatort-Ermittler. Maar ik herinner me zo het gezicht van Kriminaloberkommissar Heinz Haferkamp, die altijd in gesprekken met zijn echtgenote de zaak besprak en die net als Derrick fast immer im Trenchcoat te zien was. Maar ook Paul Trimmel en Kriminalhauptkommissare Finke, Marek, Bergman, Wiegand, Bülow en Fichtl kan ik me zo voor de geest halen. Terwijl ik toch een uitermate slecht geheugen voor gezichten heb.

Ik weet niet of veel mensen dat weten, maar de oer-Krimi die het begin van het tijdperk van de Duitse Krimi zo'n beetje inluidde was de door Herbert Reinecker geschreven serie 'Der Kommissar', met Erik Ode in de hoofdrol als Kommissar Herbert Keller. De serie werd jarenlang steeds in zwart-wit gedraaid. De geleidelijke invoering van kleurentelevisie vond in Nederland en Duitsland plaats rond 1967/1968, en de eerste aflevering van Der Kommissar werd uitgezonden op de ZDF op 3 januari 1969. Van de serie werden 97 afleveringen gedraaid en hij liep (nog altijd in zwart-wit) tot januari 1976, toen vrijwel alle andere programma's al in kleur gedraaid werden.

Een van de bijrollen in Der Kommissar was voor een toen nog zeer jonge Fritz Wepper die tot aan aflevering 71 inspecteur Harrie Klein speelde. Hij stopte met die rol in 1974, omdat de persoon van Harrie Klein, ook daar uiteraard gespeeld door Fritz Wepper, toen overstapte naar een andere, ook door Herbert Reinecker geschreven serie met de naam Derrick, die vanaf dat jaar van start ging. Inspecteur Harrie Klein werd in Der Kommissar opgevolgd door zijn broer Erwin Klein, een rol van Elmar Wepper, inderdaad, de jongere broer van Fritz die de rol tot aan de laatste aflevering speelde.

(wordt vervolgd)

Bronvermelding: diverse bronnen, de Duitstalige Wikipedia.

Categorie: entertainment - plusminus 452 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers. 

The Informer

682. De Duitse Krimi (1)

682. De Duitse Krimi (1)

11 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Ik heb er door de jaren heen af en toe wel eens wat minder vaak naar gekeken maar ik ben altijd wel een groot liefhebber geweest van Duitse krimi's. De Engelse detective-series zijn ook leuk. Er is vermoedelijk even veel geld tegenaan gesmeten (budgetten die je bij de Nederlandse omroepen zelden tegenkomt), ze zijn ook slimmer die Engelse commissarissen dan de Duitse, en subtieler en meer realistisch in die Engelse series. Hoewel, ik heb wel vaak geroepen bij Murder she wrote of bij Agatha Christie dat het toch wel gek was. Ik bedoel, ik heb in heel mijn leven (gelukkig) nog nooit een moord van nabij meegemaakt. Of zelfs op enige afstand. Maar wáár Jessica Fletcher, Miss Marple, inspecteur Morse, Tom Barnaby ook komen, de arme slachtoffers vallen er als vliegen. Jessica Fletcher op vakantie, Dalziel en Pascoe in Amsterdam? Ze zijn het vliegtuig nog niet uit of ze struikelen vaak letterlijk over de lijken.

Duitse krimi's hebben veel meer dan de Engelse detectiveseries cult-status. Het gaat daar helemaal niet over de werkelijkheid. Het gaat zoals bij Derrick en Der Alte vaak gewoonlijk alleen al over ontzettend rijke mensen. Bij de Duitse krimi's is het allemaal altijd tamelijk irreëel en gewoon cliché. De belangrijkste onderzoekers in de krimi's twijfelen nooit. En het zijn haast onwaarschijnlijke doden in een wereld waarvan je in veel gevallen denkt 'Net goed!' die bovendien op de meest prachtig plekken als decor gepleegd zijn. In dure maatkleding.

In de Angelsaksische politieseries denk je vaak 'wat slim'. Bij de Duitsers denk je veel meer 'wat een held' of 'ik wou dat ik op dat politiebureau mocht werken, al was het maar een dag'. Zoveel rechtvaardigheid. Hoewel de auto van Morse ook onwaarschijnlijk is, zijn de zelfverzekerde, eigenwijze Duitse rechercheurs die het bovendien altijd allang voor de kijkers en hun assistenten blijken te hebben doorzien, ondanks hun tegelijk vaak onwaarschijnlijk schamele kantoren op een nog veel onwaarschijnlijker wijze goed gekleed. Had Columbo zijn na aankoop echt nooit meer gewassen jas al jaren voor de serie begon als hondendeken in gebruik, de jassen van Derrick lijken, hoewel altijd van hetzelfde model steevast nieuw en voor het eerst gedragen.

Detectives van de serie Tatort zijn daarentegen soms weer van een andere type. Schimanski zag er regelmatig bezweet en vaak underdressed uit, het droeg juist bij aan zijn enorme cultstatus en zijn charme. En medehoofdpersoon Hänschen met zijn overgewicht kon in de serie nooit van eten afblijven.

Terug naar mijn eigen passie voor de Duitse krimi. Er zijn jaren geweest dat ik iedere vrijdag- of zondagavond aan de buis gekluisterd zat. Het begon in de jaren tachtig al. En ik heb dat zeker tot eind jaren negentig gedaan. Recent heb ik de series weer een beetje herontdekt. Lang geleden hadden we als buitenlandse kanalen alleen de Duitse zenders. Gaandeweg zijn die zenders steeds verder achterin de kanalenlijsten van de meeste TV's geraakt, en dat is onterecht.

(wordt vervolgd)

Bronvermelding: diverse bronnen, de Duitstalige Wikipedia.

Categorie: entertainment - plusminus 484 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers. 

Foundations

Nogmaals Haus am See

681. Beste webmaster...

681. Beste webmaster...

9 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Ik krijg per maand soms tientallen verzoeken om linkruil. Geen idee waarom ik nou speciaal het slachtoffer ben daarvan. Ik heb enkele sites die vrij goed bezocht worden en ik heb ook wel eens een domein gehad met de hoogste Google-ranking, maar ik vermoed dat het vooral komt doordat veel van mijn sites gewoon al erg lang bestaan. Gewoonlijk willen mensen door een link aan een site waarvan ze vermoeden dat die goed bezocht wordt hun eigen ranking bij Google en bij andere zoekmachines verbeteren. Dat is zoekmachine-manipulatie en dat mag volgens de voorwaarden van de meeste zoekmachines niet, op straffe van een veel lagere positie in de zoekresultaten bij zo'n zoekmachine. Ik weet eigenlijk niet of het illegaal is.

Wat ik gewoonlijk doe is een antwoord terugsturen met een klein leugentje:

Hallo [afzender],

Op welk van mijn 18 sites heb je gereageerd, want dat kan ik aan je mailtje niet zien?

Groet,
John Piek

Ik heb tegenwoordig geen 18 sites meer, maar ik heb nog nooit een antwoord op een dergelijk mailtje gehad: de afzender heeft zijn verzoek in veelvoud aan vrij willekeurige sites verstuurd (meestal zijn er ook geen raakvlakken) en weet dus (pijnlijk) nu niet meer via welke site hij aan mijn gegevens was gekomen. Gisteren kreeg ik voor het eerst echter wel zo'n antwoord. Dat ging als volgt:

"U mag ze ook op alle 18 zetten hoor haha.
Nee kan het zijn dat het www.taal-links.nl is?
Anders moet ik nog even verder zoeken."

Oeps, hij wist het nog. OK.

Ik mailde onder andere dit terug:

"Hallo ....,

Ik word enorm vaak gemaild met dit soort verzoeken.

Die is inderdaad van mij ja. Ik vind het nou je terugmailt wel wat vervelend om te zeggen,
maar ik vind de raakvlakken tussen een site met woordenboeken en ...bedrijf...hobbelduif...* niet groot genoeg. Ik verkoop af en toe wel advertentieruimte op sites van mij, maar die zijn, mocht je al belangstelling hebben, ook niet voldoende in het betreffende straatje.

Groet!
John"

Daarop kwam het volgende antwoord:
"Nou, eigenlijk is het denk ik niet om de relatie tussen de site en de link. Ik krijg vele websites die eigenlijk nog meer niets te maken hebben met ...bedrijf...hobbelduif.... Maar het is eigenlijk gewoon om als je bij google bijv. bijgoochem intikt dat ...bedrijf...hobbelduif... op 1 komt te staan. Hiervoor krijg ik betaald en als ik de beste linker ben krijg ik een bonus. Daarom helpt u mij heel erg als u een link plaatst op uw website."

Ja natuurlijk. Dat wil ik graag doen. En varkens kunnen tegenwoordig gewoon met flapperende vleugels vliegen. Een werkstudentje aan een bonus helpen en daarmee een kans riskeren dat ik mijn eigen sites naar beneden haal in de rankings en dat GoogleAds ineens geen geld meer stort voor de advertenties op mijn site. Maar goed, eerlijk was tie wel. En redelijk beleefd ook. Bij een eerdere linkruiler waar ik eens terugmailde niet op zijn verzoek te willen ingaan werd ik vervolgens meerdere weken gespamd door vele reclamemailtjes van de site die ik niet wilde linken. Dat hield ondanks eerdere klachten pas op toen ik met een mailtje aan de eigenaar van het domein heel serieus aankondigde bij de Opta te gaan klagen wegens spam.

*N.b.: De (bedrijfs)namen in deze column zijn veranderd, de rest is echt.

Categorie: lifelog - plusminus 538 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

 

Ein Haus am See

680. Katten: Martine bewondert Simoon

680. Katten: Martine bewondert Simoon

7 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Op de columns over mijn katten wordt altijd geweldig goed gereageerd. Meerdere van die reageerders (en vooral reageerderinnen) vroegen om meer. Ik ga er geen kattencolumn van maken, maar dit keer wel dus. Op veler verzoek  

Ik heb drie katten. Een van de meest interessante dingen om daarbij te bespieden zijn de sociale verhoudingen tussen die drie dieren. Simoon kreeg ik toen Witje al een half jaar oud was, en Simoon bleef daarbij lange tijd het kleintje. De eerste twee, drie jaar beschouwde Witje Simoon als een kindje dat ze moest verzorgen. Ze likte haar en ze lagen vaak samen in de mand of op een ander plekje. Tot Simoon ergens tussen de twee en drie jaar was, en een groot conflict een einde aan de ongelijke vriendschap maakte. Ze duldden vanaf dat moment elkaar's aanwezigheid. Daarmee hield het op. Simoon bleef echter nog altijd het kleintje. Speels en dartel, een soort klein en uiterst grappig kattenclowntje.

Ruim drie jaar geleden ging Witje plotseling dood. Simoon leed kennelijk onder dezelfde ziekmaer als Witje, en wekenlang heb ik haar vertroeteld, gepamperd en verzorgd zoals ik maar enigszins kon tot ze er overheen was. Door de prednison die bij het herstel gelukkig ook flink meehielp was Simoon van een slanke ineens een ronduit dikke kat geworden. Een heel stuk minder dartel. (Sindsdien is ze dankzij dieetvoer en veel beweging ook alweer 1,5 kg kwijtgeraakt!) Simoon had daarvóór nooit zo heel veel met mij op. Maar alsof ze heel goed begreep dat ik er alles aan deed om haar beter te krijgen, sindsdien mag ze mij enorm graag, komt graag even kopjes geven. Hoewel dat soort aanhankelijkheid, zo is nog steeds te merken, nog altijd niet heel erg in haar karakter zit.

Drie maanden na het plotseling doodgaan van Witje kwam tamelijk onverwacht Frederique. Toen tien weken oud. Op slag was Simoon ook echt de oudste van de twee. Zij nam de zorg geheel voor haar rekening. Er werd gepoetst en gewassen. En Frederique was een jaar lang vooral de spring-in-'t-veld. Totdat een jaar nadat zij kwam, twee jaar geleden Martine erbij kwam. Van de ene op de andere dag was het Frederique die een zorgplicht op zich nam. Sindsdien botert het veel minder tussen Simoon en Frederique. Frederique is niet graag in haar nabijheid, is soms ronduit bang voor de veel oudere Simoon. Simoon heeft me in het begin ook wel verweten, zo leek het, dat ik de afstand tussen haar en mij, die een tijdje ineens niet groot meer was, door de komst van Frederique weer heb vergroot.

Simoon (l.) en Martine (r.)
De foto is aanklikbaar voor een vergroting

Gaandeweg zie je nog weer twee jaar later Simoon en Martine (de oudste en de jongste) naar elkaar toe groeien. Zonder het Frederique overigens heel moeilijk te maken. Frederique is vooral heel gek op mij en doet er alles aan zoveel mogelijk in mijn nabijheid te kunnen zijn. Doe ik van binnen uit mijn kantoordeur open, dan rolt daar soms ineens een slapende Frederique met deur en al naar binnen. Strak tegen de deur (waar ik dus achter zit) moet ze dus in slaap gevallen zijn.

Frederique is rood, en zowel Martine als Simoon zijn redelijk donker. Simoon is een heel stuk kleiner en heeft een opvallend korte dunne staart. Martine heeft juist een overdreven lange, dikke staart, zodat je ze ook van achteren vaak redelijk goed uit elkaar kunt houden. Martine bewondert Simoon enorm. Die daar dus helemaal niks van moet hebben. Maar Simoon vindt wel het gezelschap van Martine fijn, en regelmatig liggen ze dus vlak bij elkaar te slapen. Steeds vaker en ook steeds dichter bij elkaar. Ze spannen ook regelmatig samen om bij mij te slijmen voor wat lekkers. Ben benieuwd of die als Martine twee-en-half is, ook ineens een ruzie zullen krijgen. Ik denk eigenlijk vast van niet.

Categorie: lifelog - plusminus 601 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

679. Suizen

679. Suizen

2 juli 2009
©2009, copyright: John Piek

Ik ben altijd heel zuinig op mijn oren. Toen ik mijn eerste CD-Walkman had, stond die overdreven zacht, en ook met luidsprekers ben ik heel voorzichtig. In de jaren tachtig bestond een deel van mijn werk uit het op het gehoor beoordelen van de geluidskwaliteit van professionele audio-apparatuur. Ik ben in die tijd wel eens op een bruiloft geweest waar ik niet kon vermijden enige tijd voor een luidsprekerbox van het orkest te staan. Ik heb blijkbaar voor dit soort dingen erg gevoelige of misschien wel heel kwetsbare oren, en het gevolg was dat ik enige tijd last had van oorsuizen en vervormd geluid en dat ik een dag of drie geen hoge tonen meer kon horen. In die eerste drie dagen maakte ik me ernstig zorgen of mijn gehoor wel weer gewoon terug zou komen en sindsdien ben ik erg voorzichtig geworden. Bij concerten probeer ik om die reden altijd redelijk achteraan te zitten of te staan.

Tegelijk moet ik nogal eens mijn oren laten uitspuiten omdat ze anders vanzelf heel ongevoelig worden voor geluid. Dat soort onsmakelijke verstoppingen gaan bij mij nog wel eens gepaard met oorsuizen of meestal een hoge pieptoon eigenlijk, en met een ongemakkelijk gevoel en duizeligheid. Gewoonlijk verdwijnen dat soort verschijnselen op het moment dat, zeg maar, de vervuilingen weer zijn verwijderd. Vervelend is dat net als bij kiespijn dergelijke verstoppingen zich ook altijd net voor het weekend manifesteren. Nadat ik een week of anderhalf vermoedde dat er zoiets aan de hand was, was het afgelopen vrijdagmiddag aan het eind van de middag dus weer eens zover. Het hele weekend heb ik dus met een vervelende pieptoon in mijn oren rondgelopen, zodanig dat naar de radio of naar radioamateurs luisteren en vooral het luisteren naar muziek helemaal niet meer leuk was. Als ik het moet schatten is het een dubbele toon in de buurt van 3000 Hz die enigszins in fase varieert, en die ongeveer even hard is als het water van de douche als ik eronder sta. 

Eergisteren kon ik gelukkig terecht om mijn oren te laten uitspuiten. De doktersassistente meldde echter dat het trommelvlies van het ruisende oor er niet gaaf uitzag. Daar heeft u een tijd geleden vermoedelijk een zware ontsteking aan gehad. Ik vermoed dat u met dat oor wel niet zo heel veel meer kunt horen. Oeps?! Ik herinner me niets van een ontsteking. En nee, ik hoor er eigenlijk best goed mee. Heb nog eens getest een tijdje terug maar 12 kHz komt er nog gewoon doorheen, en dat is volgens mij nog steeds zo wat voor een begin-vijftiger volgens mij helemaal niet gek is. Alleen na het uitspuiten was de toon dit keer niet weg. "Ja," zei de assistente, "ik zie inderdaad een adertje. Wat je hoort is het ruisen van je eigen bloed daar doorheen. Gewoonlijk verdwijnt zo'n toon vanzelf weer na verloop van tijd." Ze kon niet zeggen of verloop van tijd nu weken zouden zijn, of maanden of zelfs jaren.

Ik hoop dat het heel snel weer over gaat. Ook vandaag heb ik nog steeds te maken met de toon, die net als tijdens de verstopping ook af en toe weer weg is. Het lijkt wel of hij in hevigheid iets afneemt. Ik heb meteen een afspraak met de huisarts zelf gemaakt, en ik ga proberen de gehoortest die ik toch van plan was een keer te doen zo snel mogelijk laten uitvoeren. Verdomd lullig gewoon zoiets.

Categorie: lifelog - plusminus 573 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.