Foto 31/7
#3 Palermo near the river Rhine
Amsterdam is doing a great cleanup. Aided by the so called Bibob law it
is removing owners of real estate in it's red light district that allegedly
have dodgy business connections.
Bibob which stands for law for advancement of integrity survey by the government (Wet Bevordering Integriteit Beoordelingen door het Openbaar Bestuur) was introduced june 20th 2002. One of the first big real estate owners in the Amsterdam red light district that was bought out was Charles Geerts who let rooms by the hour to the hookers of the Wallen District. Geerts is a friendly looking senior citizen who likes fishing at the water side but is also fond of a very wealthy lifestyle, doing part of his business from Central Africa ('because no time difference'). He was bought out of the Wallen area for approximately 25 million euros (39 million US dollar), which enables him to continue his luxurious fishing outings in Africa, keeping a helicopter on hand to get a bit of rest on a snow covered Kenia mountain top if the hot weather gets too much hold of him.
Today one of our quality news papers had a feature article about Israeli origin Asaf Barazani, who is one of the next Bibob 'victims' at the Wallen. In the article Barazani states that he was pressed to sell his 100 million euros worth of posessions because of Bibob. Municipality of Amsterdam didn't see him fit to stay there because of his business connections. But guess what? Out of enough money to borrow anywhere else, they found someone trustworthy enough to borrow most of the required sum from... Barazani himself. At least according to Barazani's version, who add's that he is getting a steep 8 percent interest as well.
If this is true I think I know the next Bibob victim all too well. If Amsterdam attacks the next Wallen mogul Bibob in hand, if he is really clever, they may get to taste some of their own cookies. Because he accidentally might know who in fact is the largest party in our capital with dodgy business contacts...
HB (©2008, www.GoHansBrinker.com)
Nieuwe zakelijke website
Ik heb mijn zakelijke website vernieuwd. Dat doe ik
maar eens in de vier jaar of zo. De meeste van mijn opdrachtgevers komen
ook niet via die weg binnen 
Simoon is bang
klik op de foto voor een
vergroting
Sinds de bolbliksem van vorig jaar die Simoon vermoedelijk van héél dichtbij heeft kunnen zien, is ze doodsbenauwd zodra er onweer in de lucht zit. Meestal zoekt ze lang voor de bui er is een ontspannen veilige plek op, liefst zo laag mogelijk in het huis bijvoorbeeld op de voordeurmat. Zodra het werkelijk onweert laat ze zich niet meer zien. Ze kruipt achter dozen of achter een kast, of zoals op de foto van gisteren ergens helemaal achteraan tussen verwarming en een paar kratten in de keuken. Pas heel lang na de bui, of heel even om te eten, komt ze weer tevoorschijn.
Wolkbreuk 26-7-2008
Foto 25/7
643. Het meest veelzijdig
643. Het meest veelzijdig
17 juli 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Zoals mensen die mijn weblog vaker lezen wel weten ben ik vegetariër. Niet van het type dat per se anderen wil overtuigen om ook diezelfde mening aan te hangen. Die wijsheid moet iedereen voor zichzelf maar zien te verwerven. Om die reden besteed ik er vaak ook helemaal geen aandacht aan. Niet in gesprekken en niet in wat ik erover schrijf. Ik ga in mijn tolerantie zo ver dat ik er geen probleem mee heb als mijn tafelgenoot in een restaurant bijvoorbeeld spare-ribs wil bestellen.
Een van de eerste redenen dat ik vegetariër wilde worden was dat ik me stoorde aan dierenleed. Ik vond het ook onnodig dat voor mij dieren werden doodgemaakt. Nou heb ik natuurlijk makkelijk praten, want vlees heb ik al nooit het allerlekkerste van de maaltijd gevonden. Tsja, smaken verschillen zullen we maar zeggen.
Bizar genoeg was een van de eerste keren dat ik over het onderwerp nadacht een publicatie die precies het tegenovergestelde beoogde. Het was in een van de lokale krantjes die we hier vroeger hadden, Koerier en Present. Zo'n advertentiekrant waarvan ik zelf in een vakantie nog wel eens de bezorging tijdelijk van een klasgenoot heb overgenomen. Het artikel waar het om gaat handelde over de opening door een hoogwaardigheidsbekleder van een nieuwe installatie van een slachterij in Woudenberg. Het slachterijbedrijf had flink uitgebreid en had geld noch middelen gespaard om daarbij het modernste van het modernste aan te schaffen. Ik moet een jaar of vijftien geweest zijn.
Het verhaal jubelde over de efficiënte manier waarop alles in het vernieuwde bedrijf geregeld was. In het oude bedrijf bijvoorbeeld moesten de varkens via een lopende band naar binnen. De lopende band voor de zware (want vetgemeste) beesten verbruikte veel energie. Daarom liepen in de nieuwe opzet de varkens zelf achter elkaar door een lange smalle stalen kooi naar een plek vlak voor waar de verdere verwerking begon, en heel effecient werden ze terwijl ze met hun voorpoten door een transportband gegrepen werden door twee onder stroom staande kettingen in een klap van het leven beroofd. Dat betekende per jaar als mijn geheugen me niet in de steek laat voor 20.000 gulden minder stroom verbruikt. En zo ging het nog een tijdje door.
De meeste jubel werd daarbij niet vanuit de mond van iemand van het bedrijf genoteerd, maar van de burgemeester van het plaatsje, die aan alle kanten blij was dat op deze manier het dorp in de vaart der volkeren werd opgestoten en het bedrijf vol trots, dat zag je aan alle kanten, een van de meest waardevolle aspecten aan zijn woonplaats vond.
Mij trof vooral dat het daarbij nergens over die arme dieren ging. Alsof ze kant en klare carbonades waren, die dan weliswaar nog wel konden lopen, werd er over die vriendelijke beesten gepraat. Ik vond het ook een aanfluiting dat terwijl ze dood werden gemaakt, ze er dan nog zelf naartoe moesten lopen ook. Wat moest er door zo'n beest heen gaan wanneer ze daar door die honderden meters lange smalle kooi gedreven werden en steeds dichterbij hun soortgenoten voor zich (misschien was het wel familie) daar één voor één de laatste adem zagen uitblazen? Die begrepen natuurlijk niets van de situatie, en als ze het wel begrepen hadden dan maakte het nog niets uit. Toen ik het artikel voor de tweede keer las zat ik er snikkend bij met dikke tranen op de wangen.
Of het waar is weet ik niet, want zo goed ken ik het niet van dichtbij, maar de vleesindustrie komt op mij over als een meedogenloze bedrijfstak. Dat wordt nog versterkt door een krantenbericht in de Volkskrant van vandaag. Daarin staat dat organisatie Wakker Dier een klacht heeft ingediend tegen het Productschap Pluimvee en Eieren omdat deze de veelvuldige reclamespotjes van dit moment voor kippenvlees zou betalen van de drie miljoen euro die ze van de Europese Unie hebben gekregen om een campagne op te zetten over dierenwelzijn en voedselveiligheid.
Categorie: opinie - plusminus 652 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
642. Gatver!
13 juli 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Katten in huis zijn een waar genoegen. Wanneer je zo in elkaar zit als ik tenminste. Maar met katten haal je onvermijdelijk ook een hoop viezigheid in huis. Die ik er graag voor over heb, want een waar genoegen blah blah.
Ligt er niet een dikke laag haar op het tapijt omdat ik vanwege werk even wat minder tijd heb om te stofzuigen, dan vind ik wel een haarbal, soms vervuld van een onbestemde vloeistof waarop ik niet verder in wil gaan. U wilt als lezer wilt natuurlijk morgen uw eten ook nog met smaak tot u nemen, maar het is onvermijdelijk dat dit verhaal een behoorlijk smerige wending neemt. U bent dus nu gewaarschuwd.
Is het geen haarbal dan vind ik ergens wel een drolletje. Meestal door de kattenbak-klei helemaal ingedroogd gelukkig. Een kennisje stuurde me afgelopen week een filmpje van vaders die het niet gewend waren om de luier van hun eigen baby te verschonen en die dat werkje te lijf gingen met zuidwesters, gasmaskers en met rubberen handschoenen. Daar kan ik me sinds ik katten heb dus niets bij voorstellen.
Ik kan overigens niet heel best opruimen, maar ik wil toch echt voorkomen dat het behalve een troep ook een vieze troep is. Stoffer en blik, stofzuiger en een dweil zijn dus nooit zo heel erg ver van mij verwijderd.
Meest bizarre gebeurtenis was trouwens nog dat een van de katten kennelijk een stukje dun touw had opgegeten. Best gevaarlijk, want zo'n touwtje kan in de actieve darmen in de knoop raken en een stuk darm afbinden wat voor zo'n beestje dodelijk is. Gelukkig ging het bij mij anders. Nou ja. Ik trof de kat in een ongebruikelijke houding aan. Zittend op haar gatje schoof ze over de vloerbedekking. Dat ze daarbij bruine sporen achterliet had ik al snel gezien, maar toen ze opstond zag ik dat er aan de achterzijde een touwtje uit de kat hing, met daaraan als twee kraaltjes op gelijke afstand twee eivormige knikkerpoepjes geregen. Ik mocht niet aan het touwtje trekken, hoe voorzichtig ik ook deed. Ja je wilt toch wat doen om zo'n diertje zich niet langer ongemakkelijk te laten voelen. Vervolgens kwam er daarna nóg een poepje uit, en nog een. Tot er vijf, zes van die kraaltjes achter de kat aan bungelden. De bruine strepen, het waren er nu meerdere tegelijk, hadden zich inmiddels verplaatst naar de keukenvloer, waar het zittend schuifelend verder ging. Om erger te voorkomen pakte ik een schaar, en knipte daarmee heel behoedzaam nog net zonder kattenhaar te raken het kralenkettinkje los. De schaar legde ik vervolgens in een bakje met verdund WC-reiniger, maar ik heb hem nooit meer gebruikt om etensverpakkingen te openen zoals daarvoor. Uiteindelijk was het snel opgeruimd en een dag later vond ik in de kattenbak nog precies een zo'n eivormig keuteltje, met twee korte stukjes touw eruit.
Wat vandaag echt waar gebeurde tart overigens iedere verbeelding qua smerigheid. Hoewel het deels ook aan mijn eigen onnadenkendheid te danken was. Het viel me vanochtend op dat er in mijn zithoek boven zo'n smerige lucht hing. Het rook onbenoembaar, maar het was heel vies. Ik rook het vooral toen ik boven het trapgat een paar handdoeken ophing. Om ervan af te zijn bond ik snel mijn vuilniszak in de zinken emmer dicht, en bracht die vervolgens naar beneden. Maar de lucht die bleef.
Omdat de onwelriekende geur vanmiddag sterker werd ben ik uiteindelijk tegen de avond flink gaan zoeken. Het was op de neus echter niet uit te peilen. Toen ik alles had gehad had besloot ik om alle zaken die tegen de muur stonden een stukje naar voren te schuiven en eens te kijken. Toen ik daarop een smal kastje dat zo'n vier centimeter van de kant af stond iets verder van de muur af schoof werd de lucht bijna direct een heel stuk sterker. Op het kastje leg ik weleens wat als ik aan het eten ben, of ik zet er kruiden als Tabasco tijdelijk op. Achter het kastje bleek een leeg pak chocoladevla te liggen. Dat moet er een dag of vijf zijn blijven liggen. Ik herinner me nog dat Martine, mijn jongste kat de opening van het platgevouwen pak toen schoonlikte. Het pak moet daarbij vermoedelijk achter het kastje verdwenen zijn, en omdat het uit mijn blikveld was, ben ik het klaarblijkelijk daarna ook vergeten.
Niet zo smerig zou je zeggen, maar de icing-on-the-cake wat dat betreft kwam toen ik het pak oppakte en snel wilde weggooien. Bij het lopen hield ik het heel even een beetje schuin, en toen gutste er een grote hoeveelheid (hoe kan dat? het pak was toch echt zo leeg als ging) stinkende dunne bruingroene drab naar buiten. Rotte vla. Deels over mijn been en grotendeels over de vloerbedekking. Geschrokken hield ik het pak vervolgens een kwartslag meer rechtop met de opening naar boven. Maar ik had niet op de gemene vla-duiveltjes gerekend. Die hadden overduidelijk ook de bodem al aangevreten, want toen ik dat deed gutste de rest van de vloeistof er in een keer uit, op een andere plek op de vloerbedekking. Daarop heb ik een half uur op mijn knieën gezeten om met allerlei schoonmaakmiddelen de ellende weer uit de vloerbedekking te krijgen. Stevige kantoorvloerbedekking waarin het al 15 jaar niet gelukt is om enige vlek erin te krijgen. Hoewel de ellende visueel verwijderd lijkt, is de geur dat allerminst. Ik heb in een hoek van mijn huis, zo ver mogelijk van de plek vandaan zopas voor een ventilator (niet dat het hielp) gegeten, om mijn smaak niet al te erg te laten bederven. Ook dat hielp niet erg en boven staan inmiddels alle ramen open.
Categorie: life-log - plusminus 929 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Foto 10/7
Try all you want
Opnieuw een nummer van Electronic. In het post-punk tijdperk fuseeerden New Order-zanger Bernard Sumner en The Smiths-gitarist Johnny Marr tot Electronic, waarop ook Neal Tennant (Pet Shop Boys) en Karl Bartos van Kraftwerk zwaar hun stempel drukten. Electronic maakte alternatieve rock, deels melodieus, deels elektronisch a la Kraftwerk. Ze traden ooit op samen met de Dance Metal-band Rammstein.
641. De donorrol
7 juli 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Het lijkt wel of de duvel ermee speelt. Je kunt ook zeggen, het is pure slapstick. Maar dan écht. En ik kan er niet om lachen. Ik ben vandaag met mijn administratie bezig, en vlug moest ik even een kassabonnetje kopiëren dat na een maand (zo lang heeft het in de schoenendoos gelegen) al aan het verbleken is. Afijn, omdat mijn computer met de scanner eraan uit staat in dit geval maar even kopiëren met de fax. Helaas zitten er wat kreukels in het bonnetje waardoor de fax de eerste keer dat ik het probeer vastloopt. OK. De fax zegt dat hij uit moet en weer aan, om in de tussentijd het gecrashte bonnetje eruit te kunnen vissen. Bij het inschakelen komt er een verder leeg velletje uit de fax, waarop staat dat de netspanning is uitgevallen en dat het verder lege geheugen (want ik gebruik mijn fax nooit meer) daarbij deels verloren is gegaan.
Ik probeer het opnieuw. Nu loopt het bonnetje niet vast, maar het loopt ook niet door. Een op een soort zwarte veeg na leeg blaadje komt uit de fax. Uit ervaring weet ik dat je dat niet kunt terugstoppen in de stapel, want dan doet de fax later een keertje moeilijk. Ik draai het bonnetje een halve slag en probeer het opnieuw. Met het gelijke resultaat. Weer een leeg blaadje. Nou ja, mooi kladpapier.
Ik laat me niet uit het veld slaan, strijk het bonnetje mooi glad, dat werkt gewoonlijk, en steek het opnieuw in de fax. Piep-piep-piep zegt de fax. Oef wat nu weer. Hoe ik ook met moeite op mijn geheugen-reset en andere knopjes hamer, want sinds de fax weinig gebruikt wordt staat hij ergens achter, de fax is niet meer te bewegen om nog maar iets te doen. Waar is mijn zaklantaarntje die ik voor dat soort doeleinden heb. Die blijkt niet te vinden en met een bureaulamp kijk ik op het anders verduisterde display. Omdat dat alleen onder een bepaalde hoek gaat overstrek ik mij flink, maar dat gaat goed. De donorrol is op.
OK. Zo'n donorrol is nog een fragiel ding. Niet iets dat je moet laten vallen, en net als ik halverwege ben om het ding voorzichtig tussen alle wieltjes en rolletjes door te frummelen hoor ik een klap. En meteen daarna gepiep van meerdere katten. Het valt gelukkig mee. Een van de dames heeft een dienblad op de grond gegooid, en ze zijn daar alledrie flink van geschrokken. Maar er is niets kapot. Alleen moet ik nu wel die donorrol er voorzichtig uit halen en weer opnieuw tussen de wieltjes en de rolletjes door wrummelen. Vrolijk komt er een verder leeg blaadje uit de fax wanneer de donorrol is teruggestopt. En hetzelfde gebeurt als ik het bonnetje opnieuw probeer te kopiëren.
Nu plak ik het bonnetje op een A4-tje, dat was in het verleden wel eens de oplossing voor onwillige bonnetjes die gekopieerd moesten worden. Hoewel daar nooit zo'n lijdensweg aan is voorafgegaan als nu. Het resultaat blijft echter hetzelfde: een op wat zwarte veegjes na verder leeg blaadje, veroorzaakt doordat het bonnetje niet door de fax heen wilde. Nu doe ik een groter stuk plakband op het bonnetje. Dat gaat zeker werken. Het recht zal zegevieren! Met een onverstoorbaar vrolijke zwier laat ik het blaadje in de papiergleuf glijden. Nu is echter het papier op.
Net als ik het papier heb bijgevuld en het nog een keer wil proberen realiseer ik me dat de hele zaak zo al veel meer kost dan ik met het bonnetje voor de somma van 1,95 ooit van de belasting terug zou krijgen. Had ik daar maar eerder aan gedacht.
(Dit verhaal is voor 99% precies zo gebeurd).
Categorie: life-log - plusminus 612 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Foto 6/7
Foto 5/7
640. Gestolen afval
5 juli 2008
©2008, copyright:
shorties.nl
Vreemd. Vanochtend was mijn afvalcontainer verdwenen. Afgelopen dinsdagochtend was hij geleegd, maar er zat alweer een hoeveelheid nieuw afval in en hij was halfvol. 'Die is weer eens weg', was wat mij direct inviel. De zak met afval die ik in mijn hand had zette ik in de fietsenberging onder mijn huis. Enigszins verloren sta je dan toch te kijken.
Toch maar even om mijn huizenblok heen lopen. Ik woon aan een route waar 's avonds veel uitgaansverkeer richting binnenstad langskomt, maar ook mensen vanuit de andere richting naar discotheek Starlight fietsen. Je weet niet wat voor grappenmaker er aan de slag geweest is natuurlijk.
Ik vond de container vreemd genoeg helemaal leeg terug, in een zijstraat netjes aan de stoeprand op een plek waar ik hem vroeger wel eens neerzette. Ik vergat destijds nog wel eens om mijn container buiten te zetten, en had de keer daarop dan ook een afvaloverschot. Door de container 's avonds in de ene straat te zetten, en 's ochtends om acht uur nog een keer naar de andere te verplaatsen werd hij dan twee maal leeg gemaakt. Sinds een jaar of twee echter worden de containers geleegd door een robot, en mag hij dus alleen nog maar in de ene straat op een vaste plek geplaatst worden. Nu stond hij dus leeg op die oude plek waar hij destijds dan voor de tweede keer werd geleegd. Alleen was de robot ook daar afgelopen dinsdag al geweest.
Hoe moet je dit duiden? Is mijn afval nu gestolen? Nou ik hoop dat ze er geluk mee hebben. Alle vertrouwelijke brieven en adresbandjes draai ik altijd door de shredder, dus of ze er nog iets leesbaars van kunnen maken vervult mij met twijfel. In ieder geval zat er een flinke hoeveelheid kattenbakvulling in, dus ik hoop maar voor ze dat ze de beschikking hebben over gasmaskers.
Je leest dat wel eens, dat mensen door een detective-bureau worden gescreend. Maar ja, wat zou er bij mij nou gedacht kunnen worden dat er gehaald kan worden. Over vrijwel alles ben ik al sinds vele jaren heel open. Te chanteren ben ik niet, want ik heb me ooit voorgenomen dat als zoiets gebeurt ik de vermaledijde vermeende geheimen in zo'n geval direct zelf op straat gooi. Liefst in mijn weblog, waar mijn vaste lezersschaar er ook nog een smakelijk hapje aan heeft. (Vermoedelijk krabt iedere lezer zich bij zo'n gelegenheid verveeld achter de oren). En aan de zodoende waardeloos geworden informatie kun je nu eenmaal niet verdienen. Bovenal: geld heb ik niet dus dat valt als motivatie sowieso toch ook al af.
Het blijft een vreemde kwestie. Door de jaren heen zijn er met mijn afval toch al regelmatig vrij intrigerende dingen gebeurd. Zo is ooit een andere container van mij met inhoud en al verzwolgen door zo'n zelfde slecht afgestelde robot als ik eerder noemde. Althans dat was de prognose van de politie die weigerde om er een aangifte van op te maken omdat het meer regel was dan uitzondering dat op die manier containers in de buurten met de zojuist geïintroduceerde robotwagens verdwenen. Ik kreeg een bewijsbriefje dat ik mij om deze reden op het politiebureau vervoegd had, en daarmee kreeg ik door de gemeentelijke afvalverzamelaar vervolgens een nieuwe container bezorgd.
Verder is het al eens voorgekomen dat mijn container voor papier geheel gevuld bleek met afgedankte dure modieuze schoenen en met seksspeeltjes deels in de verpakking (was er soms een bordeel in de buurt verhuisd?). En de meest rare gebeurtenissen gebeurden toen ik net in deze buurt was komen wonen. Ik was in die tijd gewoonlijk slechts twee avonden per week in deze woning aanwezig, en op dinsdagochtend zo stond in een brief die ik had gekregen, moest ik iedere week de container zo dicht mogelijk bij mijn voordeur plaatsen aan de openbare weg. Voor mijn huis was in die dagen een weg, die nog onverhard was, met tegenover elkaar twee bushaltes. Op de plek van de bushaltes was in de plattegronden een bussluis gepland, maar in die dagen was de weg een drukke doorgaande route voor de nieuwe bewoners van deze zojuist aangelegde wijk.
Keer op keer werd de container echter niet geleegd. Ik bellen, ze zouden er beter op letten, maar de week erop gebeurde niets. Inmiddels zat ik nadat mijn container al vijf weken op een rij niet was leeggemaakt tot over mijn oren in de troep. Net verhuisd, allemaal nieuwe spullen besteld, kasten, meubels, koelkast ga zo maar door, een schuur vol van verpakkingsmaterialen. Het ging maar door tot ik op een gegeven moment bij het klagen doorgeschakeld werd naar iemand die wat hoger stond in de hiërarchie. Die pakte de plattegrond erbij en stelde vervolgens vast dat ik een stomkop was. Ik had mijn container namelijk helemaal niet aan de openbare weg gezet. Het onverharde stuk van 150 meter dat voor mijn huis langs liep was namelijk helemaal nooit bedoeld als openbare weg. Daarvan zou ik als bewoner toch vanzelfsprekend op de hoogte moeten zijn. Hoewel er dus geen borden stonden die dat aangaven, was het verboden voor andere voertuigen dan bussen om in te rijden, en meneer Piek u zou toch moeten weten dat onze vuilniswagens er in zo'n geval ook geen afval ophalen... Ja hoe moest ik dat nou weten? Ik werk toch niet bij het kadaster? En al zou ik daar werken, dan zou ik het vermoedelijk nog niet weten.
Afijn, container in een zijstraat gezet, en jawel, toen werd hij wel geleegd. Eén keer om precies te zijn. Daarna niet meer. Ik maar weer gebeld. Nee daar snapten zij ook niets van. Ik nog lacherig opgemerkt of die zijstraat ook geen openbare weg was, maar dat vonden ze niet leuk. Uiteindelijk bleek dat de reden was dat een buurman of een werknemer van een nabij bouwterrein bouwafval, stenen onder andere, in mijn container had gedumpt, en dat ze dat niet mee mochten nemen. Toen ik aangaf echt niet de schuldige te zijn en ook geen auto te hebben wilden ze nadat ik vermanend was toegesproken bij wijze van uitzondering de container alsnog wel leegmaken, en aldus gebeurde.
Toch bleef het me vandaag de hele dag wel bezig houden, die container van mij vanochtend...
Categorie: life-log - plusminus 1037 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.Foto 5/7
Where have all the cowboys gone
'I go wash the dishes, while you go have a beer.' Paula Cole's. kijk op de traditionele de man-vrouw-verhouding. De clip klinkt en ziet er heel erg uit als van nu, maar is toch alweer uit '97.
