Shorties.nl  -

26 juni 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Vanochtend zag ik dat er door Energie Service Apeldoorn een bedrag van mijn rekening was gehaald. Een incasso. 'Conform afspraak' stond erbij. Ik ken het bedrijf niet, en toen ik op de vermeldde website keek, www.vesg.nl bleek het om een bedrijf te gaan dat onder andere verwarmingsketels verhuurt, en dat is voortgekomen uit Feenstra. Dat laatste bedrijf deed tot een jaar of vier geleden het onderhoud van de verwarmingsketel in mijn huis. Na een calamiteit (een bewoonster die in mijn woonplaats na een fout van een monteur omkwam door koolmonoxydevergiftiging) werd de samenwerking met het bedrijf door mijn verhuurder echter abrupt beëindigd. Nu blijkt het bedrijf onderdeel te zijn van Nuon, dat met zijn trackrecord voor ongefundeerde overschrijvingen natuurlijk het ergste doet vermoeden.

Voor de zekerheid toch maar even verhuurder Portaal gebeld. Een gratis nummer. "Nee meneer, u huurt de ketel gewoon van ons, wij zorgen voor het onderhoud en alles wat ermee samenhangt gaat via uw maandelijkse huurbedrag." OK...

Vervolgens met de boosdoener gebeld. Een 0900-nummer, 10 cent per minuut. Geen hoog bedrag, maar ik bel gewoonlijk gratis. Drie minuten duurde het gesprek, en het grootste deel daarvan bestond uit wachttijd. Geen enkele verbazing of discussie over het feit dat het bedrag onterecht was. Ze wilden het voor me regelen. Of wilde ik het liever zelf storneren. In zijn stem hoorde ik enige opluchting toen ik om voor zeker te gaan 'ja' zei. Heb ik daar nou wel goed aan gedaan? Ik zag een scenario voor me waarbij dat niet zou gaan en ik vervolgens een half uur of drie kwartier opnieuw aan dit nummer gekluisterd zou hangen.

Nooit eerder zoiets gestorneerd. Afijn, dat zal dus wel een brief worden. En misschien aangetekend. Moet ik ook nog bij het postkantoor in de rij. Het viel mee. Een aardige mevrouw met de tongval van Tatjana Simic stond mij te woord. Alleen wilde de computer niet vooruit. Kan gebeuren, is niet zo erg. Van tevoren, voor ik iemand aan de lijn kreeg, moest ik me nog wel door een menu heen worstelen, waarbij me de tegenwoordig bijna-standaard-vraag werd gesteld of ik misschien in vijf minuten aan een klanttevredenheidsonderzoek wilde meewerken. Nee, dat wil ik alleen als dat volstrekt anoniem kan (anoniem is als ik het op een briefje kan schrijven dat ik net als een stembiljet zonder afzender mag insturen, hoewel er dan in theorie natuurlijk nog wel een vingerafdruk van mij bewaard kan worden. Maar goed, je moet niet helemaal van het kwade van de mensen uitgaan natuurlijk.)

Zoals gezegd, de mevrouw was aardig, het storneren vormde geen groot probleem. Omdat we af en toe even moesten wachten kon ik nog wat extra vragen stellen. Zoals het feit dat ik weet dat incasso's van sommige  bedrijven met een incassovergunning nooit teruggedraaid kunnen worden. Het gaat hierbij, bij de Postbank althans, alleen om loterijen. Maar goed, ik speel nooit in een loterij mee. Ik vind dat al jaren een slechte investering. Ik vind opties of aandelen vaak al een te risicovolle investering. En als je er zo over denkt concludeer je als snel dat je bij een loterij niets hebt te zoeken. Bij loterijen vindt zo werd verteld wel een boekhoudkundig onderzoek plaats, waarbij de loterij moet aantonen dat ze een handtekening van je hebben. Toch iets anders dan een mondelinge toezegging dus.

Toch blijft het gek. voor iedere transactie die ik zelf doe moet ik me legitimeren, handtekening zetten, pincodes uit mijn hoof leren en wat ook meer. maar als een ander in mijn rekening wil zitten graaien is een simpel woordje ja aan de telefoon genoeg. Ik geef toch ook in een winkel mijn portemonnee niet in vol vertrouwen aan iemand achter de toonbank en zeg van 'haal er maar uit wat de schade is'? En zo iemand aan de toonbank zie je dan tenminste nog vóór je...

Hoewel het storneren dus vrij gemakkelijk ging (ik kon nadat mijn identiteit aan de hand wat gegevens van Postbank.nl gecontroleerd was, zelfs de rekening van het bedrijf voor nieuwe overboekingen voor een jaar blokkeren, en dat wordt met nog eens een jaar verlengd als ze binnen een maand een nieuwe poging doen), is het toch vervelend. Ik heb twee minuten met mijn verhuurder aan de lijn gehangen, drie betaalde telefoonminuten met de Energie Service Apeldoorn, en ook nog twaalf minuten voor 5 cent per minuut met de Postbank. En dat alles omdat iemand ergens zijn wires crossed heeft gekregen.

Het meest schokkende vond ik nog de reactie van het bedrijf zelf, de volstrekte berusting en dat hij alsof dat normaal was helemaal niet ging uitzoeken of de claim die ze op mij meenden te hebben inderdaad een onterechte was. Niks verbazing en dan de houding van 'regelt u het zelf even'. Ze hadden niet alleen eerder met het bijltje gehakt, ze waren ofwel lui, ofwel, en dat vermoed ik, is het schering en inslag. Een mooie melkkoe voor zo'n bedrijf want een flink deel van de mensen zal zo'n klein bedrag misschien niet opmerken (ouderen) en een ander deel vergeet er achteraan te gaan of vindt de moeite van het er achterheen zitten als de betaling eenmalig is wellicht te groot. En bij bedrijven wordt het als de verantwoordelijkheden niet duidelijk liggen waarschijnlijk zelfs niet eens opgemerkt.

Categorie: life-log - plusminus 879 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

18 juni 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Vandaag is mijn oude koelkast weggegaan. Het was met recht een oude koelkast, en er zaten veel herinneringen aan. Ooit was de oude koelkast steen des aanstoots in een relatie. Het was toen ik, lang geleden, in mijn huidige woning kwam wonen. Dat was maar voor een jaar of hooguit twee, want er zou uiteindelijk samengewoond gaan worden. Zelf was ik niet enthousiast over het idee om eerst nog alleen te gaan wonen, maar mijn vriendin in die tijd vond het wel goed als ik niet meteen bij mijn ouders vandaan met haar een huisje zou gaan zoeken. Tegenwoordig kan ik er de logica wel van inzien.

Maar tegelijk vond diezelfde vriendin, en ook daar kan ik de logica wel van inzien, dat ik voor die betrekkelijk korte periode dus maar niet teveel moest investeren in dat nieuwe huis. Ook al omdat ik destijds vaak per week slechts twee of hooguit drie nachten in dat huis zou slapen. Overdag was ik ook al elders omdat ik dan moest werken. Erg praktisch was dit idee van zuinigheid echter niet. Een telefoon dat was in het begin onnodig, zo was de gedachte. Veel te duur ook, en ook een koelkast was niet noodzakelijk. Ik kon op weg naar mijn werk toch langs mijn ouders gaan om daar de plakjes kaas en ham (ik was toen nog nauwelijks vegetariër) even op te halen? En ham dat overleeft ook wel een nachtje buiten de koelkast anders.

Al tijdens de verhuizing bleek hoe vreselijk onpraktisch in een tijd dat er nog geen mobieltjes waren het gemis aan een telefoon tíjdens zo'n verhuizing was. Ik kon bijvoorbeeld niet bellen of gebeld worden wanneer een kast of iets anders alsnog die dag niet geleverd zou worden. Daardoor heb ik dus diverse bij een verhuizing kostbare middagen verspeeld. Nadat er diverse gemiste bestellingen waren gepasseerd en andere dingen waren misgegaan, besloot ik toch een telefoon te nemen zoals ik zelf oorspronkelijk ook al van tevoren van plan was geweest. Die kon toen echter pas na anderhalve maand worden geïnstalleerd. Meteen erachteraan bestelde ik ook die koelkast, het exemplaar dat vandaag dus weer werd afgedankt.

De oude koelkast was destijds wel handig, maar ook wel wat beperkt in ruimte. En er was niet sprake van een bruikbaar vriesvak. Althans, als je ijsjes kocht dan bleven ze geen twee uur in het 'vriesvak' goed. Een paar jaar later heb ik er dus nog een kleine vrieskist bij gekocht. Doordat ik het afgelopen jaar zoals ik al eerder schreef meer en meer grote hoeveelheden boodschappen tegelijk ben gaan kopen, puilde de oude koelkast al diverse malen als een overvolle kledingkast uit. Met moeite ging de deur dan dicht. De groentela had ik jaren geleden al aan dat ruimtegebrek opgeofferd, maar dat was een druppel op de gloeiende plaat.

Ruim twee weken geleden was het weer hoog nodig tijd om het apparaat eens te ontdooien. Dat deed ik, en toen ik de stekker er weer in deed constateerde ik dat hij het nu ineens wel heel erg goed deed. Waar ijs eerder dus niet bevroren bleef, vroren dit keer zelfs de komkommers onderin de kast aan gort. Een kapotte thermostaat was zonder twijfel de oorzaak. Al een week zat ik vervolgens bij de prijzen van koelkasten te kijken. En nu heb ik dus een enorme joekeloeris van een koel-/vriescombinatie. Een EK-aanbieding. Kennelijk loopt het niet zo met al die voetbal op tv, en daar heb ik dus lekker voordeel van. In het koelgedeelte gaat ruim tweemaal zoveel als in de hele oude koelkast, en het vriesgedeelte is dik driekwart van de inhoud van de oude vrieskist. Hij behoort daarbij tot de zuinigsten, want daar heb ik natuurlijk wel even heel goed op gelet.

16 juni 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Begin dit jaar werkte ik als vertaler voor een nieuwe opdrachtgever. Dat ging zoals vaker enigszins onwennig. De opdrachtgever wist natuurlijk niet of mijn deskundigheid op orde was, en ik wist het nodige niet van de opdrachtgever. Toen de opdracht klaar was, werd deze aan de klant van de opdrachtgever voorgelegd. Die bleek uiterst tevreden, en al na drie dagen, wat ongebruikelijk snel is, had ik het bedrag dat ik declareerde op mijn bankrekening staan. Daarmee was het verhaal af, want een nieuwe opdracht volgde niet. Dat kan te maken hebben met het specialistische karakter van het jargon van deze tekst. In zo'n niche van de markt liggen de opdrachten niet voor het oprapen, en opdrachtgevers hebben de gewoonte om mensen nieuwe opdrachten te geven in jargons waar zij eerder laten zien dat ze goed in waren. Een goed te volgen logica.

Een paar weken geleden kreeg ik van de betreffende opdrachtgever ineens een beetje een vreemd mailtje. Door een ongelukje was de gehele administratie van de afgelopen drie maanden verloren gegaan, en volstrekt vertrouwend op de eerlijkheid van alle opdrachtnemers werd in het mailtje verzocht om nog onbetaalde facturen op te sturen, zodat aan die verplichting kon worden voldaan. Ik dacht 'oei'.

Nou maakte de verstuurder van het mailtje bij het verzenden een klein schoonheidsfoutje dat je vaker ziet: bij het betreffende mailtje waren de verschillende mailadressen waar het mailtje aan gericht was niet bij Bcc geplaatst (dat is bij Outlook iets lastiger dan bij veel andere mailprogramma's), maar ze waren alle zichtbaar. Na een week of anderhalf kwam er dus een voorzichtig mailtje, opnieuw met alle adressen zichtbaar, of de andere mensen al iets gezien hadden van het geld dat op basis van eerder werk kon worden verwacht.

Een flinke discussie volgde, waarbij natuurlijk degenen die nog niet wat ontvangen hadden de boventoon voerden. Af en toe was er iemand, die meldde net als ik gewoon op tijd betaald te zijn. Sommige van de mailtjes maakten melding van enkele rare gewoonten van deze opdrachtgever (volgens mij vooral niet al te ernstige beginnersfouten), waar instemmend morrende mailtjes van anderen op volgden. De neiging van mij om een poging te wagen om mijn mailadres uit het lijstje verwijderd te krijgen heb ik maar onderdrukt. Onder andere omdat de actie mij zinloos lijkt.

Ondertussen is er een nieuwe ontwikkeling bij de stroom van mailtjes ontstaan: gisteren begon iemand met de mededeling dat hij net als ik de betaling gewoon op tijd had ontvangen en dat de samenwerking verder onberispelijk was verlopen. Maar kennelijk had hij zelf daarnaast niet helemaal werk genoeg. Vertalers hebben gewoonlijk niet de deskundigheid om alle werk dat ze aangeboden krijgen zelf te verrichten, al is het maar omdat ze de betreffende taalcombinatie niet beheersen. Om die reden nemen veel vertalers niet alleen werk aan, maar besteden dit ook uit. Uitgebreid ging de man dus in zijn mailtje in op zijn eigen kwaliteiten om dit soort werkzaamheden te verrichten. Hij vertelde dat hij gediplomeerd was, en noemde de ervaring die hij inmiddels bij dit soort werkzaamheden had opgedaan. Hij beëindigde het mailtje verder met een 06-nummer waarop potentiële opdrachtgevers zich konden melden.

14 juni 2008
©2008, copyright: shorties.nl

De politie Haaglanden heeft een aantal agenten op de fiets uitgerust met camera's op hun (fiets)helm. Vol optimisme laat het korps in de Volkskrant van vandaag weten, dat gebaseerd op onderzoek uit Groot-Brittannië wordt verwacht dat er vanuit de bevolking op die manier minder agressie tegen de agenten zal worden gebruikt. En dat ook het aantal klachten over politie-optreden zal verminderen.

Het verhaal meldt verder dat de camera vanzelfsprekend uit zal staan wanneer de permanent van elektronische waarneming voorziene agent het toilet bezoekt. Ook zal de persoon die wordt opgenomen van tevoren worden gewaarschuwd. Het artikel meldt verder dat de camera's sowieso niet altijd aan staan. De diender zet hem pas aan als hij moeilijkheden verwacht. Je moet natuurlijk niet van het ergste geval uitgaan, maar in theorie zou een agent de camera op het moment dat hij zelf een tik wil uitdelen natuurlijk ook even uit kunnen schakelen.

Ik zou als ik bij de Nederlandse politie was trouwens maar  voorzichtig zijn met al te hijgerig naar de ontwikkelingen in Groot-Brittannië te verwijzen. Daar is de situatie namelijk in de afgelopen anderhalf jaar volstrekt gekanteld. De ene digitale rel na de andere heeft daar in die periode het nieuws gedomineerd. Van verzekeringsgegevens tot aan de belastinggegevens van letterlijk meer dan de helft van de bevolking bleken daar bij een meer dan tiental incidenten zoekgeraakt te zijn. Althans ze lagen te grabbel voor wie er maar een snee brood in zag. Grotendeels door stommiteiten als in de trein achtergelaten aktentassen met daarin de onbeveiligde datadragers, tot aan het ongecodeerd versturen van DVD's met dergelijke gevoelige gegevens, gewoon door er een envelop omheen te doen, een postzegel op te plakken en het ding in de dichtstebijzijnde brievenbus te werpen. Ja soms raken die dingen daarbij zoek. De afgelopen week nog lagen gegevens van een aantal geheime diensten over onder andere Al Qaïda te grabbel doordat een medewerker zijn laptop in de trein had laten slingeren.

Het Verenigd Koninkrijk  was ooit nog trots op haar voorsprong in het aantal camera's op andere landen maar ondertussen krabt de ene na de andere parlementariër  zich er achter de oren en worden openlijk de vele camera's in het land ter discussie gesteld. Vandaag nog stelden parlementariërs voor om het DNA van mensen van wie nooit hun schuld was aangetoond te vernietigen. Net na 9/11 was namelijk een wet aangenomen die bepaalde dat het DNA van iedereen die ooit verdacht was geweest, verplicht in een landelijke database terecht zou komen, en dat dit tot zijn/haar dood nooit zou worden gewist, of iemand nou achteraf onschuldig was of niet.

Hoe schril steekt dat af tegen de situatie in Nederland. Dat lange tijd bij Engeland heeft achterop gelopen in de race om bijvoorbeeld welke gemeente het snelst de meeste camera's zou hebben geplaatst. Laten we in Nederland nou eens echt wijsheid tonen, en leren van de meest recente ervaringen bij de buren, en niet varen op oud onderzoek toen in dat land nog gedacht werd dat met in alle uithoeken camera's, DNA  banken met ruim 60 miljoen verdachten (zoveel mensen als er in het land dus wonen dus wonen), het met alle misdaad en andere wantoestanden wel snel gedaan zou zijn. Mensen voelen zich uiteindelijk juist minder prettig wanneer er te pas en te onpas door een overheid over hun schouders wordt meegekeken.

13 juni 2008
©2008, copyright: shorties.nl

Vandaag een lekker dagje. Maar niet helemaal heus. Tsjonge, dat schoot niet op met werken dus vanochtend. Ik dacht daarom: even eruit. Ik heb nog wat kantoorspulletjes nodig, en zo'n frisse neus dat verzet de boel een beetje. En misschien wel veel. Niet lang, want eigenlijk heb ik teveel te doen om er even tussenuit te piepen, maar omdat het toch niet opschiet...

De spullen had ik snel gevonden. En een paar koopjes. Maar bij de kassa bleek mijn saldo onvoldoende. Ik had nog overwogen om de twee briefjes van 50 die op tafel lagen in mijn portomonnee te stoppen, maar ach ik stond al bij de deur en ik heb ook nog een reservebetaalpas en er stond genoeg op mijn rekening. Dacht ik

Dat was dus niet zo. En de reservepas bleek geblokkeerd. Huh? En geen contant geld, het is me wat. Afijn, spullen bij de kassa achtergelaten. 'Ik kom zo terug...'

Omdat de haast nu toch wel behoorlijk groot geworden was schakelde ik voor de zekerheid thuis twee computers in. Ik zou wel zien welke het eerste opgestart was. Dat was maar goed ook, want toen ik bij de eerste van die twee de website van mijn bank inzag liep (dat gebeurt dus echt helemaal hartstikke nooit) net toen ik bij de saldo's keek Firefox uit de rails. De andere PC deed er 4,5 minuut over om het stadium van bruikbaarheid te bereiken (dat wist ik ook eigenlijk wel). Ik vulde de tijd op met draaien van mijn duimen, en bijten op mijn lip.

Ik had in de dagen ervoor, zo bleek, net iets meer aan een paar grote dingen uitgegeven dan ik in mijn hoofd had bijgehouden. en stond daardoor inderdaad muurvast tegen de betalingslimiet aan. Ik vulde snel vanaf een andere rekening het saldo aan, stopte de twee bankbiljetten alsnog in mijn portomonnee (ja dat gebeurt me niet nóg een keer), en toog naar de kantoorbenodigdhedenboer. Daar verliep alles vlotjes en ik kon gewoon betalen met mijn pin.

Thuis nog maar even achter het pasje aan gebeld. 'Ja meneer, wij hebben u in februari al een nieuwe gestuurd.' En: 'U gebruikt deze inderdaad niet vaak, want hij is al vanaf de eerste dag van april niet meer bruikbaar.'

De rest van de dag tot aan het einde van de avond verliep zonder veel problemen. Maar ik had het kunnen weten. Op een dag die zo slecht begint als vanochtend, want daar had ik dus nog niet over geschreven, komt het doorgaans ook verderop niet echt meer goed.

591. Als de bliksem

27 juni 2007
©2007, copyright: shorties.nl

Ik heb in mijn familie slechte ervaringen met bliksem. Toen mijn oma van vader's kant drie jaar oud was, is de boerderij in Friesland waarin zij met haar ouders woonde door de bliksem getroffen. Op het platteland van Friesland is het weer, ik denk vanwege de grote meren daar, vaak wat heftiger dan in de rest van ons land. Mijn oma is bij die inslag toen zelf ook door de bliksem geraakt. Haar moeder en een tante dachten toen ze huilde dat ze alleen maar geschrokken was, en zich aanstelde. Maar toen ze goed keken bleek dat het meisje onder haar kleren flink verbrand was met een grote brandwond op haar buik. Dat is gelukkig allemaal weer goed gekomen. De kat die ze hadden kwam er echter minder goed vanaf, die was door de inslag blind geworden.

Ik heb zelf enkele tientallen jaren geleden een keer een apparaat beschadigd gehad door een experimentele, buiten geplaatste antenne. Toen de antenne net stond trok er een buiencomplex voorbij, en de statische lading daarvan zorgde ervoor dat er tussen de kabel en de centrale verwarming vonken oversprongen. Daar zat het apparaat in kwestie tussen, en die was daar niet tegen bestand.

Afgelopen zaterdag was er opnieuw apparatuur van mij niet bestand tegen de zich wild ontladende elektronenstromen van dit natuurverschijnsel. Ik was beneden, en het weer ging zodanig tekeer dat mijn twee jongste katten al onderaan de trap waren gaan zitten. De oudste, die voor sommige dingen heel angstig is, zat in een hoekje weggedoken op de bovenetage. Ineens was er twee keer met een minuut ertussen een harde donderslag. Na de tweede klap hoorde ik het zeker een seconde of vijftien knetteren, waarbij het van beneden af leek of dit geluid zich over de overloop boven verplaatste. Dat lijkt op een vrij zeldzaam verschijnsel dat bolbliksem heet. Ik schrok me rot, want geknetter kan ook de voorbode zijn van een veel grotere inslag. Doodeng.

Na de vijftien seconden hield het geknetter gewoon op. Mijn kat op de boven-etage had gelukkig niks, maar kwam meteen na dit geluid heel laag op haar pootjes steeds angstig achterom kijkend de trap af geschoven. Ze durfde de eerste paar uur ook absoluut niet meer naar boven. Omdat ik de bui had zien aankomen had ik van de antennes die ik tegenwoordig buiten heb, van tevoren de aansluitingen losgemaakt. Verder had ik van de meeste apparaten de stroom afgeschakeld. Toen de bui weg was heb ik enigszins ongerust alle apparatuur weer aangesloten om te kijken of ze het nog deden, je weet immers nooit. Eén apparaat, dat ik een uur daarvoor nog had gebruikt bleek niet goed meer te werken. Zowat het enige apparaat waarvan de stekker niet uit het stopcontact was gehaald, omdat ik deze ene was vergeten. Schade als hij niet te repareren is: 140 euro.

Ik heb een verzekering voor dat soort dingen, en ik heb in het verleden weleens een keer wat lelijks over verzekeraars geschreven. Vanaf vanochtend laat ik dat dus maar een poosje achterwege. Toen ik de schade meldde en zei dat ik het apparaat wel zou laten repareren, werd gezegd: "Bij een dergelijk bedrag repareren is waarschijnlijk weinig zinvol. Koopt u maar gewoon een nieuwe en stuurt u ons de bon. Die betalen wij gewoon."

Categorie: life-log - plusminus 546 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.