Shorties.nl  -

31 augustus 2006
copyright: shorties.nl

Opnieuw kwam ik bij mijn speurtocht in de columns een taxi-verhaal tegen, dat niet voor de serie geschreven is maar daar uitstekend bij past. Ditmaal een iets recentere.

Dit is een herschreven versie van een column van 27 april 2004.

Taxitronic

Aan het einde van de ochtend was het even genoeg. Ik had geen zin meer. Het grootste deel van mijn belangrijkste werk gedaan, en de zon die stond op uitbreken door de sluierbewolking heen. In drie kwartier zit ik aan de boulevard in Harderwijk, zo dacht ik, kan ik daar drie kwartier of zo zitten en een broodje eten. Vervolgens even bij een bevriende winkel langs en om drie uur ga ik weer richting huis.
 
In de trein hoorde ik iemand praten over de bus nemen in Putten, één van de tussenstations. Gewoonlijk kijk ik voordat ik de deur uitga op Teletekst pagina 751 van de NS voor de vertragingen, maar ik was zo enthousiast over het idee, dat ik zo de deur uit ben gerend.
 
Kennelijk was het pas gebeurd, want in Putten stond nog niemand, alleen de mensen uit deze trein nu. Een Regiotaxi ging net weg, niet helemaal vol. Sinds op 1 april in veel plaatsen de treintaxi's zijn afgeschaft, heb ik nog niet van een soortgelijk vervoer gebruik gemaakt.
 
Even gekeken bij het stationsgebouw. Iemand die ik ken werkt wel eens bij een bedrijfje dat in het station gevestigd is, maar alles was verlaten.
 
Plotseling viel er een enigszins gezette vrouw zijdelings op de grond. In een flits zag ik haar vallen, en ik hoorde een luide bons. Griezelig met haar benen schokkend bleef ze daar zo liggen. Twee verpleegkundigachtige types ontfermden zich over haar, terwijl iemand anders 112 belde. Ze gaven haar op haar verzoek haar eigen medicijnen, die ze bij zich had. Maar het schokken ging gewoon door. Ik hield me op grote afstand afzijdig, zoals ik altijd bij dit soort dingen doe, maar ik heb wel even gekeken of het goed ging. Mensen met een epileptisch insult kunnen makkelijk hun tong stukbijten of zelfs in hun eigen braaksel stikken, maar dit leek hier niet het geval.
 
Gek genoeg ontging de meeste aanwezigen wat er zich zo tussen de menigte afspeelde. Teveel met hun eigen vertraging bezig denk ik. Pas toen bijna vijfentwintig minuten later eindelijk de ambulance arriveerde, keek iedereen dezelfde richting uit.
 
Vrijwel gelijk met de ambulance kwam er een nieuwe Regiotaxi aan. Ook deze werd bijna door niemand opgemerkt. Ik had besloten dat ik binnen drie kwartier of zo vervoer naar Harderwijk zou moeten hebben, anders zou ik de trein terug nemen, die ongeveer op dat moment zou gaan vertrekken. Zo'n vijfendertig minuten na mijn aankomst was er van de NS of door dat bedrijf geregeld busvervoer in ieder geval nog geen spoor te bekennen.
 
Wat het kostte, vroeg ik met enkele anderen. Tussen drie en vijf euro was het antwoord van de piepjonge chauffeur. Er waren op dat moment nog twee zitplaatsen vrij, en aangezien de anderen geen aanstalten maakten stapte ik samen met een meisje dat naar Ermelo moest in. Nu begonnen anderen in de gaten te krijgen dat dit een manier was om van het verlaten station weg te komen. Een enkeling dacht dat dit niet een wagen van een particulier bedrijf was, maar van de NS. Woedend waren ze, dat de NS behalve dit kleine busje verder nog niet was komen opdagen. De jonge chauffeur moest het ontgelden, en liet geduldig de mensen uitpraten, gewoon maar accepterend dat ze in de tussentijd niet wilden horen dat hij helemaal niets met de NS van doen had. Om rustig de tarieven te kunnen bespreken reed hij eerst een stuk verder, om daar per mobilofoon verder te kunnen praten over dit voor iedere passagier nogal verschillend onderwerp. Ja ze mochten ook nog maar sinds kort op de plek van de treintaxi gaan staan, om daar passagiers op te pikken. Daar had hij duidelijk nog niet zo heel erg veel ervaring mee. Een verdwaalde scholier wilde op dit moment nog snel de bus uit, omdat hij pas nu begreep dat zijn treinabonnement voor deze vorm van vervoer niet kon worden gebruikt. Een van de wachtenden nam gretig zijn plaats in.
 
Spotgoedkoop desondanks, deze vorm van vervoer. Zeker als je de afgelegde afstand en de tijd die het allemaal kost in aanmerking neemt. En als je bedenkt hoe weinig efficiënt de bestemmingen, de verschillende ritprijzen en alles zo allemaal werden afgehandeld, dan is in één oogopslag meteen duidelijk: hier moet veel meer overheidsgeld bij dan bij de juist om die reden in veel steden afgeschafte treintaxi. Omdat het de centrale maar niet binnen een kwartier wilde lukken om de prijzen voor het achttal passagiers door te geven, spraken we af dat de prijs de vijf euro niet al te veel zou overstijgen en gaven alzo het fiat aan de chauffeur om alvast te gaan rijden. Pffft!
 
Een lange en pittoreske autorit over de Veluwe volgde. Prachtig. Mijn middagje uit kreeg een heel nieuwe verdieping. Hoewel ik aan de andere kant nu wel erg veel meer tijd kwijt was dan dat ik had gepland. Zonder extra kosten werd ik vlakbij mijn bestemming in het centrum afgezet. Toen ik de 150 meter naar waar ik wezen moest met een grote omweg lopend had afgelegd, zag ik in de verte nog langs de kant van de weg de Regiotaxi stilstaan, knipperlichten aan. 'Opnieuw ruzie met de Taxitronic of met het routeplansysteem', bedacht ik mij terwijl ik verder liep.

Dit is een herschreven versie van een column van 27 april 2004.

Categorie: herschreven (life-log) - plusminus 873 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Ravotten

Van het bijten dat ze doet heb ik nog nooit een schrammetje opgelopen. Soms doet ze wel wat te hard, en als ik dan 'auw' roep, dan gaat ze in plaats van bijten ineens mijn vingers likken. Het duurt soms een tijdje voordat ze daarna weer wild gaat doen. Maar ze vindt het prachtig, en blijft bij dit soort schijngevechten steeds terugkomen en uitdagen.

Als experiment heb ik dit keer het filmpje ook in hoge beeldkwaliteit op internet gezet. Kijken hoe dat bevalt (en of je uberhaupt het verschil wel kunt zien). Om die kwaliteit te gebruiken moet de gebruikte internetverbinding wel snel genoeg zijn. Als het met het bovenste linkje schokkerig verloopt, kun je beter het onderste linkje gebruiken.

Filmpje (hoge beeldkwaliteit)

Filmpje (zoals altijd)

(had ik trouwens niet al een keer de titel 'Ravotten'?)

Vanochtend voor het eerst bij de IKEA-vestiging geweest, die hier sinds krap een week op een steenworp afstand van mijn huis gebouwd is. Vooral enorm vond ik het zelfbedieningspakhuis, waar de stellingen honderden meters lang lijken te zijn, en in ieder geval zo hoog als een flatgebouw van drie, vier etages. Heel indrukwekkend inderdaad, deze vestiging van het meubelwarenhuis is groter dan die in Utrecht. De 'buurman', de voetbalvereniging aan de overkant van de weg, lijkt in ieder geval blij met de komst van de Zweden, te zien aan het spandoek dat ze enthousiast hebben hangen.

Eerdere dagelijkse foto's

Corinne Bailey Rae

Ik ben op slag een fan!

Klik op het kleine vierkantje, rechts van de volumeschuif, om de clip beeldgroot te bekijken.

Van verschillende mensen heb ik gehoord dat de vragen voor de prijsvraag wel erg moeilijk waren. Ik had al gezegd dat ik in de loop van de week een aantal hints zal geven. Dat ga ik nu doen. Vanwege alle reacties worden het tamelijk 'vette' hints. Voor diegenen die al een oplossing ingestuurd hebben, geldt als ze dat willen dat ze nogmaals een oplossing mogen insturen, waarbij vanzelfsprekend alleen de laatste telt.

Internet is een internationaal medium, en mensen buiten Nederland mogen uiteraard ook meedoen. Ik weet bijvoorbeeld van een regelmatige lezer op de Antillen en ook van verschillende mensen in Zuid-Europa. Leuk als ik de zuurtjespot naar zo'n exotische plek blijk te mogen sturen!

De hints:
Vraag 1: dit moet toch echt te vinden zijn. Als ik geen goede antwoorden krijg, geef ik in de loop van de week toch nog een hint.

Vraag 2: Mijn weblog dat te vinden is op www.shorties.nl zit bij deze provider.

Vraag 3: Margreet Dolman schreef in hetzelfde blad.

Vraag 4: De site is van twee personen, en de naam van een van die twee is Rickert.

Vraag 5: Dit antwoord kan volgens mij zo goed als niemand weten, dus die zal ik maar gewoon geven: Sat Feb 26 19:45:35 2000

En de vragen waren:
1. Wat is de naam van de bedenker van het woord 'weblog'?

2. Hoe heet de oudste internetprovider voor particulieren in Nederland? (Zowel de oude als de nieuwe naam is goed).

3. Hoe heet het eerste blad waarin ik rond 1990 een literair getint verhaal(tje) publiceerde?

4. Hoe heet de bekendste en waarschijnlijk eerste webcamsite van Nederland? (Ik schreef er ooit een artikel over)

5. Wanneer plaatste ik mijn allereerste weblogposting ooit? Ik heb er weleens over geschreven, maar toen zat ik er geloof ik met de datum flink naast. Wat bij deze vraag telt is degene die er het dichtste bij zit. Let op: dit is dus niet de eerste posting in mijn huidige blog!!

Een kat in de zak...

http://shorties.be/2006/fred/fredopfilm10.html

Ik heb ook een mailinglijst. Hierop plaats ik (on)regelmatig mijn columns. Als je op mijn mailinglijst wilt, stuur dan een mailtje door hier te klikken, en vermeld 'aanmelden mailinglijst'.

Afmelden als je er weer genoeg van hebt is net zo makkelijk als aanmelden, en gebeurt meteen bij binnenkomst van je mailtje.

Eerdere dagelijkse foto's

27 augustus 2006
copyright: shorties.nl

Nieuwe column

In navolging van de film 'Hitch' met Will Smith heeft Nederland nu zijn eigen Dating Doctors. De website van de heren 'doctors' is in ieder geval veelbelovend. Enkele dingen die je volgens site met de daar aangeboden cursussen als man kunt leren zijn onder andere:

- Hoe je tanden witter er uit te laten zien
- Hoe beginnende kaalheid tegen te gaan 

Maar ook:

- Hoe ongemakkelijke stiltes te gebruiken tot jouw voordeel
- Hoe en waar haar aan te raken
- Hoe haar (oraal en sexueel) fysiek te verleiden in bed
- Hoe haar keer op keer een geweldig, meervoudig orgasme te geven op veel verschillende manieren
-Hoe haar sensueel te bevredigen 
-Hoe je stem en toon te sturen zodat je van haar krijgt wat jij wilt

en verder:

- Wat te doen, hoe te gedragen en waar te gaan op een eerste ontmoeting (99% kans van slagen!)
- Hoe haar emoties en uiterlijk tegen haar te gebruiken 
- Hoe haar niet te laten weten wat jouw intenties zijn
- Hoe de vrouw waar je mee spreekt te gebruiken om andere vrouwen aan te trekken
- Hoe de macht terug te krijgen (wanneer je reeds in een doodlopende relatie zit)
- Hoe je vrouw of vriendin de baas te zijn 
- Hoe haar stapelverliefd op jou te krijgen

Het programma Radio Online met Peter de Bie en Francisco van Jole had afgelopen dinsdag een interview met een van de mensen achter de site. Dat ging als volgt:

Presentator: Blijf even luisteren, want seks op de aller-, aller-, allereerste internetdate, dat belooft het nieuwe datingbureau Dating Doctors. Drie ervaren verleiders geven tips over hoe mannen op datingsites vrouwen kunnen versieren. En aan de lijn hebben we een van die ervaren verleiders, dating doctor AlphaDoc op de site.

Presentator: Enne, hoe doe je dat?

AlphaDoc: Heel simpel. De meeste mannen denken altijd, je moet lang gaan zitten e-mailen, heel lang gaan zitten chatten en msn-en. Is allemaal nergens voor nodig. Het hoogste wat je nodig hebt is twee mailtjes, en dan heb je de vrouw al bij je thuis.

Presentator: Is dat zo? Wat zeg je dan?

AlphaDoc: Je zegt dat haar profiel je opvalt. Je pakt gewoon een stukje uit haar profieltje wat je opviel. Dan maak je gewoon een standaardberichtje en dat (stukje uit haar profiel) stop je daar in, en dat stuur je gewoon naar haar terug.

P: En daar trappen ze allemaal in?

FJ: Nou ja, in principe wel ja. Negen van de tien wel ja.

P: En dat je graag seks wil, zet je dat er ook bij?

FJ: Dat mot je nooit zeggen. Je moet nooit een vrouw laten merken dat je seks wil hebben, of dat je wilt scoren, want dan werkt het juist averechts.

P: Wat doe je dan? Ik bedoel dan vraag je gewoon of ze een openbaar vervoerkaart hebben en dat ze naar je toe kunnen komen?

FJ: Nee nee, je zorgt wel in de tweede mail dat je haar telefoonnummer vraagt. En als je d'r dan gewoon aan de telefoon hebt, dan nodig je haar gewoon uit voor een etentje bij je thuis. Dat je voor haar gaat koken.

P: En dan gaat het altijd goed?

FJ: Negen van de tien keer wel ja. Je zorgt ervoor dat je spontaniteit toont, dat je haar een veilig gevoel geeft, dat je haar vertrouwen wint. En dat je haar gewoon beter wilt leren kennen.

P: Beter wilt leren kennen?! Volgens mij wil je alleen maar neuken toch!

FJ: Ik w�l ja. Maar daar moet die vrouw natuurlijk niet achter komen, dat jij alleen maar wil neuken.

....

P: Hoe doe je dat dan? Want zo'n vrouw die wil dan toch meer. Wat doe je dan daarna.

FJ: Ik bel haar op. Als ik haar telefoonnummer in het tweede mailtje heb gekregen, want meer mailtjes besteed ik niet aan haar.

P: Ik bedoel wat doe je na de eerste ontmoeting?

FJ: Nadat ik met haar de liefde heb bedreven?

P: Ja als je dat tenminste zo wilt noemen.

FJ: Dan, eh, is het voor mij afgelopen, want het is voor mij alleen maar avontuur. Ik wil alleen maar losse avonturen hebben. En als jij als man zegt 'ik wil ook een relatie hebben', dat kan natuurlijk ook.

P: Maar je zegt voordat je begint wel dat je een relatie wilt...

FJ: Nee daar begin ik niet eens over. Je moet helemaal niet beginnen over relaties. Daar schrik je ze gelijk al mee af natuurlijk.

...

P: Zeg het kost jou alleen maar aardappels, vlees en groente, en wat kost het die dames? Een gebroken hart?

FJ: Nou, ten eerste kook ik gewoon m'n eigen portie wat ik normaal gesproken ook elke avond eet. Zeg ik ga me niet uitsloven daar achterin de keuken. Ik blijf gewoon mezelf. Ik nodig haar gewoon vrijblijvend uit voor een etentje.

...

P: Zeg wat kost die cursus?

FJ: Die cursus die kost maar 75 euro. Daar krijgen ze alleen theorie voor. En als ze 150 euro betalen, dan gaan we ook de praktijk in. Dan gaan we ze dus ook op de straat verleiden. Dus gewoon ze op straat aanspreken en gewoon gelijk een drankje drinken, en na een paar uurtjes nemen we ze mee naar huis toe.

P: En dat gaat dus in 99% van de gevallen goed?

FJ: 99... nou, zeg ��n op de vier vrouwen die je aanspreekt. En we geven ook nog 30 dagen niet-goed-geld-terug-garantie. Het is net als pizza bestellen, als de pizza niet goed is kun je hem ook weer terugsturen...

P: Dus als je na dertig dagen geen duifje in het hok hebt weten te sleuren, danne...

FJ: Dan krijg je je geld terug. Ik bedoel als je pizza koud is, stuur je hem toch ook weer terug?

Website: www.datingdoctors.nl 

En wie de sfeer van het interview wil proeven, kan hier het hele interview beluisteren: interview

Categorie: achtergrond - plusminus 972 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Ik heb een vijftal vragen bedacht. Ik wilde eigenlijk niet zoiets doen als 'raad hoeveel zuurtjes er in de pot zitten', maar ik wil wel iedereen een kans geven om naar de prijs mee te dingen. Daarom zitten er zowel 'raadvragen' als 'weetvragen' bij. Als je de weetvragen niet weet: op internet is natuurlijk een hoop te vinden. Volgende week vrijdag, 1 september, ga ik kijken wie er de meeste goed heeft. Zijn er meerdere winnaars dan gooi ik briefjes met de namen van deze winnaars in een koektrommel en haal er eentje uit. De prijs wordt vervolgens zo snel mogelijk naar de winnaar opgestuurd.

De vragen:

1. Wat is de naam van de bedenker van het woord 'weblog'?

2. Hoe heet de oudste internetprovider voor particulieren in Nederland? (Zowel de oude als de nieuwe naam is goed).

3. Hoe heet het eerste blad waarin ik rond 1990 een literair getint verhaal(tje) publiceerde?

4. Hoe heet de bekendste en waarschijnlijk eerste webcamsite van Nederland? (Ik schreef er ooit een artikel over)

5. Wanneer plaatste ik mijn allereerste weblogposting ooit? Ik heb er weleens over geschreven, maar toen zat ik er geloof ik met de datum flink naast. Wat bij deze vraag telt is degene die er het dichtste bij zit. Let op: dit is dus niet de eerste posting in mijn huidige blog!!

N.B.  Als de vragen echt te moeilijk blijken te zijn, ben ik misschien te overtuigen om in mijn weblog een slip van de luier op te lichten. In dat geval mag je je inzending wijzigen, waarbij alleen de laatste inzending geldt.

Inzendingen via http://shorties.be/e-mail (vergeet het afzenderadres niet)

26 augustus 2006
copyright: shorties.nl

Dit is een enigszins herschreven versie van een column van 22 juni 2002.

Tot zo'n twee jaar geleden behoorde ik tot die betrekkelijk kleine groep mensen, die naar alle eerlijkheid kunnen zeggen dat ze alles kunnen eten, zonder er echt zwaarder van te worden. Bij mij was het nog sterker, een jaar of vier geleden ben ik nog eens bij de huisarts geweest, omdat mijn gewicht regelmatig in een paar weken tijd heen en weer banjerde tussen de 64 en 69 kg en ik maar niet op gewicht wilde komen (ik ben bijna 1,90 m lang en dan is 64 kg echt te licht). Er bleek weinig aan de hand te zijn, en de dokter weet het aan de stress waaraan ik regelmatig blootstond. Wel hield ik er in die tijd rekening mee toch vooral niet te weinig te eten, omdat er lange tijd steeds een ondergewicht dreigde, wat gevaarlijk kan zijn bij zulke dingen als een zware griep.

Er is iets veranderd. Zo'n anderhalf jaar geleden merkte een kennis op dat ik een buikje had gekregen. Dat was mij zelf toen nog niet opgevallen, maar het was waar. Ik ben de laatste jaren wat rustiger geworden, en ook kook ik wat minder vaak zelf, waardoor ik regelmatig ben teruggevallen op te vette kant-en-klaar maaltijden. Een jaar geleden woog ik op een officiële weegschaal eens 74 kg (op dat moment een record), en ik heb ook al eens wat pogingen ondernomen om mijn (nog steeds niet al te zichtbare) buikje weg te krijgen. Ik vind het niet mooi. (Oh wee, mijn jeugdige imago!) En ik vind het niet bij mij passen. Ook heb ik al een paar keer pogingen gedaan om wat minder kant-en-klaar eten te nuttigen, maar ik ben telkens weer teruggevallen, hoofdzakelijk vanwege mijn slechte afwasgewoonte, waardoor het afwassen vaak voorafgaat aan het koken zelf.

Na vorig jaar een tijdje medicijnen gebruikt te hebben waarvan ik vreesde dat ze tot gewichtsbijdrage zouden leiden (volgens de bijsluiter was het omgekeerde het geval) is er naar mijn gevoel toch iets bij gekomen. Ik ben niet zo'n weegschaalfanaat, en kwam het er steeds niet van om er eens naar te kijken. Vanmiddag ben ik dus inderdaad maar eens op de weegplank gaan staan, en tot mijn niet geringe verbazing was ik dus ondertussen 80 kg. Zeg me dat ik me aanstel, maar dit gaat dus echt te ver! Dat T-shirts die niet eens van het strakke model zijn op de verkeerde plaatsen krap gaan zitten is nog tot daar aan toe, maar dit getal voelt als een lelijke behaarde wrat in mijn gezicht. Het voelt of er een grenswaarde is bereikt.

Ik ga vanmiddag alvast die afwas maar eens aanpakken. En vanavond ga ik een groenteschotel eten, zonder enig aanvullend vet in de oven bereid, met zilvervliesrijst en een mager vegetarisch burgertje. We zullen zien hoe lang ik het volhoud.

Dit is een enigszins herschreven versie van een column van 22 juni 2002.

Categorie: herschreven (life-log) - plusminus 466 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Toe maarrrr mensen,

jaaaahaa, draaiii nog maarrrr een keerrrrrrrr.

Wie speeelt er meeheeee voor deze prachtige candyjar vol

met de heerlijkste fruitzuurtjes!?

Er zou volgens de gulle gever 1 kg zuurtjes in moeten zitten. Ik heb hem gewogen, en zuurtjes inclusief candyjar wegen samen 1,3 kg!

En nadat de candy uit de jar op is, is hij ook uitstekend geschikt voor kattensnoepjes!.

Maar er moeten nog wel wat meer mensen reageren voordat ik hem echt met een prijsvraag verloot...

(Potverdorie, anders moet ik ze alsnog zelf opeten)

24 augustus 2006
copyright: shorties.nl

Het thema van enkele columns die ik de komende tijd ga plaatsen is uiterlijk. Daarvoor diep ik zowel een paar oude columns op, als dat ik er nieuwe over schrijf. De column over de praktijk van Dr. Handel en Dr. Mani was de inleiding tot deze kleine serie. In 2001 begon ik niet alleen columns voor mijn website te schrijven, ik kreeg ook voor het eerst met problemen van een te hoog gewicht te maken. Ik was daarin overigens niet de enige. Mijn in maart van dit jaar veel te vroeg overleden kat Witje had in die tijd te kampen met een baasje, die zich wat al te gemakkelijk door haar bedelkunsten liet overtuigen. Witje is later dankzij dieetbrokjes, die ze heerlijk vond, toch nog heel goed op gewicht gekomen. Deze column (nummer 17!) is geschreven op 20 september 2001. Ik heb hem nauwelijks veranderd.

Een slome poef met oortjes

Ik houd van mijn kat. Ik moet eigenlijk zeggen, van mijn katten, want ik heb er sinds kort eentje bij. Dat drukt me weer met mijn neus op de feiten, ik houd eigenlijk veel teveel van mijn katten. Zodoende krijg ik er steeds meer bij. Niet zozeer in aantal, dat valt met twee stuks nog wel mee, maar vooral in gewicht. Het verschil daarin tussen de twee wordt pijnlijk duidelijk als ik Witje, de oudste, optil net nadat ik de jongste op mijn arm heb gehad. Ze bleek vanmiddag bij mij op de weegschaal vijf kilo te wegen. De laatste week is er volgens mij nog aardig wat bij gekomen, want als ik het kleine katje eten geef, vind ik het voor Witje zo zielig en krijgt ook zij dus weer een hapje...

Arme Witje, zo onflatteus op foto...

Zelf ben ik het laatste jaar zo'n veertien kilo aangekomen. Ik had in mijn leven tot nu toe, steeds mijn keurig gecultiveerde imago van aangeklede stopnaald weten te handhaven, maar nu krijg ik dat gewicht ook nog op de verkeerde plaatsen: bijvoorbeeld als een vervelend zichtbaar buikje. Sinds een aantal weken doe ik dus naast mijn gebruikelijke yoga aan allerlei soorten buikspieroefeningen, en heb ik zelfs een ooit door mij zeer verfoeide hometrainer gekocht. Ik moet zeggen: ik voel me er wel lekker bij, en al na een week of wat van buikoefeningen moest ik bij één van mijn broeken ineens dus weer een riem om doen. Visueel is er echter nog niet zoveel veranderd, maar ik houd mijzelf hoopvol voor dat dat ook nog gaat gebeuren.

Het probleem van Witje is erger. Als ik niet oppas dan verandert zij binnen een jaar tijd in een soort van slome poef met oortjes. Vanmiddag was ik bij de dierenarts, om de kleine te laten 'keuren', en inenten. Ik heb toen maar eens gevraagd hoeveel zo'n lief beest nu eigenlijk mag eten. Volgens de assistente waren het juist de brokjes, die geconcentreerd en wel de dikmakers zijn. Ik dacht altijd juist dat 'vette' blikvoer. Mooi niet dus, want daar zit juist heel veel water in. En verder moet een kat (net als bij mensen eigenlijk) een vaste tijd van eten hebben, en dan na een halfuur het eten gewoon weer weghalen, op of niet. OK, voor mijzelf ben ik als vegetariër die van koken houdt toch al heel bewust met mijn eten bezig, en ik let daar de laatste tijd dus nog een beetje extra op, door in plaats van chips weer net als een aantal jaren geleden een zakje rauwkost te kopen. Nu dus ook maar voor Witje afgepaste hoeveelheden op vaste tijden. Gelukkig weet arme Witje dit niet, en ga ik de veranderingen geleidelijk aan invoeren. Voor mijzelf ben ik minder begripvol...

Categorie: herschreven (life-log) - plusminus 461 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Ik zat te denken: zou een prijsvraag niet wat zijn voor mijn weblog? Ik zou bijvoorbeeld deze candyjar, vol met zuurtjes kunnen verloten die ik net heb gekregen, maar die ik eigenlijk niet moet eten omdat ik op mijn gewicht wil letten.
 

Klik op de afbeelding voor een vergroting

23 augustus 2006
copyright: shorties.nl

Deze column is eigenlijk iets ouder dan de voorgaande taxi-verhalen. De serie van zes taxi-verhalen schreef ik namelijk een halfjaar nadat ik deze taxi-frustratie aan het beeldscherm toevertrouwde. Maar hij past er eigenlijk toch wel bij als taxi-ervaring. De column is een herschreven versie van een column van 9 oktober 2002.

Taxi!

Voor een interview moest ik in Kerkrade zijn. Met de trein er naartoe stapelde zich vertraging op vertraging. Niets nieuws voor wie zich regelmatig met NS verplaatst. Hierdoor had ik onverwacht in Heerlen drie kwartier vrij te besteden, in afwachting van mijn volgende trein. Ik had mij 's ochtends gekleed met een dun jasje en een T-shirt. Foute gok voor begin oktober natuurlijk. En zo midden tussen die goedgeklede Limburgers voelde ik mij dus geweldig underdressed. Ik ben een daarom warenhuis in gelopen en heb snel een warme sportsweater gekocht die mij wel aanstond. Pwah, dat voelde toch al heel wat beter.

Mijn humeur raakte echter toch nog flink beschadigd. Het station van Kerkrade ligt een stukje buiten het plaatsje zelf. Taxi's staan er gewoonlijk niet bij het station, en het taxibedrijf dat ik gebeld had liet om de tien minuten weten dat mijn taxi 'er nu toch echt snel aankwam'. Toen ik na bijna een halfuur geërgerd nogmaals belde werd mij verteld dat ik gezegd zou hebben dat ik 30 km verderop in Landgraaf stond, op het station. Ik had toen al een beetje het gevoel dat ik aan het lijntje werd gehouden. Toen zich twintig minuten later nog geen taxi gemeld had besloot ik om maar te gaan lopen. Een tocht van dik 35 minuten, die ik deels rennend heb afgelegd, bevreesd als ik was dat ik het halve land had afgereisd om op het bestemmingsadres helemaal niemand thuis te treffen. De wandeltocht heen en terug naar het station, samen met het wachten op de taxi die niet kwam, en de treinvertraging heeft me al met al zowat een halve werkdag gekost. Ik had me er eigenlijk op verheugd om die tijd al shoppend in Maastricht door te brengen. Gelukkig bleek degene van het interview alle begrip en tijd te hebben.

Ik ben na het interview toch nog even in Maastricht geweest,
waar ik een half uur of zo heb kunnen winkelen. Deze foto
is op de dag van het interview uit de column gemaakt, net voor
sluitingstijd voor het winkeltje waar ik altijd even koffie koop
als ik in Maastricht ben.

Categorie: herschreven (life-log) - plusminus 303 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

22 augustus 2006
copyright: shorties.nl

nieuwe column

Dr. Neal Handel and Dr. Marc Mani
(foto: Ann Summa / Getty Images)

Als ik het goed heb kun je er op dit moment alleen nog op zaterdagavond heel laat van genieten, maar ik kijk regelmatig naar het programma Body Work op Discovery. De nu uitgezonden reeks van deze real-life docusoap vertelt over de verwikkelingen in een prestigieuze praktijk van plastisch chirurgen Los Angeles, onder de rook van Hollywood.
 
Het programma verhaalt van mooie mensen en hun ontevredenheid over hun bijna perfecte uiterlijk. Ik vel daar geen oordeel over, want die eisen liggen net zo hoog als de peer-pressure aangeeft natuurlijk. En die zijn hoog, zo in het walhalla van de filmindustrie met al die perfect uitziende mensen.
 
Ondanks dat de (spreek je hier van patiënten? sommige operaties voor mensen met minder middelen worden door de dokters gratis uitgevoerd), ondanks dus, dat de klanten van de praktijk vaak zielsgelukkig en geweldig opgelucht zijn dat ze de stap eindelijk hebben durven zetten, vind ik de veranderingen vaak helemaal geen verbeteringen. Dikwijls zie ik het verschil ook helemaal niet tussen voor en na. Ik vraag me af of ik, als ik zelf in zo'n omgeving zou rondlopen, ook dit soort ontevredenheden over mijn uiterlijk zou ontwikkelen. Vast wel, want je zou het misschien niet zeggen: ik ben zo ijdel als het maar kan. Maar of ik dan de stap zou durven zetten om meer dan alleen botox te proberen... Tsja, zeg nooit 'nooit'...

Zelfs de chirurgen zelf zijn mooie mensen. Hier dr. Marc Mani met
vriendin Michelle Schaeffer. Alle personeel van de praktijk mag ieder
jaar een gratis operatie uitzoeken... (foto: Ann Summa / Getty Images)

Dr. Mossi Saliban, Dr. Julie Edween, Dr. Marc Mani and Dr. Neal Handel.
(foto: Ann Summa / Getty Images)

Website van de huidige praktijk van dr. Mani: http://www.plasticsurgery-beverlyhills.com

Categorie: bespiegeling - plusminus 228 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Meerdere bezoekers meldden mij de afgelopen dagen per mail dat het niet mogelijk was om een reactie bij mijn blog te plaatsen. Toen ik het zelf maar eens probeerde, was er echter geen probleem: de reactie stond er direct.

Een paar dagen later wilde ik reageren op iemand die op een posting van mij gereageerd had, en verdomd, het werkte niet. Met geen mogelijkheid was het log ertoe te bewegen om zelfs maar te reageren op de knopdruk.

Bij die tweede poging had ik net daarvoor een nieuwe posting geplaatst. Dat is een van de weinige dingen die ik nog steeds in Internet Explorer doe, en jawel: in Firefox ging het prima, maar in IE dus niet. Meteen maar even bij de 'blogcommissie' van XS4ALL gemeld. Ik hoop dat het snel wordt opgelost.

Eerdere dagelijkse foto's

www.wijvertrouwenstemcomputersniet.nl/Media-overzicht

Crazy

Voor het eerst in tijden dat ik een nummer weer eens meer dan tien keer achter elkaar gedraaid heb (en vervolgens dus nog steeds nét zo leuk vind).

Klik op het kleine vierkantje, rechts van de volumeschuif, om de clip beeldgroot te bekijken.

Vanaf vandaag heeft mijn weblog een nieuwe naam: shorties weblog, die ik al eerder voor een weblog van mij gebruikt heb (de oude naam was John Piek's Blog). En verder heeft het blog een nieuwe domeinnaam: www.shorties.nl. Ik heb voor de komende tijd nog een paar kleine veranderingen in gedachten.

Mijn moblogsite, die tot nu toe onder www.shorties.nl te vinden was, is nu te vinden op http://shorties.web-log.nl. De oude domeinnaam van mijn blog, www.johnpiek.com blijft overigens de komende tijd gewoon werken, en ook de columns van mijn weblog blijven gewoon te vinden op www.shorties.be. De meeste foto's uit mijn moblog staan trouwens ook in de rechterkolom van mijn weblog bij de moblog-foto's (hi-res). Zij het dat dat hi-res iets minder hi-res is dan op mijn moblog.

Eerdere dagelijkse foto's

20 augustus 2006
copyright: John Piek

Naast alle taxi-horrorverhalen van de laatste columns zijn er natuurlijk ook dingen gebeurd die erg leuk waren. Zo heb ik een keer een reportage geschreven over een groot taxi-bedrijf. Het viel me op dat dat bedrijf in een rap tempo een groot aantal van de kleinere bedrijven in de regio aan het opkopen was, en ik bedacht me van tevoren dat dat misschien helemaal niet leuk was voor iedereen die voor het bedrijf kwam te werken. In de weken voorafgaand aan het interview met een van hun directeuren heb ik in de taxi's waar ik mee moest uitgebreid de verschillende chauffeurs zitten uithoren, wat voor mij natuurlijk erg leuk was om te doen. Het bleek overigens dat de chauffeurs juist blij waren met de ontwikkelingen omdat het bedrijf in eerste instantie van alle overgenomen bedrijven de meest gunstige personeelsvoorwaarden meeïmporteerde. Die golden vervolgens voor iedere werknemer van het bedrijf. Later zou dan bekeken worden waar dat eventueel aangepast zou moeten worden. Geen wonder dat ik geen onvertogen woord hoorde. De directeur was bovendien een reuze-aardige vent.
 
Leuk om te horen was ook hoe enkele chauffeurs vertelden dat in hun bedrijf het programma Taxi aan het werk geweest was, en de verhalen daaromheen. Met de auto van een van hen was Maarten Spanjer op pad geweest.
 
Een van de meest komische ervaringen, die ik bovendien meerdere keren heb meegemaakt was een treintaxichauffeur die voor hetzelfde bedrijf ook op een minibusje reed, dat destijds voor het taxibedrijf een van busbedrijf Connexion overgenomen lijndienst uitvoerde. 's Avonds laat was hij na de laatste busrit eigenlijk klaar met zijn werk, maar omdat het in het weekend vaak ongelooflijk druk was met overwegend nogal jong uitgaanspubliek, was hij niet te beroerd om na zijn dienst nog enkele keren met zijn bus als het ware tot aan het dakluik volgepropt met mensen de wijde omgeving te doorkruisen. De man zag er met zijn slechtgeknipte halflange haar niet uit, maar had een niet na te vertellen droog soort van humor, die hij in een dik aangezet Veluws dialect aan iedereen die instapte presenteerde. Meestal liet hij degenen boven de twintig als eerste instappen, zodat zij nog een zitplaats hadden. Doorgaans kwamen mensen met enkelen tegelijk druppelsgewijs aanlopen, en maakte hij van het instappen van de jongere passagiers vaak een heel spel. Daarbij sloegen de busdeuren regelmatig op onverklaarbare wijze dicht en meteen weer open, vlak voordat iemand die net aan kwam lopen aanstalten maakte om naar binnen te gaan. Ook al vanwege het alcoholgehalte van de passagiers maar vooral vanwege deze man was de stemming werkelijk opperbest. Voor de meeste inzittenden, inclusief mijzelf, een fantastische afsluiting van een avondje uit.

Herschreven versie van een column van 1 maart 2003

Categorie: herschreven (life-log) - plusminus 443 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

http://safety.live.com

Ik heb ook een mailinglijst. Hierop plaats ik (on)regelmatig mijn columns. Als je op mijn mailinglijst wilt, stuur dan een mailtje door hier te klikken, en vermeld 'aanmelden mailinglijst'.

Afmelden als je er weer genoeg van hebt is net zo makkelijk als aanmelden, en gebeurt meteen bij binnenkomst van je mailtje.

Eerdere dagelijkse foto's

19 augustus 2006
copyright: John Piek

De belangrijkste popmuziek is sinds enkele jaren ongetwijfeld hip-hop en R&B afkomstig van zwarte Amerikaanse artiesten. Je kunt iets tegen de opruiende en vaak vrouwonvriendelijke teksten en videoclips hebben, daar is wel misschien wel wat voor te zeggen, maar om de muziek kun je toch niet heen. De meest toonaangevende muzikant uit dit genre is zonder twijfel Pharrell Williams, de man met het enigszins eivormige hoofd, de grote tattoo op zijn bovenarm en nek, en de soms schurkachtige glimlach. Zijn rol op de achtergrond is vaak nog groter dan die op de voorgrond.

Williams begon eind jaren negentig samen met Chad Hugo het vermaarde producersduo the Neptunes. Zij produceerden hoogstandjes als I am a Slave 4U van Britney Spears, Excuse me Miss van Jay Z en het fenomenale album Justified van Justin Timberlake. Samen met Neptune Hugo en Shay Haley trad hij tevens op de voorgrond onder de naam N*E*R*D. Niet zo'n coole naam voor iemand die zo cool wil zijn als Pharrell, maar Williams heeft wel degelijk enige nerdy trekjes: zijn grootste idool is astronomie-professor Carl Sagan en hij is een enorme Star Trek-fan. Hoewel de meeste rappers niets met skateboarders te maken willen hebben is Pharrell een fanatiek skateboarder, en de halfpipe uit die met veel gevoel voor vorm gemaakte videoclip bij 'Frontin' staat in werkelijkheid ook in zijn huis.

Je kunt zenders als TMF of MTV haast niet aan zetten, of Pharrell heeft wel iets van doen met de muziek in de clips die je voorbij ziet komen, regelmatig in gezelschap van die andere hiphop-grootheid Snoop Dogg. Pharrell heeft samen met Chad Hugo onder andere nummers geproduceerd voor Mariah Carey, *NSYNC, Beyoncé, Busta Rhymes, Janet Jackson, Kelis, LL Cool J, Mary J. Blige, No Doubt , TLC en Nelly. Williams verschijnt dikwijls kort of langer in videoclips van artiesten waar hij aan meewerkt, zoals bijvoorbeeld bij het bekende Hollaback Girl van Gwen Stefani. Recente nummers van Pharrell zijn bijvoorbeeld het duet met Kanye West, 'Number One' (Smash hit), en natuurlijk het al iets oudere nummer Angel. De Amerikaanse versie van het blad Esquire riep Pharrell in 2005 uit tot best geklede man van de wereld.

Video 'Frontin' uit 2003. (klik)
n.b. de clip kan eventueel beginnen met enkele seconden reclame.

Categorie: achtergrond - plusminus 358 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Let's stay together

Klik op het kleine vierkantje, rechts van de volumeschuif, om de clip beeldgroot te bekijken.

Kan zijn dat er rechts wat aangeklikt moet worden, maar als het goed is volgt na het eerste nummer een korte reportage en nog andere nummers.

Eerdere dagelijkse foto's

17 augustus 2006
copyright: John Piek

Dat het nog erger kon in Naarden-Bussum, merkte ik twee weken na het voorval met de taxi die maar niet wilde gaan rijden, toen ik opnieuw op dezelfde plek moest zijn. In de stromende regen van een onweersbui was ik gelukkig snel aan de beurt, en reed de taxi snel, en met behalve de chauffeur slechts een persoon (mijzelf) in de wagen weg. Kennelijk was er in die twee weken toch iets veranderd. De rit naar mijn bestemming zou op deze vlugge manier zo'n 25 minuten moeten duren. Tot mijn verbazing echter ontspon zich onderweg via de mobilofoon het volgende gesprek:
 
"Heb jij al gegeten?"
"Nee, ik niet."
"Dan ben jij nou aan de beurt."
"Dat is goed, maar ik moet nog 20 minuten met een passagier."
"Je moet toch nu eten, want straks moet je die man van Schiphol halen."
"Ja, maar hoe moet dat dan?"
"Ik neem hem wel van je over."
"Dat is goed."
 
Vervolgens kreeg ik uitgelegd dat ik uit moest stappen. En dat de chauffeur die mij verder zou brengen zo zou komen. Al mijn tegenwerpingen hielpen geen zier. In de stromende regen werd ik achtergelaten op de hoek van een kruispunt, midden op een volkomen verlaten ogend industrieterrein. Ik was gewoon te verbaasd om boos te worden. De chauffeur die mij na ruim tien minuten kwam afhalen zei dat hij het wel vervelend vond, maar het was volgens hem de normale bedrijfsvoering en daar moest ik toch maar begrip voor opbrengen. Gelukkig had ik die dag een paraplu meegenomen. Dat had de eerste chauffeur echter niet kunnen zien, want de plu zat ingeklapt en opgevouwen in mijn rugzak.
 
Dat wat die tweede chauffeur zei overigens geen onzin was, merkte ik een jaar later, toen ik nog eens van de diensten van het bedrijf gebruik moest maken. Dit keer moest ik naar de Hilversumse Meent, en ik was benieuwd wat er nu weer zou gaan gebeuren. En inderdaad, terwijl ik met nog drie anderen in de treintaxi zat, ontspon zich via de mobilofoon opnieuw een gesprek, waarbij bleek dat ik van auto zou moeten wisselen. Een en ander zou plaatsvinden bij een benzinestation, en dit keer bleef de taxi waarin ik zat keurig wachten tot de ander gearriveerd was. De andere passagiers lieten de acht minuten vertraging die ze hierdoor opliepen enigszins gelaten over zich heen komen.

Herschreven versie van een column van 27 februari 2003

Categorie: herschreven (life-log) - plusminus 385 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Hoog tijd voor weer een filmpje

http://shorties.be/2006/fred/fredopfilm9.html

Eerdere dagelijkse foto's

15 augustus 2006
copyright: John Piek

Van een heel andere orde was de treintaxichauffeur in Haarlem, die erop stond dat de twee mensen na mij de zes gulden contant aan hem betaalden, waarop hij tegen de centrale meldde dat hij met één passagier voor een lange rit vertrok. Van mij had hij wél een kaartje gekregen, zijn alibi voor deze fraude. Ik herinner mij verder dat ik een keer in Meppel 's avonds laat heel lang heb moeten wachten. Dit kwam doordat het bedrijf kort daarvoor het weinig rendabele gebied van een concurrent had overgenomen, zo vertelde de chauffeur. Dat is soms toch een probleem.

Meer taxi-bedrijven hebben zich in die tijd verslikt in kennelijke wurgcontracten met NS-dochter Transvision, die over de contracten voor de treintaxiregio's gaat. Sommige van die bedrijven wentelden de nadelen van de voor hen onvoordelig gebleken overeenkomst op hun klanten af. Zoals het bedrijf in Naarden-Bussum een jaar of vijf geleden. Op weg naar een sollicitatiegesprek voor een vrijwilligersbaan in Huizen had ik extra veel tijd genomen. Ik wilde per se op tijd komen.

De treintaxi werkt als volgt: je moet vóór de rit een kaartje gekocht hebben. Dit kan op het station. In de auto kan het tegenwoordig ook, maar dit is duurder. Als je je bij de taxi meldt dan is de garantie dat hij binnen tien minuten zal gaan rijden. Zo niet die in Naarden-Bussum. Het begon er al mee dat we niet in de taxi mochten wachten, maar ernaast. Na mij kwam er een mevrouw, die moest voor het ministerie waar ze voor werkte naar het Arsenaal van Jan des Bouvrie. 'Gaat u meteen rijden of zal ik een gewone taxi nemen?' zei ze 'want ik heb haast.' Er stond behalve de treintaxi's ook nog één gewone taxi, maar de treintaxichauffeur zei dat hij even de volgende trein zou afwachten en dan zou gaan rijden. Ondertussen reed de normale taxi na een oproep uit de mobilofoon weg. Toen er in de volgende trein waar wij twaalf minuten op moesten wachten niemand bleek te zitten die er mee wilde, vertrok de chauffeur echter niet. Dit was niet gebruikelijk zei hij, en het mocht ook niet van zijn baas. Ik zei dat dat niet klopte, maar hij zei dat het anders financieel niet uit kon voor zijn bedrijf. Er mochten van zijn baas alleen auto's rijden met vier passagiers erin en anders niet. Ondertussen mochten wij wel in de auto plaatsnemen. Ik pakte het boekje met treintaxiregio's uit mijn binnenzak, waar ook het reglement in stond. Toen ik hem liet lezen dat hij toch echt binnen 10 minuten moest gaan rijden, liet hij zich uiteindelijk overtuigen om te gaan. De vrouw achterin slaakte hoorbaar een zucht van verlichting.

Zover kwam het echter niet. Uit een andere treintaxi sprong namelijk een collega, precies voor de auto. 'Je weet hoe het zit', sprak hij door het open taxi-raam. 'Niet rijden tot je vol zit.' Het duurde daarna nog twintig minuten tot de volgende trein, en daarna nog eens tien minuten voordat er een trein arriveerde waarin twee mensen zaten die ook mee wilden. Een van de instappers bleek een oudere man te zijn die zo'n stampij maakte toen de chauffeur zei dat ik als tweede in de route aan de beurt zou zijn, dat de chauffeur het routeplan voor hem aanpaste. Ik moest veel verder weg, en anders was het ook niet eerlijk, zo was de redenatie. Zo kwam ik anderhalf uur later dan ik gedacht had op de plaats van bestemming aan. Precies op tijd voor mijn afspraak.

Herschreven versie van een column van 26 februari 2003

Categorie: herschreven (life-log) - plusminus 587 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

14 augustus 2006
copyright: John Piek

Toen in 1833 koning Charles Albert van Sardinië het piepkleine eilandje Tavolara - dat aan de noordwesthoek van Sardinië ligt - met een staatsbezoek vereerde, erkende hij daardoor Guiseppe Bertoleoni als soeverein monarch van het eilandje. Tavolara werd daarmee erkend als het kleinste koninkrijk dat ooit heeft bestaan. Het eiland is 5 km lang en 1 km breed, met een hoogste punt van 565 meter boven zeeniveau. Nadat de koning stierf in erfde zijn zoon de titel, en werd zo koning Paolo I. Nadat Paolo in 1886 overleed werd het eiland een republiek. In 1895 werd de monarchie echter weer in ere hersteld. Alle vorsten van het eiland daarna waren ook afkomstig uit de Bertoleoni-familie. De huidige koning, Carlo II van Tavolara is tevens Italiaans staatsburger, en hij runt Tonino, het enige restaurant op het eiland, dat alleen tijdens de zomerperiode open is. De politieke en internationale belangen van Tavolara worden behartigd door prins Ernesto Geremia di Tavolara, uit La Spezia. Het eiland is volgens Italië officieel onderdeel van dat land, maar is nooit officieel door Italië geannexeerd. Daarnaast zijn er documenten uit 1767, waaruit blijkt dat het microstaatje ook nooit onderdeel geweest is van het koninkrijk Sardinië, waardoor het nu dus nog steeds onafhankelijk zou zijn. Het Verenigd Koninkrijk heeft (als enige) de erkenning van Tavolara als onafhankelijk land nooit ingetrokken.

Tavolara vanaf Sardinië
(foto vrij van auteursrecht)

Niettemin maakt het eiland de facto deel uit van de republiek Italië. Zo kon het eiland in 1962 voor de helft tot militair gebied worden verklaard, waarna het grootste deel van de bevolking, inclusief alle schaapskuddes waar het eiland om bekend was, naar Sardinië moesten verhuizen. Een oude Sardijnse legende luidde ooit dat de schapen van Tavolara geboren zouden worden met gouden tanden.

In het alleen voor militairen toegankelijke noordwestelijke deel van het eiland is een NAVO-basis gevestigd met een radiogoniometriestation (ten behoeve van plaatsbepaling van bepaalde zenders). Verder bevindt zich op het eiland het zendstation ICV, waarmee op de ultralangegolffrequenties 20,27 kHz en 20,76 kHz boodschappen naar onderzeeërs onder water worden verstuurd. De antenne hiervan, is net als de antennes van het radiogoniometriestation al van grote afstand zichtbaar. De signalen van ICV kunnen met behulp van FFT-software en een ferrietantenne eenvoudig via de geluidskaart van een PC hoorbaar worden gemaakt (de uitzendingen kunnen echter niet eenvoudig worden gedecodeerd).

Op Tavolara wonen tegenwoordig slechts enkele families. Het eiland en de omliggende wateren zijn sinds 1997 onderdeel van een beschermd natuurgebied, waardoor toerisme beperkt is. De kalkstenen kliffen van het eiland zijn populair bij duikers, en op het eiland vindt jaarlijks een filmfestival plaats.

http://www.parks.it/riserva.marina.tavolara
http://www.cinematavolara.it
Googlemaps satellietfoto

Bronvermelding: diverse bronnen, Wikipedia

(Kaart gepubliceerd onder GNU)

Categorie: achtergrond - plusminus 426 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

13 augustus 2006
copyright: John Piek

Een jaar of acht geleden werd de treintaxi geïntroduceerd in verschillende steden. Ik moet zeggen dat ik destijds zelf helemaal niets in het idee zag. 'Er rijden toch bussen?', zo vond ik toen. En je ging toch niet een lange omweg maken met andere mensen tegelijk in de taxi? Ik zag het plan als kansloos. Vrij snel kwam ik daar op terug toen ik steeds vaker van de treintaxi gebruik ging maken. Bovendien: als de laatste bus weg is, dan kun je nog wel een treintaxi nemen, waardoor je later thuis kunt komen zonder een fiets op het station te hebben staan. En zonder gebruik te maken van een gewone taxi, die voor al te regelmatig gebruik voor mij eigenlijk wel een beetje duur is. Er was een tijd dat ik het sociale aspect van de treintaxi ook erg leuk vond, maar tegenwoordig zit ik weer wat minder te wachten op het dicht opeengepakt met zijn drieën op een achterbank gepropt worden. Heel af en toe stuur ik door te treuzelen erop aan, om dan maar wat langer te wachten als ik van een afstandje zie dat twee mensen die wat meer ruimte nodig hebben op de achterbank plaatsnemen.

Echte treintaxi-ellende heb ik bij die vele ritten zelden meegemaakt, maar die keren dat het plaatsvond was het ook vaak ronduit stuitend wat er gebeurde. De eerste keer dat het grootschalig mis ging viel het achteraf nog wel mee. Het was een warme dag geweest, en ik wilde de één na laatste trein uit Utrecht nemen. Deze had echter zoveel vertraging dat de laatste trein kwam te vervallen, waar deze trein dus voor in de plaats kwam. In die tijd kwam de allerlaatste trein 's nachts gewoonlijk om half twee in Amersfoort aan. De trein die ik had, arriveerde dus net voor kwart voor drie, een uur en een kwartier later dan verwacht. Van de verbaasde, nog aanwezige 'gewone' taxi-chauffeurs hoorden we dat de laatste treintaxi ruim een uur eerder al naar huis was gegaan. Omdat er zeker nog 25 mensen stonden te wachten, werden de chauffeurs weer uit hun bed gebeld. De eerste was er om half vier. Ik was zelf vervolgens thuis om kwart over vier. Maar goed, het weer was fantastisch, en in zo'n situatie ontstaan tijdens het wachten de meest boeiende gesprekken.

Herschreven versie van een column van 24 februari 2003

Categorie: herschreven (life-log) - plusminus 385 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Ik heb ook een mailinglijst. Hierop plaats ik (on)regelmatig mijn columns. Als je op mijn mailinglijst wilt, stuur dan een mailtje door hier te klikken, en vermeld 'aanmelden mailinglijst'.

Afmelden als je er weer genoeg van hebt is net zo makkelijk als aanmelden, en gebeurt meteen bij binnenkomst van je mailtje.

Eerdere dagelijkse foto's

12 augustus 2006
copyright: John Piek

Deze column wordt waarschijnlijk een beetje een allegaartje, maar dat is niet erg. Allereerst is er een kleine ergernis. Zoals zo vaak had ik vandaag een hele bellijst die ik bij langs moest. Vaak vervelend en uiteindelijk dikwijls ronduit ergerniswekkend is het dat je bij ieder bedrijf waar je in de wacht gezet wordt 'getrakteerd' wordt op muziek. Ik wil geen zeurpiet lijken, maar ik heb vanmiddag achtereenvolgens kunnen luisteren naar Enya, Allison Moyet, Clannad, de Zombies, iets onduidelijks klassieks (gespeeld op synthesizer), een elektronisch pingeltje, the Alan Parson's Project, iets uit een musical, en Koos Alberts. Allemaal eerbiedwaardige muziekmakers, die ik ook helemaal hun royalties niet misgun, maar ik luister overdag vaak zelf naar muziek. Soms probeer ik het nog weleens, dat ik van een afstandje uit de hoorn probeer te horen of de muziek overgaat in iemand die vraagt waarvoor ik belde, maar dat is moeilijk. De ene keer mis je het gewenste moment waarop je opnieuw in de wachtrij komt, de andere keer denk je dat je aan de beurt bent terwijl het nog lang zo ver niet is. Je eigen muziek én de muziek uit de telefoon tegelijk beluisteren, dat is ook geen optie, dus moet je eigen muziek telkens uit. Reuzevervelend. Ik heb nog wel eens overwogen om telkens tijdens het gesprek dat volgt mijn eigen muziek zo onverstaanbaar hard te zetten dat het de nietsvermoedende beller aan de andere kant ook mijlenver de keel uit hangt, maar dat is geloof ik voor mijn eigen belang ook niet zo'n heel erg effectief idee. Sinds een tijdje zeg ik dus maar aan het einde van ieder gesprek waar ik muziek gehoord heb hoe vervelend ik dat vind. Niet dat ik denk dat het helpt, maar het lucht wel op.

Iets anders... De komende tijd wil ik, net als ik de afgelopen jaren rond deze tijd geprobeerd heb, eigenlijk weer aan een serie columns gaan schrijven. Een en ander natuurlijk wel afhankelijk van inspiratie (en misschien ook wel van het weer en mijn humeur), dus ik hoop dat het lukt. Ik heb al een paar aardige ideeën die nog niet helemaal uitgekristalliseerd zijn, waaronder dus een misdaadverhaal. Omdat ik terwijl ik daaraan aan het sleutelen ben niet al die tijd helemaal niets wil publiceren, ga ik de komende tijd een aantal oude verhalen recyclen. Ik heb in het verleden bovendien meerdere (korte) series geschreven waarvan ik van enkele nooit de laatste paar afleveringen heb geplaatst, omdat ik daar nooit helemaal tevreden over was. Ik ga wat dat betreft mijn leven dus beteren, door aan een recente serie alsnog een goed slot te schrijven, en een serie uit 2003 geheel te herschrijven en het nog niet gepubliceerde slot plak ik daar dan meteen achteraan. Ik ben zoals te zien is overigens al begonnen met het serietje taxi-verhalen te herschrijven en herplaatsen.

Ten slotte kan ik melden dat ik sinds kort voor deze column gebruik maak van het open sourcesprogramma OpenOffice.org (zie www.openoffice.org). Ik heb dat pakket een aantal jaren geleden ook al eens een tijdje gebruikt, maar omdat dat toen toch niet zo goed werkte ben ik uiteindelijk toch weer teruggegaan naar Office van Microsoft. Het programma was destijds ook nog niet helemaal compatibel met Word, zodat ik sowieso voor opdrachten van klanten altijd het commerciële Office moest gebruiken. Ondertussen lijkt OpenOffice.org een volwaardig alternatief voor Microsoft Office, waarbij ook de bestanden in het Word-formaat gemaakt met het programma Writer, volledig uitwisselbaar zijn met die van het commerciële Word (zelfs de woordentelling klopt exact). Ik ben iemand die altijd netjes voor zijn software betaalt, dus het gratis OpenOffice.org is mede daardoor bij vervanging een erg interessante optie, nog afgezien van het feit dat ik een groot voorstander ben van open sources-toepassingen.

OpenOffice.org in het Nederlands

Categorie: - bespiegeling - plusminus 636 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Vraag en Antwoord

Wie zijn jullie?
    "Wij vertrouwen stemcomputers niet" is een coalitie van burgers die bezorgd zijn over het gebruik van stemcomputers in de Nederlandse stemlokalen. "Wij vertrouwen stemcomputers niet" was in den beginne een initiatief van Rop Gonggrijp, Peter Knoppers, Anne-Marie Oostveen en Barry Wels, maar inmiddels zijn er veel meer mensen bij betrokken. Kijk in ons colofon voor de laatste stand van zaken.

Wat willen jullie precies?
    "Wij vertrouwen stemcomputers niet" wil dat alle verkiezingen voor gemeenteraad, Provinciale Staten, Tweede Kamer en Europees Parlement zo verlopen dat iedere burger in principe toezicht kan houden op een eerlijk verloop. De huidige situatie - waarbij zelfs de leden van de stembureaus geen enkel zicht hebben op het feitelijke tellen van de stemmen - is volstrekt onacceptabel. Van alle software die gebruikt wordt in het verkiezingsproces dient de broncode gepubliceerd te zijn. Maar veel belangrijker: er moet ook altijd een papieren kopie van elke uitgebrachte stem zijn. En die papieren stemmen moeten dan ook regelmatig geteld worden. Voorlopig lijkt ons een hernieuwd gebruik van stembiljetten het makkelijkst.

In mijn gemeente zeggen ze "stemmachines", en niet "stemcomputers"
    Dat is een bewust misleidende naam, om te doen alsof het geen computer is. Mensen die (bijvoorbeeld na het lezen van deze site) weten hoe het zit zeggen "Stemcomputers". We hebben er een stukje over geschreven.

Lees hier verder.

<klik op de banner voor het stripverhaal>

Eerdere dagelijkse foto's

11 augustus 2006
copyright: John Piek

Een maand geleden moest ik opnieuw in het oosten zijn voor een korte reportage. Ditmaal in de stad. Ik reis per openbaar vervoer, en ik neem op de plaats van bestemming liever een taxi dan dat ik de bus neem. Zeker als ik nooit eerder op de plek geweest ben, waar het interview plaatsvinden. Zo hoef ik tenminste niet te zoeken. Een groot voordeel van reizen per openbaar vervoer zijn de gesprekken die je hebt met medereizigers. In plaats van als automobilist steelse blikken te wisselen met de leuke mevrouw bij het stoplicht in de auto naast je, blijk je in de trein gewoon een tijdlang in dezelfde coupé te zitten als zo'n soms erg sympathieke jongedame, en regelmatig ontspint zich dan als vanzelf een leuk gesprek. Ik houd van het reizen met het openbaar vervoer, en dan met name in de trein. Dat kan ermee te maken hebben dat mijn ouders toen ik nog geen één jaar oud was in Dordrecht gingen wonen, en iedere vijf weken per trein de reis van 240 km terug naar de beide grootouders in hun oude woonplaats Assen maakten; in eerste instantie met mij nog in de reiswieg. Het geluid van de aloude hondekoptreinstellen, toen ze nog reden, gaf mij ook vrij recent nog steeds een vertrouwd gevoel dat ik met niets kan vergelijken. Hetzelfde zal misschien gelden voor iemand die opnieuw in de eerste auto van zijn ouders komt te zitten die hij of zij bewust heeft meegemaakt. Een aparte categorie van gesprekken onderweg zijn die met bestuurders van bussen en taxi's. Dat laatste komt vaker voor dat het eerste. Chauffeurs van bussen zijn met name praatgraag bij de laatste rit, of op buslijnen met weinig passagiers.

Met de taxi halverwege de middag na het interview terug, ontspon zich een dergelijk gesprek tussen chauffeur en passagier. Op de heenweg was het mij opgevallen dat ik net als nu in een wel heel oud model taxi naar mijn bestemming werd gebracht. Het bleek dat dit te maken had met het afbranden van een groot taxibedrijf in die plaats, waarbij ook een groot aantal vrij nieuwe taxi's verloren was gegaan. Net de week ervoor was dit gebeurd - ik had het inderdaad in het nieuws gehoord - en het voortbestaan van het taxibedrijf was hierdoor behoorlijk in gevaar gebracht. De man vertelde dat het dus ook nog allerminst zeker was dat hij een paar weken daarna nog werk had. Vrij kort na het begin van het gesprek was er een vreemd soort van herkenning. Ik vertelde naar aanleiding van iets dat hij zei een kleinigheid uit mijn privé-leven van een aantal jaren daarvoor. Ik ben nu vergeten wat het was, maar het rare was dat de chauffeur dit ogenblikkelijk herkende. Dat had ik op basis van wat ik zei namelijk niet verwacht. Het ging over de tijd dat mijn toenmalige vriendin als arts in een academisch ziekenhuis werkte. We raakten op die manier aan de praat over mijn beroep en over zijn beroep. Hij vertelde dat zijn vrouw een nogal goedbetaalde baan had, en dat zij had voorgesteld dat hij voor de huishouding zou gaan zorgen. Hij vond het echter vreselijk om thuis te zitten, en genoot van zijn baan als taxi-chauffeur, hoewel hij daarvoor werkte als bedrijfsleider bij een grote multinational. Daar had hij een riant salaris gehad, maar toen het bedrijf de vestiging in die plaats sloot was hij zonder baan komen te zitten. Vanwege het salaris van zijn vrouw hoefde hij het niet te doen, maar omdat hij niet thuis wilde zitten was hij aan een baan als taxichauffeur begonnen. Toen ik er net voor ik uitstapte nog even naar vroeg, bleek zijn vrouw chirurg te zijn. Geen wonder dat hij dus mijn opmerking had herkend.

Herschreven versie van een column van 23 februari 2003

Categorie: - herschreven (life-log) - plusminus 679 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

10 augustus 2006
copyright: John Piek

Een aantal jaren geleden moest ik iemand interviewen in het verre oosten van het land. Via diverse overstappen kwam ik aan op het station, waarna ik met de auto nog een dik halfuur verder moest. Op de heenweg heb ik op dit aankomststation een taxi gebeld, maar na een leuk interview moest ik op mijn taxi terug minimaal twee-en-half uur wachten. "Ik heb wel een alternatief, dat is een niet-officiële oplossing", sprak de eigenares van het plattelandscafé waar het interview had plaatsgevonden. Ik zei na een moment nadenken dat ik dat dan maar moest proberen. Zeker als het mij flink tijd uitspaarde. Ik moest ook op deze vlugge vervoerder nog zo'n drie kwartier wachten, maar ik was blij dat ik dan toch aan mijn terugreis kon beginnen.

Toen het moment dus daar was, verscheen er een oude Opel met roestplekken rond de deuren. De waardin zwaaide mij na de mededeling dat mijn vervoer gearriveerd was vriendelijk uit. In de wagen bleek een gezette man te zitten van eind dertig. Hij droeg een morsig Wibra-overhemd met dunne verticale strepen, waarvan een van de punten boven zijn broek uit hing. Boven zijn bovenste overhemdknoopje uit was een pluk zware shag-achtig borsthaar zichtbaar. Hij zei dat als ik mijn rugzak in de kofferbak kwijt wilde dat ik dat dan zelf moest doen, omdat hij in de WAO zat en sinds enige tijd met een kruk moest lopen. Ik nam plaats op de door het vele gebruik volkomen versleten stoel naast de bestuurdersplek. Met een grommend geluid, en een grote wolk van uitlaatgassen achterlatend reed de wagen weg.

Tijdens de rit zei de man dat hij een paar jaar daarvoor taxi-chauffeur was geworden uit 'filantropische overwegingen'. Op het bomenrijke platteland was hij ooit een van zijn beste vrienden kwijtgeraakt, toen die na een paar glazen teveel van de weg was gereden. Vervolgens was het taxirijden begonnen met dat hij jongeren vanaf de discotheken in de regio voor een gering bedrag naar huis reed, om zo te voorkomen dat ze zelf onder invloed zouden gaan rijden. Hun ouders waren daar erg blij over.

Ik begon een gesprek over het mooie platteland en het leuke van in de grensregio wonen, een stokpaardje van mij. Hij vroeg of ik wel een vriendin had, en toen ik zei dat ik even 'tussen twee relaties in' zat, wat ik overigens niet problematisch vond, zei hij dat hij mij voor hetzelfde bedrag net zo makkelijk bij een van de bordelen aan de Duitse kant van de grens wilde afzetten. Ik bedankte met een glimlach. Toen het gesprek weer verderging zei hij plotseling dat ik maar eens in zijn handschoenenkastje moest gaan kijken. Daar was iets dat mij wel zou interesseren, dat deelde hij niet met de meeste inzittenden, maar hij vond dat dat zeker wat voor mij zou zijn en wilde me het om die reden niet onthouden. Met enige terughoudendheid gaf ik uiteindelijk aan zijn van een vette knipoog vergezelde aanbod toe, ook wel omdat ik nieuwsgierig was. Vooraan in het kastje bleek een beduimeld blaadje te liggen, goedkope zwart-wit druk op een soort stencilpapier, met daarin een keur aan Poolse en Russische vrouwen, die op deze manier een partner in het westen zochten. Ik heb het even doorgebladerd. De organisatie achter het blaadje kwam mij zo op het eerste gezicht niet erg betrouwbaar over. Met de mededeling dat ik het weliswaar erg aardig vond dat hij dit met mij wilde delen, maar dat dit toch ook echt niet iets voor mij was legde ik het blaadje terug.

Uiteindelijk kwamen we na ongeveer dezelfde tijdsduur als de heenweg bij het stationnetje aan. Toen ik uitstapte gaf ik hem een bedrag dat mij wel redelijk leek, ongeveer de helft van het bedrag van de echte taxi. Ik had tijdens de rit erg getwijfeld wat ik hem nou moest betalen. Hij had bij het instappen gezegd dat hij om juridische redenen zelf geen bedrag kon noemen. Hij bleek met het gebodene erg blij te zijn, zodat ik vervolgens in de trein weer twijfelde of ik hem niet teveel gegeven had.

Herschreven versie van een column van 22 februari 2003

Categorie: - herschreven (life-log) - plusminus 679 woorden - Deze column kan deels op fictie berusten en de informatie is niet noodzakelijkerwijs volledig. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

Nieuwe adverteerder op www.johnpiek.com

en www.vragenrubriek.nl.

Het is een beetje lastig met mijn dagelijkse foto's op het moment. Doordat ik voor mijn moblogsite veel foto's maak met mijn mobieltje - waarvan de kwaliteit vaak ietsje minder is dan ik me wens, maar waarvan de foto's wel meteen na het maken op internet staan - maak ik dus niet genoeg kwaliteitsfoto's met mijn gewone camera om genoeg te hebben om er iedere dag eentje te kunnen plaatsen.

Voorlopig staan er hier dus soms (bewerkte) foto's die de regelmatige bezoekers van mijn moblog al zullen kennen, en is de technische kwaliteit van de foto's dus ook iets minder dan van mij gewend. Zonder twijfel zal hier wel weer verandering in komen, waarschijnlijk aan het eind van het vakantieseizoen al.