Shorties.nl  -

Bron: NOS Teletekst

651. De minister van...

30 oktober 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Onze Minister van Betutteling heeft aangekondigd dat hij wil dat mensen die willen scheiden in therapie gaan. Zo kunnen zij beter leren om te gaan met een slecht huwelijk en de uiterlijke kenmerken daarvan voor hun kinderen te verbergen. Nederland moet gezinsvriendelijker worden en de overheid zo zegt de minister moet gezinnen bovenal intact houden.

Ook wil de Minister van Jonge Moeders dat vrouwen, met name hoogopgeleide, veel eerder aan kinderen beginnen. Dat is natuurlijk alleen mogelijk als vrouwen al veel jonger dan nu gebruikelijk is worden uitgehuwelijkt. Eerder dit jaar predikte de Minister van Grote Gezinnen al dat Nederlanders meer baby's moeten maken. Al was het alleen al om de vergrijzing beter te kunnen aanpakken. Kinderen moeten niet alleen maar meer gemaakt worden uit liefde, maar ook uit verantwoordelijkheid tegenover de maatschappij en tegenover je medemens. Het gemiddelde geboortecijfer dat nu 1,7 is, dat moet omhoog naar 2,1.

Al deze ideeën en maatregelen hebben overigens niets te maken met het feit de minister vanuit zijn eigen achtergrond niet wil dat er met de natuur of met de wil van een hogere macht gerommeld wordt, bijvoorbeeld in de vorm van geboorteplanning. En ook niet met het feit dat hij zelf een groot gezin heeft. Gelukkig maar.

Categorie: satire - plusminus 202 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

(aanklikbaar voor vergroting)

650. Bird Crash

28 oktober 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Vorige week was ik in mijn slaapkamer bezig met mijn dagelijkse yoga, die ik tegenwoordig ook wel eens oversla. Ineens werd ik in mijn concentratie gestoord door een luide knal. Omdat ik mijn MP3-speler op had met rustgevende muziek, wist ik niet goed waar het geluid vandaan was gekomen en voor de zekerheid ben ik even naar de katten gaan kijken of alles goed was. Voor hetzelfde hadden ze weer eens iets ondersteboven getrokken, en je weet natuurlijk nooit of er niet zo'n bengel ergens klem zit. De katten lagen boven en waren overduidelijk in hun slaap verrast en bovendien erg geschrokken.

Pas in tweede instantie drong tot me door hoe zo'n klap het geweest was. Na de katten ben ik dus ook maar even gaan kijken of er door mijn ramen heen niets te zien was. Voor hetzelfde was er iets uit een vliegtuig op mijn dak gevallen, je hoort wel eens van stukken ijs, maar hoe ik ook keek er was niets te zien. In tweede instantie zag ik op mijn slaapkamerraam wel wat vegen en een kwakje verse vogelpoep. Zo vers dat ik het naar beneden zag druipen. Om te kijken of er niet een gewonde vogel in de tuinen of plantsoenen beneden lag, of op mijn balkon checkte ik nog maar eens alle ramen, maar niets dus te zien.

Vanochtend stond de zon op mijn raam, en op het glas zelf was weliswaar haast niets te zien, maar op mijn rolgordijn zag je het dus des te duidelijker. De vogel was in volle vlucht, met gespreide vleugels tegen mijn raam geklapt. Aan de afmetingen te zien moet het minstens een eend geweest zijn of een flinke meeuw. Een wonder dat het raam er dus nog in zit...

Zoiets is nog best lastig goed en duidelijk op de foto te krijgen. Ik heb de eerste foto flink moeten bewerken. In het 'echt' was het allemaal iets scherper te zien. Foto is aanklikbaar voor een vergroting.

Categorie: life-log - plusminus 315 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

647. Gekke katten

14 oktober 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Iets nieuws ontdekt: mijn jongste kat Martine blijkt banaan lekker te vinden. Eerst had ik het niet door. Bij alles wat ik eet wil Martine ook proberen. Brood met smeerkaas, niet onlogisch, en nog veel meer daar eet ze graag een paar kruimeltjes van mee. Toen ze nog heel klein was, kon ze haar enthousiasme nog niet bedwingen en meermalen stond ze dan ook pardoes met een grote sprong bij het eten in mijn etensbord. Vier pootjes tussen de vissticks.

Katjes, vooral als ze nog jong zijn, kunnen vaak geen zachte dingen eten. Vooral met smeerkaas hebben ze veel moeite. In plaats van zoals wij zoiets gewoon in onze mond te nemen, lukt het ze bij gebrek aan houvast niet om er iets van af te bijten. Om die reden wordt er dus geraspt. Wat overigens met zo'n tongetje uitstekend gaat.

Ik dacht dat het bij banaan op dezelfde manier zou gaan, en omdat ze er na eraan gesnuffeld te hebben en even in gehapt een en ander liet liggen, dacht ik dat ze banaan net als de andere twee deugnieten niet lekker vond. Of je nou smeerkaas raspt of banaan dat maakt niet zo heel veel uit. Zo dacht ik. Maar dat blijkt kennelijk dus heel anders in elkaar te zitten.

Een schijfje of een stuk banaan is dus geen geen optie. Maar als ik de banaan in stukjes van zeg vijf millimeter doorsnee knijp, dan is het dus een heel ander verhaal. Nooit genoeg krijgt ze ervan. Als ze me met die griezelige gele bananeschillen (want zo ligt het dan ook weer wel) in de weer ziet, dan komt ze omzichtig bedelen. Veel te bang dat ik op het keukenzeil zo'n schil naar haar toe zou gooien, wat wel eens gebeurd is. Maar banaan dat is voor dit 'katje' net zo lekker als smeerkaas of vegetarische paté.

De andere twee trekken er hun neus voor op, maar die hebben zo hun eigen fascinaties. Droge Completa is die van Frederique. Ze snapt weliswaar niet hoe ze dat zo effectief mogelijk van een schaaltje af kan likken (ze snuift bij het likken regelmatig door haar neusgaten de op te likken droge koffiemelk aan de kant), maar de crèmekleurige stuifsneeuw is voor Frederique wat voor Martine kleine bananestukjes zijn: een ware lekkernij.

klik op de foto voor een vergroting

Post uit Sealand!

His Lordship announces...

Sinds een tijdje geeft de veruit bekendste van alle micro-naties, Sealand, adellijke titels uit. Als adellijke titel stelt het natuurlijk niet zo heel veel voor, maar als je er eentje hebt kan niemand je het recht bestrijden als je zegt dat je een buitenlandse adellijke titel hebt. Bovendien steun je er het landje, in 2006 geplaagd door een grote brand, mee in financiële zin.

Omdat ik het wel leuk vind als ik op de website micro-nation.info mijn naam met zo'n titel erbij kan zetten, en bovendien om te weten wat het nou echt voorstelt heb ik maar eens zo'n titel voor mijzelf besteld. Onderaan de overheidswebsite van Sealand kun je doorklikken naar de 'Shopping Mall' van het landje, waar je allerlei souvenirs van de micro-natie kunt bestellen. En dus ook deze titel.

Als je dat wilt doen kom je op de site van een Engelse internetwinkel. De boekenclubachtige organisatie RedSave. Ik vond het bedrag niet gek, zeker omdat je voor veel officiële documenten sowieso leges moet betalen. En dit bedrag zat qua richting wel ongeveer in die grootte. In eerste instantie kwam ik met het bedrag waarvoor ik de titel wilde kopen van 19,99 Engelse ponden (€ 25) enigszins bedrogen uit. Dit bleek de zogenaamde 'RedSave prijs'. Meteen eronder stond dat de titel ook te koop was voor een winkelprijs ('retail price') van 29,99.(wat ruwweg € 37,50 is). Door een linkje aan te klikken kwam ik erachter dat de RedSave-prijs alleen geldt als je lid bent van die organisatie. Dat kost 19,95 pond per maand... Maar, je mag het lidmaatschap ook 30 dagen proberen, en binnen die periode kun je het ook weer opzeggen. Zonder verdere kosten en dan krijg je toch de lage prijs. Nog maar een keer extra gelezen, voor addertjes en om te zien of ik mij niet vergist had.

Ik krabde mij achter de oren. Ik ken die club verder niet, maar ja, hij wordt aanbevolen door de overheid van Sealand, die er geen enkel belang bij hebben met een onbetrouwbare organisatie geassocieerd te worden. Dus maar even de RedSave-helpdesk gebeld om te checken over dat gratis lidmaatschap. Hoor je meteen wat voor mensen te zijn. De telefoon werd ruimschoots binnen twee keer overgaan van de lijn opgenomen. Later heb ik nogmaals gebeld en ook toen was er direct iemand aan de lijn. Het opzeggen was eenvoudig, en kon zowel via de website als telefonisch en zou ook in dat laatste geval direct worden uitgevoerd.

Toen ik bestelde kwam ik op de site wat tegenstrijdige informatie tegen of er wel naar buiten het Verenigd Koninkrijk geleverd werd. Nog maar een keer gebeld dus. Een aardig meisje nam de telefoon aan. Ze dacht dat er dus wel alleen maar naar het Verenigd Koninkrijk geleverd werd. Ze deed er navraag naar, en in afwachting van het antwoord prietpraatten we wat verder. Waar ik in Nederland vandaan kwam. 'Amersfoort'. Hé wat leuk, daar was ze tot twee weken geleden op vakantie geweest. Ze noemde wat toeristisch interessante plaatsen uit mijn woonplaats en zei dat ze wel blij was dat ik beter Engels sprak dan de meeste mensen die ze hier was tegengekomen. De adelijkheidstitel van Sealand werd inderdaad wereldwijd geleverd.

Ik besloot het er maar op te gokken. Met mijn VISA-card vorige week donderdag het een en ander via de website besteld en vrijdagochtend direct gebeld om mijn subscription weer op te zeggen. Via de site ging dat niet omdat ik een 'contact number' in moest vullen dat ik niet had. Aan de telefoon was het echter geen probleem, en toen ik vroeg om bevestiging per mail werd ook dat direct toegezegd. Die arriveerde een half uur later. Gisteren, op woensdag dus lag er in mijn brievenbus post uit Sealand.

In de kartonnen verzendenvelop zat een zilverkleurige envelop, met daarin een map met onder andere het wapen van de micro-natie, en de mededeling dat er officiële papieren namens de overheid, Prins Regent Michael en de koninklijke familie in zaten.

De titel is niet geldig voordat hij bij Sealand geregistreerd staat. Er is een viertal mogelijkheden om de geldigheid te bekrachtigen. De eerste bestaat uit het simpelweg zelf met de hand invullen van je volledige naam op het toegestuurde certificaat. Met een te retourneren invulformulier kun je vervolgens zorgen dat je titel geregistreerd wordt. Een tweede mogelijkheid is om met je eigen printer je naam op het certificaat te printen. Hiervoor is een speciale website, en er zitten drie zwartwitte versies van het certificaat bij om te proberen of de printer ordentelijk is ingesteld. Bij de derde mogelijkheid laat je je naam registreren door de Sealandse overheid. Je krijgt dan een nieuw en ingevuld certificaat teruggestuurd. Hieraan zijn 4,99 pond (€ 6,23) kosten verbonden voor afhandeling en verzending. Bij de vierde mogelijkheid voor 12,99 (€ 16,22) wordt het certificaat behalve ingevuld ook ingelijst. Ik twijfel nog even over de tweede of de vierde mogelijkheid.

Een andere beslissing is welke titel je wilt. Je kunt ofwel Lord (of Lady) ofwel Baron (of Baroness) worden. Dat is een beetje anders dan bij het Engelse adelijke stelsel. In principe mag iedereen met een adelijke titel zich daar 'Lord' noemen. In de praktijk zijn het echter meestal de baronnen die in plaats van de titel 'Baron' de aanduiding 'Lord' gebruiken. In feite zouden de beide Sealandse titels waar je uit kunt kiezen volgens het Engelse stelsel dus voor hetzelfde staan. Afijn, het maakt dus niet zoveel uit. Lord vind ik wel beter klinken, dus wordt het Lord...

www.sealandgov.org

klik op de foto voor een vergroting
meer vergrotingen op www.shorties.be

klik op de foto voor een vergroting
meer vergrotingen op www.shorties.be