Campus TV hielp bij oplossing beeldenroof
Toen de mensen achter Campus TV dit filmpje in handen kregen, aarzelden ze geen moment en stelden het ter beschikking aan de politie van Naarden-Bussum, die na bekijken van het filmpje prompt twee Poolse criminelen kon arresteren. Daardoor kon het bekende beeld de De Denker van Rodin, zij het beschadigd, worden teruggevonden.
Filmpje: http://www.campus.tv/index.php?action=showmovie&movieid=444
Nieuwsgierige kat...
Dagelijkse foto 30/1
Nieuwe afmetingen
Binnenkort krijgen mijn dagelijkse foto's flink grotere afmetingen. Mijn huidige webruimte laat makkelijk toe dat ik de afmetingen vergroot, en hoewel ik ze in de huidige vormgeving van shorties.nl niet groter dan nu kwijt kan, komen ze op de andere plekken waar ik ze ook post binnenkort al wel veel groter. Op shorties.nl worden ze aanklikbaar voor een groter formaat totdat ik de vormgeving heb aangepast. Hieronder staat vast een voorproefje, en een overzicht van de afmetingen van mijn foto's die in de loop van de jaren steeds groter zijn geworden...
De nieuwe 'maat' foto: 640 x 427 (3 : 2)
(klik op de foto voor een vergroting)
De huidige afmetingen: 432 x 288 (3 : 2)
320 x 240 (4 : 3) tot 20 maart 2004.
224 x 168 (4 : 3) alleen de eerste 14 foto's (vanaf augustus 2001)
Dagelijkse foto 26/1
579. De Maltezer Orde - land zonder grondgebied (Mini-staatjes 11)
Mini-staatjes 11
579. De Maltezer Orde - land zonder grondgebied
25 januari 2007
©2006, copyright: shorties.nl
Nieuwe mini-staatjes-column
De Soevereine Militaire Hospitaal Orde van Malta, in het Engels Sovereign Military Hospitaller Order of Saint John of Jerusalem, of Rhodes and of Malta, Tevens bekend als Knights Hospitaller, Knights of Malta, Order of Malta, Knights of Rhodes, en Chevaliers of Malta is een van de oudste religieuze katholieke ordes.
De Soevereine Militaire Hospitaal Orde van Malta, annex Maltezer Orde is een nog altijd bestaande Rooms-Katholieke ridderorde, met als beschermheilige Johannes de Doper. De ridders van deze kruisvaardersorde dragen als symbool een achtpuntig wit kruis, het Maltezer kruis. De ridderorde werd rond het jaar 1050 in Jerusalem als hospitaal opgericht, om zorg te dragen voor gewonde en armlastige pelgrims. Acht jaar geleden, in 1999, vierde de Orde dat de officiële stichting als ridderorde in 1099 negen eeuwen geleden plaatsvond. Die stichting vond plaats na de verovering van Jerusalem, tijdens de eerste kruistocht.
Het teken van de Maltezer Orde (met Maltezer kruis) op de kerk
van San Giovannino dei Calvelieri in Florence (foto onder GNU)
Na het verlies van terrein in het Heilige Land werkte de Orde vanaf het Griekse eiland Rhodos, en later vanaf Malta, waar de Orde het bestuur uitoefende als vazalstaat onder het Spaanse Vicariaat van Sicilië. Deze door de Orde geregeerde staat op Malta, vond haar einde door toedoen van Napoleon. Niettemin is de Orde zelf tot op de dag van vandaag blijven bestaan. De Orde heeft als zetel overigens behalve Jerusalem, Rhodos en Malta ook nog Margat, Akko, Cyprus, Kreta, Sicilië, Sint-Petersburg, Catania en Ferrara gehad. Sinds 1834 zetelt hij echter in Rome.
De Maltezer Orde heeft sinds de Napoleontische tijd weliswaar al zijn grondgebied verloren, de Orde claimt niettemin nog steeds soeverein te zijn. De Orde wordt daarin door 94 landen (waaronder België en Nederland) erkend als soeverein orgaan volgens internationaal recht. Als zodanig geeft de Maltezer Orde dan ook paspoorten uit, en beschikt verder over een aantal diplomaten. Ook heeft de Orde eigen postzegels, die omdat de Orde geen lid is van de Wereldpostunie, alleen geldig zijn voor het 'binnenland', en voor landen waarmee de Orde een bilaterale postovereenkomst heeft gesloten. De Orde heeft verder een permanente waarnemerstatus bij de Verenigde Naties, iets wat de meeste mini-staatjes niet hebben.
De Maltezer Orde zetelt tegenwoordig in een paleis aan de Via Condotti en in Villa Malta op de Aventijn, beide in Rome. Deze twee gebouwen worden, net als andere diplomatieke vertegenwoordigingen beschouwd als buitenlands grondgebied, en niet als onderdeel van Italië. De Orde wordt bestuurd door de prins en grootmeester als staatshoofd. Zijne Eminentie Prins Grootmeester Frà Andrew Willoughby Ninian Bertie (Frà geeft aan dat de hij een gelofte heeft afgelegd) vervult deze functie sinds 1988.
Officiële vlag van de Maltezer Orde
Het voert voor deze column een beetje te ver om over het precieze hoe en wat van hun rol door de jaren heen te vertellen, maar de Orde zelf bestaat voor een groot deel uit adel, en de toelatingseisen wat dat betreft waren vaak ook heel hoog. Ook kent de Orde veel pracht en praal, met vaak schitterende decoratietekens en gala-uniformen. Boven het Maltezer kruis dat het symbool vormt van de Orde, bevindt zich het teken van een kroon, en dat is niet onomstreden. Gewoonlijk mag alleen een Orde onder een koning een dergelijke kroon in zijn symbool dragen. Sommigen zeggen echter dat die kroon in dit geval niet een koninklijk symbool, is maar verwijst naar de soevereine status. In de afgelopen jaren zijn de hoge toelatingseisen nogal versoepeld, en voor de Amerikaanse tak van de Orde is het al vanaf de oprichting niet nodig om van adel te zijn om toegelaten te worden.
Tijdens de Reformatie (in de 16e eeuw) werd de Orde trouwens ook drastisch veranderd. In enkele landen zijn toen bovendien afgescheiden protestantse afdelingen ontstaan en ook zijn nieuwe protestantse afdelingen opgericht, die alle bekendstaan als Johannieter Orden.
De Orde is vanaf zijn oprichting geheel toegewijd geweest aan humanitaire doelstellingen. De Orde beheert bijvoorbeeld ziekenhuizen, ambulances en humanitaire centra in zo'n 120 landen, en werkt nauw samen met het Rode Kruis. Tot de Orde behoren 11.000 artsen en verpleegkundigen. Nederigheid staat bij de 12.000 leden en 80.000 vrijwilligers van de Orde hoog aangeschreven.
Vanuit de diplomatieke vestigingen van de Orde in Rome zijn overigens vaak radioamateurs actief. De roepnaam van het amateurstation van de Maltezer Orde 1A4A zal veel zendamateurs bekend in de oren klinken, omdat het station regelmatig in de lucht is. Ook de activiteiten van het amateurstation staan trouwens steeds in het teken van een bepaalde humanitaire actie. Op het moment is dit de bouw van een meisjesschool in Sudan.
Bronvermelding: diverse bronnen, Wikipedia (Eng./Ned.), Maltezer Orde, 1A4A.
Amateurantennes op de Magistrale Villa
website amateurstation: www.1a4a.org
| Maltezer Orde Status: Afmetingen/oppervlakte: Aantal inwoners: Eigen paspoort/postzegels Eigen valuta/kentekens Onafhankelijkheidsbeweging: Officiële website: Internet-TLD: Radioamateur-prefix: | Soeverein (onafhankelijk) 0 0 op eigen territorium, maar wel zo'n 10.000 ridders en dames die lid zijn van de Orde ja/ja ja/ja Nee www.orderofmalta.org Nee 1A |
n.b. ter vergelijking: Texel is 170 km2 groot, Sealand 550 m2 (géén km2)
Categorie: mini-staatjes - plusminus 775 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 24/1
578. Rockall / Waveland (Mini-staatjes 10)
| Mini-staatjes 10 23 januari 2007 Nieuwe mini-staatjes-column
Vele jaren later, in 1997 bezette Greenpeace Rockall uit protest tegen olie-exploratie namens de Britten in de buurt van het eilandje. Greenpeace noemde het eiland Waveland, en verklaarde dat het een nieuwe globale natie was. De organisatie bood het burgerschap van het landje aan, aan iedereen die de actie ondersteunde. De Britse overheid maakte geen punt van de bezetting, en gaf Greenpeace ondanks dat er een algemeen verbod gold om met een schip binnen 50 mijl van het eilandje te komen, alsnog toestemming voor de aanwezigheid op Rockall, en deed er verder het zwijgen toe. Desgevraagd stelde het Britse ministerie van Binnenlandse Zaken vervolgens dat Engeland een vrij land is, en dat Greenpeace daarom het volste recht had om zich op het Britse eiland te bevinden. Greenpeace zorgde met haar aanwezigheid van 42 dagen overigens voor de langste periode dat het eilandje bewoond was.
Zoals vaker wanneer er ergens geld te verdienen valt, of bodemschatten te winnen, is de omgeving van het eiland niet onbetwist. Niet alleen het Verenigd Koninkrijk maakt aanspraken, ook Ierland heeft vanwege de mogelijke oliewinning interesse voor het territorium rond de rots. Net als IJsland, en Denemarken, vanwege de tot dat land behorende Faroër Archipel.
Categorie: mini-staatjes - plusminus 1207 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers. |
Dagelijkse foto 22/1
De aanloop naar Sealand (revisited, vervolg)
De roerige historie van een eilandstaat
De aanloop naar Sealand (vervolg)
Het afzinken van een fort, zoals Roughs Tower, waarop Sealand zich bevindt (tekening public domain door "Indolences")
Dit is het volgende deel van het verhaal over Sealand, dat opnieuw gebaseerd is op een artikel uit RAM van 2003. Het artikel is gecorrigeerd en aan een aantal nieuwe ontwikkelingen aangepast.
Er volgt overigens nog een nieuw artikel over Sealand, waarvan nog niet zeker is of het in één of in twee delen zal verschijnen. Voor dat artikel heeft Vragenrubriek.nl ook contact gehad met de Sealanders zelf. Zo hebben we bijvoorbeeld gevraagd of het eenvoudig is om een paspoort van het ministaatje te verkrijgen.
Een ander aardigheidje om te melden is dat er in 2008 een speelfilm zal verschijnen onder de waarschijnlijke titel 'Sealand' over het leven van Paddy Roy Bates, prins Roy van Sealand. JP
De roerige historie van een eilandstaat
De aanloop naar Sealand (vervolg)
De forten die in de Tweede Wereldoorlog ter verdediging voor de Engelse kust werden gebouwd, kregen in loop van de jaren zestig van de vorige eeuw een kleurrijke geschiedenis. Behalve vanaf schepen, zonden de Britse zeezenders in die jaren ook uit vanaf deze forten. Hoewel er een tweetal forten niet meer bestaat, staan de resterende forten nog altijd voor de Britse kust. En hoewel er een onderzoek is naar de haalbaarheid van sloop van twee van de eilanden, groeit tegenwoordig meer en meer het besef dat het hier om waardevol historisch erfgoed gaat.
Om Engeland tegen aanvallen van Duitse onderzeeërs en vliegtuigen te beschermen, werden er door het Britse krijgsmacht in de Tweede Wereldoorlog vanaf 1942 op de Noordzee een aantal forten gebouwd. De 'eilanden' Great Nore, Red Sands en Shivering Sands bestonden elk uit zeven afzonderlijke torens, die met loopbruggen aan elkaar waren verbonden. De torens stonden en staan op betonnen poten dertig meter boven zeeniveau. Vijf torens waren in gebruik als geschutstoren, eentje was voorzien van een zoeklicht en de zevende was de commandotoren.
De forten HMF Roughs (ook wel Roughs Tower), HMF Sunk Head en HMF Knock John waren geheel uit gewapend beton opgebouwd. Een platform van 56 bij 29 meter staat daarbij op twee holle cilindervormige torens, van elk 8 meter in doorsnede, die in het water staan.
Deze laatste geheel betonnen forten werden in de haven gemaakt, en op de plaats van bestemming werden de torens afgezonken. Een fort was binnen 30 minuten na dit afzinken klaar voor gebruik! Op het dek bevond zich een ruimte met radarapparatuur en in de 'poten' waren zeven verdiepingen voor verblijf van manschappen en voorraden.
Het geheel was geverfd in camouflagekleuren, en de forten werden bemand door tussen de 100 en 200 mensen.
Naast de genoemde forten waren er nog meer eilanden, bijvoorbeeld Tongue Sands, dat op de zelfde manier gebouwd was als HMF Roughs, maar ook een ander type, zoals Horse Sand Fort. Deze zijn echter veel minder bekend omdat ze bij de historie van de zeezenders een minder grote rol speelden.
Daarnaast is er ook nog Gunfleet Lighthouse, een vuurtoren op palen in zee, die al sinds 1921 niet meer in gebruik was, waarin de zeezenders ook geïnteresseerd waren. (N.b. piratenzenders is in dit verband niet helemaal de juiste term: het gaat om zeezenders omdat er nog geen wetgevng tegen de zenders van kracht was.)
Slechte naam
In Engeland, waar de zeezenders net als in Nederland razend populair waren, kregen de zenders een slechte naam door een incident.
Ene majoor Oliver Smedley had aan Reg Calvert van Radio City een 10 kW zender geleverd, die nog niet betaald was. Toen Calvert een investeringsaanbod van Smedley afsloeg, dacht deze laatste dat hij de zender vermoedelijk ook wel nooit betaald zou krijgen.
Smedley nam vervolgens op 20 juni 1966 met tien mannen samen het eiland Shivering Sands in, waarvandaan Radio City uitzond. Hij nam daarbij het zendkristal in beslag, in die tijd een duur onderdeel van de zendinstallatie, en terwijl zijn mannen de macht over het station in handen hielden, ging hij terug aan land.
Later die dag was er een vergadering gepland met Calvert, Smedley en nog een aantal andere betrokkenen waar het er roerig aan toeging. Calvert zou er gedreigd hebben om de mannen desnoods met zenuwgas van het eiland te verdrijven.
De dag erop ging Calvert naar Scotland Yard, die hem natuurlijk niet kon helpen: het fort lag volgens hen buiten de territoriale wateren. Daarop reed Calvert boos naar het huis van Smedley, waar hij hem of een van zijn medewerkers moet hebben aangevallen. Smedley heeft daarbij Calvert doodgeschoten. Smedley werd later vrijgesproken omdat hij uit zelfverdediging had gehandeld, maar de naam van de zeezenders was voorgoed besmeurd.
Prins Roy en Princess Joan (Foto onder GNU, Bureau of Internal Affairs Principality of Sealand)
Radio Essex
Ex-visser Roy Bates aasde in februari 1965, net als de later vermoorde Calvert op het eiland Knock John tower. Calvert had begin september van dat jaar voor een behoorlijk bedrag aan apparatuur naar het eiland gebracht, aanvankelijk om het een en ander daar te testen.
Een week later arriveerde Roy Bates om er Radio Essex te beginnen. Na een fikse ruzie kreeg Bates het fort in handen, en in oktober van dat jaar kwam de zender inderdaad in de lucht. De gebruikte zender was een omgebouwde bakenzender van de Amerikaanse luchtmacht van slechts 1 kW. Later probeerde Bates om op het Tongue Sands fort Radio Kent beginnen, maar hij stopte daarmee, toen het eiland bij een zware storm dreigde in te storten.
Zonder vergunning
Toen in Engeland op 2 juli 1966 wetgeving van kracht werd tegen de zeezenders, gingen veel stations in tegenstelling tot de Nederlandse situatie in eerste instantie gewoon door. Toen Bates van Scotland Yard hoorde dat Radio Essex zonder vergunning uitzond, ging hij in hoger beroep, verhoogde in afwachting daarvan het zendvermogen en hernoemde het station tot BBMS (Britain's Better Music Station). Pas toen aan het eind van het jaar het geld op was (ook eventuele adverteerders werden vervolgd), en verdere rechtszaken dreigden stopte hij op eerste kerstdag met de uitzendingen.
Een deel van de apparatuur werd ontmanteld en verhuisd naar een ander fort, Roughs Tower. Dit fort lag namelijk in tegenstelling tot Knock John vrijwel zeker buiten de territoriale wateren. Roughs Tower, ofwel Sealand, is vervolgens nooit gebruikt als basis voor een zeezender. Bates heeft dit wel vaak beloofd, maar heeft dit plan echter nooit uitgevoerd.
Door een ruime interpretatie van een obscure passage in de in 1964 geratificeerde Geneefse Internationale Conventie voor de Zee, bleek een meerderheid van de forten vanwege hun ligging in de Thames-monding zich ineens binnen de territoriale wateren te bevinden. Door verder te besluiten dat zandbanken die slechts bepaalde delen van het jaar droog lagen ook tot het vasteland behoren, lagen de resterende forten er op twee na ineens ook binnen.
Opgeblazen
De Britse overheid zat erg met de marineforten en alle activiteiten die daar plaats konden vinden in hun maag. Alleen Bates' Roughs Tower, en het fort Sunk Head, 6 mijl verderop vielen nu nog buiten de wet. Om verdere problemen te voorkomen werd als op 21 augustus 1967 Sunk Head met zo'n 1000 kg springstof opgeblazen.
De andere forten zijn tot op de dag van vandaag echter blijven staan, op Tongue Sands na, dat in februari 1996 tijdens een zware storm op zes meter van de noordelijke zuil na, uit elkaar brak en in zee stortte.
Tegenwoordig zijn er groepen die zich om de forten bekommeren. In de zomer 2003 liet de Londense havenauthoriteit een onderzoek uitvoeren naar de haalbaarheid van het slopen van de forten Red Sands en Shivering Sands. Zij zijn onder andere door het volledig instorten van Tongue Sands bang voor de veiligheid van de scheepvaart. Tevens is er een initiatief om het Red Sands fort te restaureren.
Colocatie
In 1999 nam prins Michael het bestuur van Sealand van zijn vader over, die dat door ziekte niet meer kon. Het staatje leidde tot 2000 een enigszins kwijnend bestaan. In mei van dat jaar vestigde zich op het eiland echter het computerbedrijf HavenCo. Dit bedrijf biedt vanaf het eiland colocatie- en webservicediensten aan voor bedrijven die extra veiligheid willen voor hun bedrijfsactiviteiten. Een voordeel voor klanten is dat het bedrijf de diensten kan aanbieden, zonder de bureaucratie van allerlei regels die in andere landen gelden.
(Einde van het tweede deel over het mini-staatje Sealand)
Met dank aan Hans Knot voor zijn kritische blik
Vanaf de forten en kunstmatige eilanden zonden tussen 1964 en 1967 de volgende zenders uit: Radio Essex, BBMS, Radio Sutch, Radio City, Radio Radio 310, Radio Invicta, KING Radio, Radio 390, Tower Radio, Radio Tower, hoewel de meningen daarover verschillen, is ervan Tower Television wellicht alleen maar een persdemonstratie geweest.
Sealand en een schets van haar territorium ten opzichte van de Britse kust.
(Naar een kaart onder GNU Licence door "Chris 73")
Dagelijkse foto 21/1
Dagelijkse foto 20/1
Dagelijkse foto 17/1
F*ck!!
Het is tot nu toe nauwelijks in het nieuws, maar vannacht hebben ze het meest mooie bronzen beeld dat in Nederland te bezichtigen was gejat uit het Singer Museum in Laren!
Het ergste is verdomme dat het lijkt of het het werk is van koperdieven die de afgelopen maanden onder andere het Nederlandse treinverkeer in gevaar hebben gebracht en in het honderd hebben laten lopen. Dat zou kunnen betekenen dat de Denker van Rodin, een beeld dat mij zo ontzettend dierbaar is, het risico loopt gewoon voor het brons te worden gesmolten.
Toen ik voor het eerst van het beeld hoorde geloofde ik in eerste instantie niet eens dat een dergelijk belangrijk werk in Nederlands bezit zijn. Ik ben er vervolgens vaak geweest, in het Singer, om in ieder geval dit beeld te gaan bewonderen. Het meest recent in oktober 2006, speciaal om de Denker te bekijken.
Laten we hopen dat de politie de daders zo snel mogelijk in de kraag vat, en niet te zuinig zal zijn met straffen. Het is verdomme of ze de Nachtwacht jatten om van het linnen van het schilderij nieuwe onderbroeken te maken.
Hieronder een folder van een tentoonstelling in 2001, van beelden van Rodin-leerling en geliefde Camille Claudel, waar ook beelden van Rodin zelf te waren te bewonderen.
(De afbeeldingen zijn aanklikbaar)
Het prinsdom van Sealand (revisited)
Mini-staatjes (revisited)
De roerige historie van een eilandstaat
Het prinsdom van Sealand
Sealand na de brand van juni 2006. Het geraamte links is de uitgebrande generatorruimte. De brandvrije vertrekken van Havenco bevinden zich in de rechterzuil. Het platform bovenop meet 56 bij 29 meter. (foto public domain: Richard Lazenby) (klik voor vergroting)
Eind vorig jaar was ik al bezig om een artikel over het mini-staatje Sealand voor te bereiden, toen het landje begin 2007 uitgebreid in het nieuws kwam omdat het te koop zou staan. Om die reden heb ik met dit artikel maar wat uitgebreider uitgepakt. Niet alleen is het fenomeen mini-staat sowieso een interessant fenomeen, Sealand komt daarbij ook nog eens rechtstreeks voort uit de gebeurtenissen rond de Britse zeezenderstations, die in de zestiger jaren van de vorige eeuw voor de Britse kust actief waren. Ook is er begin jaren 80 een DX-peditie geweest van een drietal Duitse radioamateurs naar het eilandstaatje.
Als basis voor een deel van dit artikel in enkele delen over Sealand, werd een artikel voor het blad RAM gebruikt dat ik in januari 2003 heb geschreven. De tekst is echter herschreven, er zijn een paar onjuistheden uit gehaald, en hij is flink uitgebreid met een aantal nieuwe zaken, en met diverse recente ontwikkelingen. JP
De roerige historie van een eilandstaat
Het prinsdom van Sealand
In de jaren zestig was naast vanaf schepen, een aantal zeezenders voor de Engelse kust actief vanaf kunstmatige eilanden en constructies die gemaakt waren in de Tweede wereldoorlog ten bate van de Britse krijgsmacht. Een van die eilanden heeft wel een heel bijzondere geschiedenis, die tot op de dag van vandaag voortduurt. Sterker nog, sinds enkele jaren is op het eiland een computerbedrijf actief, dat gebruik maakt van het feit dat er in het landje maar weinig overheidswetten gelden. Hoewel in de begintijd vaak aangekondigd, is dit eiland zelf echter nooit gebruikt als basis voor een zeezender.
Hoewel het prinsdom Sealand door geen enkel enkel land behorende tot de Verenigde Naties erkend wordt, heeft het wel degelijk de status van zelfstandig land. Het landje heeft sinds 1967 al een postkantoor, geeft eigen paspoorten uit, heeft een eigen vlag, een volkslied en eigen valuta de Sealand Dollar, die gekoppeld is aan de US dollar, en die in de praktijk in omloop wordt gebracht als gouden en zilveren munten in diverse groottes.
De officiële vlag van Sealand
Het mini-mini-staatje kent zoals bij veel nieuwe landen in de beginjaren een roerige geschiedenis. Opgericht op 2 september 1967, toen voor eerst de eigen vlag werd gehesen, is het eiland direct al bedreigd door de Britse marine, en heeft er in 1978 zelfs een staatstgreep plaatsgevonden.
Verschillende landen hebben vastgesteld dat ze in ieder geval geen jurisdictie hebben in het prinsdom, waarmee ze volgens overheid van het landje het dé facto als zelfstandig land hebben erkend.
In het najaar van 1968 naderde de Britse marine het eiland om de zelf uitgeroepen prins Roy en de andere Sealanders van het eiland te zetten. Toen er vanaf het eiland waarschuwingsschoten werden gelost, maakten de marineschepen rechtsomkeert. Vervolgens werd Roy Bates, die naast Sealanderschap ook nog een Brits paspoort had, voor de Engelse rechter gedaagd.
Groot-Brittannië kent strenge wapenwetten, en men probeerde Bates zo veroordeeld te krijgen. Met de rechtszaak bereikte de overheid precies het tegenovergestelde van wat ze wilde: de rechtbank bleek niet bevoegd te zijn buiten de toenmalige driemijlszone op de Noordzee, en dus ook niet op Sealand, dat zes mijl uit de kust ligt.
Het wapen van Sealand
Volgens de wetgever was Sealand in ieder geval geen deel van Engeland of Groot-Brittannië. Daarop probeerde de Britse overheid tot in het begin van de jaren tachtig onder andere sociale verzekeringen te innen op het eilandje, net als bijvoorbeeld omroepbijdragen. Telkens stelde de rechtbank daarbij weer de Sealanders in het gelijk: wat er op het eiland gebeurde, vond plaats buiten het Britse rechtsgebied.
Op 25 september 1975 proclameerde Roy Sealand de grondwet van het prinsdom.
Krijgsgevangenen
In 1978 was er een aantal Nederlanders en één Duitser, Alexander Achenbach op het eiland, om zakelijke besprekingen te voeren met Sealand. Bij de proclamatie van de grondwet in 1968 was Achenbach levenslang tot regeringshoofd en minister van buitenlandse zaken benoemd, een functie die hij nooit daadwerkelijk had gekregen.
Terwijl prins Roy in Spanje was, eigende Achenbach zich het eiland toe, een staatsgreep waarbij hij niet alleen Prins Michael, zoon van Roy Bates en kroonprins van het eiland gevangen werd genomen, maar onder andere ook de zwager van Willem van Kooten alias Joost den Draaier, welke in opdracht met zijn bootje naar het platform was gegaan om te kijken in hoeverre er de mogelijkheid bestond voor het plaatsen van een antennemast. Volgens radiohistoricus Hans Knot zou de Nederlander Willem van Kooten hiermee vanaf het eiland een radiostation hebben willen beginnen.
Vrij snel heroverde prins Roy met eigen mensen het eiland, en nam de vreemde indringers krijgsgevangen. Tijdens hun gevangenschap verzochten de Nederlandse en de Duitse overheid bij de Britse regering om hun vrijlating. Deze zei echter, met de eerdere rechtbankuitspraken in handen, dat zij geen zeggenschap hadden over wat er op het eiland gebeurde.
Vervolgens stuurde Duitsland officieel een diplomaat naar Sealand voor onderhandelingen, iets dat gewoonlijk alleen gebeurt tussen landen onderling. Geheel volgens de regels van de Geneefse conventie liet Roy daarna de Nederlanders vrij. Alexander Achenbach beschikte echter over een Sealands paspoort, en hij werd daarom in Sealand vastgehouden wegens landverraad. De man werd echter uiteindelijk toch vrijgelaten, omdat er tenslotte bij alles wat er gebeurd was geen bloed vergoten was.
12-mijls zone
Opmerkelijk is wat er gebeurde op 1 oktober 1987, toen Groot-Brittannië, zoals veel landen, de territoriale wateren uitbreidde van 3 naar 12 nautische mijlen. Eén dag van tevoren, op 31 september vergrootte prins Roy de territoriale wateren van Sealand alvast naar 12 mijl, anders zou slechts 6 mijl uit de kust de vrije toegang naar open zee van Sealand in gevaar zijn gekomen. Volgens internationale gebruiken worden de door beide landen claimbare gebieden in zo'n situatie doormidden gedeeld. De Britse overheid behandelt Sealand overigens ook na deze datum nog steeds als een onafhankelijke staat.
Sealand heeft zich door de jaren heen steeds verre gehouden van activiteiten die buitenlanders redenen konden geven tot ingrijpen. Plannen voor radio- en televisiestations gingen steeds niet door en ook een ooit ter sprake gekomen casino is er niet gekomen. Wel dreigde het landje in diskrediet te raken toen in het begin van 2000 een website Sealand-paspoorten te koop aanbood, en deze neppaspoorten opdoken bij allerlei criminelen, waaronder een verdachte van de moord Gianni Versace. Hoogstwaarschijnlijk had de staat Sealand zelf niets met de namaakpaspoorten te maken.
Vanaf Sealand zijn in het verleden ook radioamateurs actief geweest onder de prefix S1. In 1982 waren er drie Duitse amateurs vanaf het eiland actief. Ondanks dat er landen zijn die niet officieel erkend zijn die wél de zogenaamde DXCC-status als officieel erkend land voor radioamateurcerticifaten hebben, heeft Sealand die status echter nooit gekregen.
(Einde van het eerste deel over het mini-staatje Sealand)
Met dank aan Hans Knot voor zijn kritische blik
Binnenkort trouwens ook weer nieuwe mini-staatjes!
QSL-kaart van S1AD uit 1982 (bronvermelding: hamgallery.com)
Sealand en een schets van haar territorium ten opzichte van de Britse kust.
(Naar een kaart onder GNU Licence door "Chris 73")
Dagelijkse foto 16/1
Opinieblog
Binnenkort verschijnt de eerste column die ik voor
het Opinie-weblog van XS4ALL geschreven heb.
Dagelijkse foto 13/1
Dagelijkse foto 12/1
Dagelijkse foto 11/1
Dagelijkse foto 10/1
Dagelijkse foto 9/1
Dagelijkse foto 8/1
577. Morrelen aan de vrijheid
8 januari 2007
copyright: shorties.nl
Nieuwe column
In Engeland is vorige week een 27-jarige man schuldig bevonden aan uitlokking van moord en het aanzetten tot rassenhaat. Hij kan hiervoor een levenslange gevangenisstraf krijgen.
Wat is er gebeurd? Hij liep in een demonstratie mee...
De rest van deze column is te vinden op deze link:
http://shorties.be/2006/beveiligd/col57/column577.html
Let op! Login-informatie hieronder:
Dagelijkse foto 7/1
Dagelijkse foto 6/1
Vanavond aan de telefoon...
Trrrring! De telefoon gaat. Ik zit te eten, en met mijn mond nog duidelijk vol neem ik het gesprek aan.
"Goedenavond, u spreekt met mevrouwe Die-en-die van de Bank-waar-u-een-rekening-heeft. Hebt u even tijd?"
"Ik zit te eten."
"Dan kan ik u mooi even vertellen, want de Bank-waar-u-een-rekening-heeft is onlangs gefuseerd..."
"Mag ik u even wat vragen?"
Duidelijk van haar stuk gebracht: "Eh jaah...."
"Heeft u een koelkast?"
"Eh ja, die heb ik. Maar wat...."
"Dan heeft u vast geen Amerikaanse koelkast. Zo eentje met twee riante openslaande deuren, met aan de linkerzijde een voorziening waar je ijsgruis en blokjes mee kunt maken...."
"Maar wat heef......"
"Nou mevrouw Die-en-die, mag ik u gelukwensen?! Want u treft het helemaal. Zo'n fijne koelkast, met metalic look buitenkant heb ik dus voor u te koo..."
"U neemt mij in de maling..."
"Nee helemaal niet, ik wilde er namelijk net vanaf, dus u belt op een geschikt moment."
"Nou moet u niet zo flauw gaan doen meneer, ik bel om u een gunstig aanbod voor een levensverzekering aan te bieden."
"Oh, dus mijn aanbod komt ongewenst?"
"Ja precies. Ik probeer hier mijn werk te doen en dan onderbreekt u mij met dit soort flauwek..."
"Mooi, dan weet u ook eens hoe dat voelt!"
Tuut-tuut-tuut....
Nieuwe URL Wim T.-site
Behalve via de oude URL (die al bijna 12 jaar in gebruik is), is de Wim T. Schippers-page vanaf vrijdag 5 januari ook bereikbaar via het domein www.wim-t.nl. (gewoon alleen 'wim-t.nl' werkt ook). De oude URL die hieronder staat blijft voor de site gewoon de belangrijkste ingang, de nieuwe URL is extra voor de gemakszuchtigen onder ons, omdat die makkelijker in te typen is... 
Dagelijkse foto 4/1
575. Het Psalmenoproer
4 januari 2007
©2006, copyright: shorties.nl
Nieuwe column
Gisterochtend was het marathon-interview van de VPRO op de radio met schrijver Maarten 't Hart. Altijd weer leuk dat gekeuvel over iemand's leven en meningen. En doordat de interviews zo lang duren is er tijd voor zowel diepgang als prietpraat. Tijdens zulke interviews doe ik vaak de vervelende klusjes in huis die het luisteren naar de radio verdragen. Zo trek ik binnenshuis van karweitje naar karwei, met de draagbare radio altijd binnen het bereik.
Een ding trof mij bij wat ik gisteren hoorde speciaal. 't Hart vertelde dat zijn uitgever de teksten voor de boeken die hij schrijft, zoals dat vaker gebeurt laat redigeren. Maar ook dat daar bij zijn werk soms ingrijpende wijzigingen in woorden en zinnen worden doorgevoerd. Bij zijn meest recente boek Het Psalmenoproer bijvoorbeeld, waren alle woorden die behoren tot het taalgebruik uit de voorgaande eeuwen consequent veranderd naar een meer modern taalgebruik. Ik heb het boek nog niet gelezen hoor, maar met wat ik gehoord heb lijkt dat ouderwetse taalgebruik mij zo'n beetje de spil van zijn historische roman.
Kijk, het is natuurlijk goed dat er iemand kijkt en de fouten, foutjes eigenlijk, die er ongetwijfeld in zitten uit verwijdert. Maar moet je je eens indenken, zo'n schrijver knutselt aan zijn taal zoals een beeldhouwer dat met zijn steen doet, waarbij soms een hele worsteling aan het totstandkomen van een bepaalde zinsconstructie is voorafgegaan. Zoals 't Hart vertelde ging hij regelmatig worstelend met een bepaald zinsfragment naar bed, om er niet goed van te slapen en vervolgens pas de volgende dag met een oplossing te komen. Iets dat een redacteur met alle wijsheid in pacht dan even in een pennestreek verandert in iets dat in zijn visie misschien wel wat gelikter klinkt. Dat dat bij een schrijver met het niveau van 't Hart dus nog gebeurt...
Ik zou dat bij mijn teksten onvoorstelbaar vinden. Zoals bekend werk ik zelf als journalist, en ik zou mijzelf niet dúrven vergelijken met een schrijver als 't Hart. Toch moet ik er niet aan denken dat er uitgebreid in mijn taal geknutseld wordt. Mijn afspraken daarover met mijn opdrachtgevers verschillen per blad een beetje, maar gewoonlijk stel ik het niet op prijs als bijvoorbeeld het metrum uit mijn teksten wordt gehaald, wat bij welke verandering dan ook, toch al snel gebeurt. Woest zou ik daar in bepaalde gevallen over worden. Het zal niet iedereen direct opvallen, maar bij veel van mijn teksten let ik voor mijzelf dus op, of het ritme wel mooi klopt.
De stukjes en columns op mijn weblog liggen wat dat betreft nog ietsje dichter bij mijn hart, dus het is maar goed dat ik daar zelf de scepter zwaai, en me er daardoor ook geen zorgen over hoef te maken. (Hoewel je natuurlijk nooit helemaal zeker weet of de provider niet een keer onaangekondigd een viezewoordenfilter zal installeren.)
't Hart vertelde overigens dat hij de wijzigingen behoudens een paar uitzonderingen allemaal verwerpt. Dat kan hij ook heel makkelijk, zo vertelde hij. Zijn tekst gaat van de uitgever daar de redacteur en dan vervolgens terug weer naar de schrijver. Die heeft zijn origineel vanzelfsprekend nog bewaard. Daarmee verandert hij dus snel alles weer terug, en dan gaat de tekst niet eerst nog weer naar de redacteur, maar linea recta naar de drukker. Hij zei het met een ingehouden, maar duidelijk hoorbare grijns.
Categorie: bespiegeling - plusminus 557 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.
Dagelijkse foto 3/1
Dagelijkse foto 2/1
Vernieuwde website
Met de ingang van het nieuwe jaar is meteen een van de twee oudste sites die ik heb vernieuwd. Dat werd ook tijd, want eea lag er al een tijdlang een beetje rommelig bij. Dat is toch wel een beetje vervelend als je bedenkt dat de site bij Google nog altijd bovenaan verschijnt als je de naam van de hoofdpersoon intikt.
Zie: http://www.xs4all.nl/~johnpiek/schippers.html
Als ik het goed heb is deze site, net als www.taal-links.nl ondertussen zo'n twaalf jaar oud.
2007
