Shorties.nl  -

Eerdere dagelijkse foto's

De Meteocam (bovenaanzicht en achteraanzicht)

Eerdere dagelijkse foto's

Eerdere dagelijkse foto's

407  25 februari 2005

copyright: John Piek - www.shorties.nl

Goededoelenmoe

Hoe ver mogen organisaties voor goede doelen gaan om welwillende burgers ertoe te bewegen om geld aan ze te geven? In toenemende mate stoor ik mij de laatste jaren aan de toon van sommige reclame-uitingen hiervoor. Ik heb dat met name als de spotjes, of teksten erop gericht zijn, om mij als kijker een schuldgevoel aan te praten om wie ik ben, en hoe ik leef. Ik weet al sinds de lagere school dat het erg oneerlijk in de wereld verdeeld is. Ik sta daar dus helemaal niet achter, en zou er ook heel wat voor over hebben als de armste mensen in de wereld op een goede manier geholpen zouden worden. Ik vind dus niet dat reclamespotjes voor dit soort doelen moeten doen alsof ik er tamelijk veel verantwoordelijkheid voor draag dat de situatie zo ligt. Ik wil dus geen kritiek horen op luxe die ik heb. Tenminste niet zolang directeuren van zulke organisaties een salaris hebben dat varieert van tussen de drie en tienmaal zoveel als ik heb. Zulke directeuren hebben vast een duurdere MP3-speler dan ik, en zonder twijfel ook een beter gevulde boodschappenwagen met de kerst.

Echt te ver gaat het mij wanneer de fondsenwervers zich gaan bedienen van technieken, die eerder thuishoren bij oplichters met duurbetaalde, en in absolute aantallen nauwelijks gepubliceerde advertenties, dan bij de respectabele organisaties waarvan ik verwacht dat instanties voor goede doelen toch zouden moeten zijn. Zoals bijvoorbeeld de Hartstichting enkele weken geleden. Ik kreeg een envelop van ze, geadresseerd en gericht aan mij, waarop stond: "INGESLOTEN UW JAARLIJKSE VERLENGING". Even voor de goede orde: ik sta volkomen achter de doelstellingen van een organisatie als de Hartstichting. Maar in de envelop zit een brief die mij aanspreekt met zinnen als 'wij kennen u als een trouwe donateur', en doodleuk het verzoek om mijn jaarlijkse donatie in het vervolg niet meer per acceptgiro, maar door middel van een machtiging tot automatische afschrijving te laten plaatsvinden.

Voor alle duidelijkheid: de laatste keer dat ik meer dan 2 tegelijk euro aan de Hartstichting heb gegeven, was zeker twaalf jaar geleden. Het is misschien een beetje oud zeer, maar ik weet dat nog zo goed, omdat ik destijds regelmatig kleine bedragen aan verschillende goede doelen gaf. Ik deed dat indertijd vanaf een rekening, waarbij het voor de begunstigde moeilijk was om personalia en adresgegevens te achterhalen. Dat wilde ik namelijk zo, en bij de stortingen deed ik telkens het uitdrukkelijk verzoek om mij niet met foldermateriaal te bestoken. Toch was dat precies wat er gebeurde. Achteraf begreep ik dat de adresinformatie van de gebruikte rekening toch voor mensen beschikbaar was, als zo'n organisatie betrouwbaar leek. Hiervoor moest zo'n rechtspersoon echter (ik geloof vijf gulden dat het was) administratiekosten betalen. Ik was laaiend toen ik daar achterkwam. Van de zo'n 25 organisaties die ik zo eens per halfjaar van geld voorzag was er vrijwel niet eentje uitgezonderd, het Rode Kruis, de Hartstichting, het Prins Bernhardfonds, noem ze maar op, tot aan het Leger des Heils toe, die mij niet tot in lengte van jaren van grote hoeveelheden afvalpapier bleef voorzien. Ook nadat ik dus twaalf jaar geleden om diezelfde reden gestopt ben met de betreffende verenigingen en stichtingen nog geregeld van geld te voorzien, bleef de stroom met rotzooi zonder mindering aanhouden. Bij ongeveer eenderde heb ik in eerste instantie het foldermateriaal teruggestuurd, met het verzoek mij van de lijst te halen, met daarbij de mededeling dat dat een voorwaarde was om verder door mij begunstigd te blijven. Op één uitzondering na heb ik daar zelfs nooit een antwoord op gehad. Die uitzondering was het Leger des Heils. Het bleek organisatorisch niet mogelijk om de verzending stop te zetten. En de privacy van mensen dan? Tsja, in die tijd: nog nooit van gehoord. Toen ik in hetzelfde gesprek ook nog het verzoek te horen kreeg om bij betalingen per computer en op papier geen acceptgiro's meer te gebruiken, omdat de Postbank van acceptgirobetalingen in die tijd wel één gulden vijftig voor verwerking afknabbelde, was voor mij de maat compleet en helemaal vol: ik was goededoelenmoe. Ik had tot dat moment namelijk steeds vijf of tien gulden met een acceptgiro overgemaakt, en zo dus voor een flink bedrag de bank in plaats van het goede doel gesponsord.

Al jaren geef ik ondertussen wel weer aan ze af en toe, diezelfde clubs. Ook al heb ik misschien ondertussen evenveel aan waarde aan gedrukt papier van ze ontvangen, als ik met geld ooit aan ze heb gestort. Zopas was er trouwens nog een mevrouw met collectebus aan de deur voor Amnesty, en natuurlijk geef ik dan 2,50 of 3 euro. Maar de Hartstichting voorlopig dus maar eventjes weer niet. Ik vond die actie van hen zo leugenachtig, daar heb ik even tijd voor nodig.

jp

Categorie: opinie

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eerst dus voorzichtig alleen maar een floppy scannen. Al bij de systeembestanden kreeg ik de volgende melding:

"HouseCall has found and cleaned a malware.WORM_SOBER.K"

Oeps!! Die heeft er al die tijd dus al in gezeten. De afgelopen dagen gelukkig wel steeds alle nieuwe uitgaande verkeer met de firewall geen toestemming gegeven.

Wat maandag gebeurde was eigenlijk waar ik steeds bang voor ben. In het verleden leek dat vaak goed gegaan te zijn (maar dat weet ik nu dus ook niet meer zeker): bestanden die al enige uren, soms enige dagen op mijn PC staan, worden door mijn virusscanner voor veilig aangezien. Meteen na een nieuwe update van McAfee gaan op deze oude bestanden dus alle alarmbellen af. Bij de worm van maandag (een andere dan de nu gevonden worm), was dat dus inderdaad het geval. 's Ochtends stond het bestand al op de PC. Begin van de middag kreeg ik een onverklaarbare melding van de firewall die ik niet doorgelaten heb, en met de update van vier uur 's middags werd in dit bestand (en nog in vijf anderen) de worm aangetroffen. Daarvóór kenden zowel McAfee als de scanner op de binnenkomende mail van mijn provider deze variant worm dus nog niet...

Maar goed: alle hulde dus voor Trend Micro, die het ding nu wel vonden. (En voor de zekerheid installeer ik nadat mijn hele systeem gescand is McAfee dus nog maar weer een keer opnieuw.)

Dus nogmaals: http://housecall.trendmicro.com 

406  23 februari 2005

copyright: John Piek - www.shorties.nl

De sleutelbeenbult (2)

(N.b.: hoewel ik alle niet terzake doende details heb weggelaten, is dit verhaal niet heel geschikt voor mensen die niet tegen 'ziekenhuisverhalen' kunnen.)

Ziekenhuis De Lichtenberg had destijds een aparte polikliniek, die gek genoeg in het centrum van de binnenstad gevestigd was. Het ziekenhuis zelf lag kilometers verderop, bovenop de Amersfoortse Berg, een uit de laatste ijstijd stammende hoop zand van zo'n honderd meter hoog.

In het ziekenhuis hadden ze de avond van het ongeval op pijnlijke manier mijn gebroken sleutelbeen gezet. Ik zal de lezer de details besparen, maar het ging gepaard met grote krachtsinspanning, een beetje zoals een gedisloceerde arm weer in de kom gedraaid wordt. Vervolgens kreeg ik een zogenaamd ranselverband, dat ik de eerste dagen niet mocht afdoen, maar dat ik daarna zelf, of met de hulp van een huisgenoot, opnieuw moest kunnen aanleggen. Van enkele bevriende artsen, waaronder een kazernehuisarts die veel gebroken sleutelbenen 'zag', en een chirurg in opleiding, hoorde ik dat die behandeling van een sleutelbeenbreuk zetten, en het aanleggen van een ranselverband in Nederland al zeker tien jaar daarvoor in de ban was gedaan. Meestal brak namelijk achteraf zo'n breuk vanzelf opnieuw, en bovendien: als je de breuk niet zette, dan genas hij in vrijwel alle gevallen gewoon wel weer vanzelf. Afijn, opnieuw zonder de details te noemen: dat was precies wat er gebeurde, ik bedoel dat breken achteraf.

Nou ja, toen dus maar een autonoom besluit genomen: weg met dat ranselverband, en maar eens zien wat ze daar in dat fijne ziekenhuis van zouden zeggen. Vermaard onder artsen zijn de disputen tussen chirurgen en internisten. De eersten willen vooral snijden, de tweede categorie ziet het bovenal in medicatie en ander buitenlichamelijk beleid. Op menig verjaardagsfeest leidt dat tot vermakelijke discussies, als je kennissenkring zoals de mijne in die tijd, vooral uit pas opgeleide artsen bestaat. Heel anders is het, wanneer je zoiets aan den lijve ondervindt.

De breuk genas voorspoedig. Ondanks, of meer waarschijnlijk juist dankzij mijn eigen (niet) ingrijpen dus. Kenmerkend voor het genezingsproces van botbreuken is de enorme callusbult, een kalklaag, die zich als een soort bescherming om de genezende breuk heen vormt. Die had bij mij nog het meeste weg van een kapstokhaak: je kon er zowat een jas aan ophangen. Heel lelijk stak hij in het begin af wanneer ik bijvoorbeeld een niet al te loszittend T-shirt droeg. De chirurg in opleiding die mij voor controle onderzocht riep om die reden haar supervisor in consult, die meteen tegen mij zei: "Meneer ik ga u matsen, die snijden wij mooi weg. Maak aan de balie maar een afspraak." "Is dat dan nodig?" vroeg ik. "Nou, nodig, nodig. Mooi is het toch niet zo. U wilt toch ook weleens naar het strand?"

"Ja, maar als u het weghaalt wat dan? En nu al opereren? Trekt zo'n callusbult dan niet vanzelf weg?"

"Meneer wat wilt u nu? Ik bied u aan om het weg te halen, zo'n lelijke bult, ziet u nu zelf. Gewoon een afspraak..." Dit laatste zei hij tegen zijn assistent. "Ik ben geen groot voorstander van een niet acuut noodzakelijke narcose. En het is voor mij gewoon een keuze. En bovendien: als die lelijke bult weg is, dan heb ik toch een lelijk litteken, nietwaar?" Tegen zoveel onbegrip kon deze chirurg niet op. Teleurgesteld en enigszins uit het veld geslagen bracht hij nog uit: "Ja als je het zo wilt zien..." "Ja, zo wil ik het zien, en we kunnen altijd over een halfjaar nog kijken." Ik dacht er verder niet meer aan.

De bult is overigens in een jaar tijd geheel verdwenen. De eerste paar jaren zag je het nog een beetje, maar ik weet nu niet eens meer zeker welk sleutelbeen het nu geweest is, het is totaal niet meer te zien...

jp

Categorie: persoonlijke historie

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Multi-cam-pagina:
www.shorties.nl/webcam/new_multi-cam.html

405  22 februari 2005

copyright: John Piek - www.shorties.nl

De sleutelbeenbult (1)

Vandaag kwam in het nieuws, dat ambulances soms met ernstige patiënten bij de verschillende ziekenhuizen moeten leuren om ze kwijt te raken. Ik heb zoiets al eens - letterlijk - aan den lijve mogen ondervinden. Het gebeurde is al vijftien jaar geleden, en ik was bij het linksaf slaan in de flank aangereden door een brommer, die mij aan de linkerzijde van een vluchtheuvel dacht in te halen. Ondanks dat ik achteraf, en op dat moment zelf eigenlijk alleen maar dankbaarheid voelde dat ik werd geholpen, ging er het nodige mis.

Het vroor, en op het gras zittend, wachten op de ambulance duurde lang. Het punt waar het ongeluk gebeurde was deels niet voor auto's toegankelijk, en de ambulance had weliswaar vrijwel direct naar mij toe kunnen rijden, maar deed dit door een misverstand echter niet. In plaats daarvan nam hij de ongeveer een kilometer lange oprijlaan van een naburig landgoed, waar bijna om de honderd meter een verkeersdrempel op geplaatst was; een flinke omweg dus. Het gevolg was, dat de ambulance niet alleen laat arriveerde, maar dat de rit ook nog eens begon met het voor mij tamelijk pijnlijk nemen van een stuk of zeven, acht van die drempels.

Ik had behalve verwondingen aan mijn handen een vrij vervelende sleutelbeenbreuk, waar ik nog tien weken mee ben thuisgebleven. Twee ziekenhuizen in mijn woonplaats hadden destijds een afdeling eerste hulp. Beide waren ongeveer even ver van de plek van het ongeval verwijderd. Toen we bijna bij het toenmalig Sint Elizabeth-ziekenhuis waren aangekomen, kwam door de mobilofoon het bericht dat daar helemaal geen plek was. De breuk die ik had zou echter makkelijk een open breuk kunnen worden, en om die reden werd besloten niet door te rijden naar het andere nu verder van ons verwijderd liggende ziekenhuis De Lichtenberg, maar om de situatie eerst bij het Sint Elizabeth te laten onderzoeken. Dat gebeurde buiten, in de vrieskou door een jonge vrouwelijke chirurg in opleiding. Zelf had ik een voorkeur voor het destijds enigszins beter bekend staande Sint Elizabeth, maar daar die keuze stond mij niet vrij, en ook bij de nabehandeling werd een switch mij ernstig afgeraden.

De chirurg keek en bevoelde de plek lang, maar de breuk bleek uiteindelijk geen gevaar te vormen voor het huidweefsel, waarna de rit zich toch nog voortzette in de richting van het bijna vier kilometer verderop gelegen andere ziekenhuis. Overigens heb ik daar ook nog lang moeten wachten voordat er ook zelfs maar iemand met bijvoorbeeld jodium kwam om het een en ander schoon te wassen en om te ontsmetten, maar doordat er af en toe iemand om de hoek kwam kijken die vroeg of alles nog ging, maakte er zich toch een vorm van opluchting van mij meester. (volgende keer het vervolg)

jp

Categorie: persoonlijke historie

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

De komende tijd zal ik tussen de andere teksten door een paar van de artikelen over relaties en dating op mijn weblog herpubliceren, zoals die tussen oktober 2003 en februari 2004 in Vragenrubriek Magazine zijn verschenen. Omdat de teksten niet recent zijn, zullen enkele (schuil)namen die worden genoemd, vervangen worden door een afkorting. De artikelen zijn soms enigszins herschreven.

We hebben allemaal weleens een blauwtje gelopen...

Datingbureau's zijn er in soorten en maten. Eerst waren er de gratis datingsites. Maar daarvóór waren er al de contactadvertenties in de krant, die nu soms bedreigd raken doordat internet vaak goedkoper is of in ieder geval sneller.

Werd er vroeger nog wel eens vreemd gekeken naar iemand, waarvan je wist dat die een contactadvertentie in de krant had gezet (zo iemand werd al snel voor een muurbloempje versleten), tegenwoordig kijkt niemand meer raar op als iemand vertelt dat hij of zij weleens geblind-date heeft. En waarom zou je ook niet? Hoewel het vaak wel beter voelt als je iemand 'in vivo' ontmoet hebt, bijvoorbeeld in de supermarkt, zijn de kansen dat dat vanzelf gebeurt toch niet zo heel groot. En waarom zou je het toeval dan niet een beetje helpen? En bovendien, met iemand die je via een blind-date ontmoet kan het nog spontaan genoeg zijn, als je tenminste niet met huizenhoge verwachtingen naar je afspraak toe gaat. Ook een afspraak met degene die 'het' niet is, omdat de bekende klik uitblijft, kan heel leuk zijn. Zelfs wanneer het maar voor één keer is. Daten is ook een manier om mensen uit een sociale context te ontmoeten, die je op een andere manier onmogelijk had leren kennen. En er kan een waardevolle vriendschap uit voortkomen.

Waarom tegen daten nu minder gek wordt aangekeken dan vroeger? Allereerst werd je vroeger geacht te trouwen met iemand van je eigen achtergrond of geloof. Daar wordt nu vaak anders over gedacht. Ook zijn mensen mondiger, en laten het er niet zo snel meer bij zitten, als ze niet direct iemand spontaan ontmoeten. Daarbij is de maatschappij ook nog eens veel sneller geworden, en hoe vervelend dat soms ook is, relaties duren ook dikwijls korter. Iemand ontmoeten via een site of advertentie, of een bureau is dan de manier. Dating is ondertussen een hele industrie geworden, er zijn bureau's, internetsites, krantenadvertenties, er is chatten en er zijn de vaak veel te dure babbelboxen via de telefoon. Keus genoeg.

Eerder verschenen in Vragenrubriek Magazine 3 van 26 oktober 2003

De komende tijd zal ik tussen de andere teksten door een paar van de artikelen over relaties en dating op mijn weblog herpubliceren, zoals die tussen oktober 2003 en februari 2004 in Vragenrubriek Magazine zijn verschenen. Omdat de teksten niet recent zijn, zullen enkele (schuil)namen die worden genoemd, vervangen worden door een afkorting. Dit is het eerste artikel uit die reeks.

Maakt vrijheid ontevreden?

In de Volkskrant van zaterdag 25 oktober 2003 schrijft journalist Peter Giesen een lang artikel over de toenemende keuzevrijheid, en wat dat betekent voor mensen die een relatie hebben. In tegenstelling tot een paar jaar geleden worden tegenwoordig de jaren vijftig vaak enigszins verheerlijkt. In die tijd groetten de mensen elkaar nog op straat, en was alles veilig en een een huwelijk was tenminste voor altijd. Tegenwoordig doen de mensen maar, hoor je veel mensen van boven de veertig zeggen. Maar de jaren vijftig waren ook een tijd, waarin de vrouw ondergeschikt was aan de man, en waarin ook in Nederland homo's 'om ze te genezen' nog werden gecastreerd, of met vrouwelijke hormonen ingespoten.

In later jaren werd de individu steeds belangrijker, en dat had ontegenzeggelijk tot gevolg dat ook relaties minder bestendig werden. Dat werd in grote mate versterkt door de komst van de betrouwbare anticonceptie, waardoor allerlei seksuele voorschriften die bedoeld waren om ongewenste zwangerschap te voorkomen hun geldigheid verloren.

Maar ja, zoals het nu is daar word je ook niet vrolijk van. Op dit moment lopen er per jaar 100.000 relaties in Nederland stuk. Dat betekent dat er daardoor 200.000 singles per jaar bij komen. Die singles zijn volgens het artikel in de Volkskrant lang niet allemaal gelukkig. Binnen een jaar heeft 30% opnieuw een relatie, en na vijf jaar is dat 75%.

De ene deskundige in het artikel die wordt aangehaald, onderzoeker Jan Latten van het CBS, denkt dat het aantal relatiebreuken alleen maar zal toenemen, en dat de toenemende emancipatie van de vrouw uiteindelijk zal leiden tot een 'Caraïbisch model van gezinsvorming'. Een vrouw besluit daarbij dat ze een kind wil, maar wil wil niet per se een echtgenoot omdat ze weet hoe instabiel relaties kunnen zijn. De andere deskundige die Giesen aanhaalt, Ed Spruijt van de Universiteit Utrecht denkt dat het aantal echtscheidingen best weer zou kunnen afnemen. Hij vergelijkt het met roken, waarbij het ook lang geduurd heeft voordat de wetenschap dat het slecht voor je is ook het gedrag van de mensen ging veranderen. Het besef hoe slecht een relatiebreuk voor de aanwezige kinderen is, zou op dezelfde manier uiteindelijk ook het gedrag met betrekking van relatiebeëindiging kunnen beïnvloeden.

Eerder verschenen in Vragenrubriek Magazine 3 van 26 oktober 2003

Fishing of phishing?

Volgens een artikel op www.webwereld.nl groeit het aantal gevallen van identiteitsroof op spectaculaire wijze. In 2004 waren er in de VS zo'n 9,4 miljoen gevallen van een of andere vorm van identiteitsroof. Identiteitsfraude en internet gaan vaak hand in hand samen.

Een vroege vorm van identiteitsroof was creditcardfraude. Deze manier is ondertussen alweer enigszins in onbruik geraakt. Mensen die zich hiervan bedienen, proberen op één of andere manier het creditcardnummer van mensen te achterhalen. Dat kan in de werkelijke wereld bijvoorbeeld bij malafide ondernemers waar je een betaling uitvoert. Zo'n ondernemer houdt vervolgens een kopie van je creditcardnummer achter, of kopieert tijdens je betaling tegelijkertijd op een speciaal apparaat de magneetstrip van je kaart.

Op internet zijn er een aantal andere manieren om achter creditcardgegevens te komen. Zo werd een aantal jaren geleden door webshops nog vaak een onbeveiligde verbinding gebruikt voor betalingen per creditcard. Voor malafide hackers is het een klein kunstje om uit het internetverkeer op die manier verschillende creditcardnummers te destilleren. Ook is er een paar jaar geleden een grootschalige bende opgerold, die gratis websites met porno beheerde. Zogenaamd om te voorkomen dat mensen onder een bepaalde leeftijd toegang kregen, moest je vóór je toegang kreeg, je creditcardnummer invoeren. Met dat nummer gebeurden vervolgens een hele hoop dingen, waarvoor die nummerinvoer duidelijk niet bedoeld was.

Identiteitsroof gaat verder dan creditcardfraude. Zo kan het bijvoorbeeld gebeuren dat in de supermarkt je pinpas het ineens niet doet, terwijl toch zeker weet dat een dag ervoor je salaris daarop gestort is, en je er in de tussentijd geen tweedehands autootje mee betaald hebt. Of er staat plotseling een deurwaarder bij je aan de deur met een hele stapel onbetaalde rekeningen voor zaken waar jij zelf nooit iets van gezien hebt. Wat er heeft plaatsgevonden is dat iemand - zich voordoend als jou - in een heel korte tijd zoveel mogelijk geld heeft uitgegeven. Er is een groot aantal verschillende manieren waarop criminelen dit bewerkstelligen, bijvoorbeeld met simpelweg iemands geboortedatum, met zijn of haar sofinummer, een gestolen of gekopieerd paspoort, rijbewijs of kentekenbewijs, maar ook met de aloude creditcardnummers of zelfs simpelweg een naam en huisadres. Dikwijls wordt als het om bijvoorbeeld creditcards of bankrekeningen gaat, ook een adreswijziging aangevraagd, waardoor het slachtoffer in eerste instantie door het uitblijven van zijn afschriften ook niet doorheeft wat er aan de hand is.

Na die korte periode van veel geld uitgeven wordt, als de kredietlimieten bereikt zijn, verdergegaan met de volgende persoon. In de meeste gevallen zijn het de creditcardmaatschappijen en de leveranciers die met de schade blijven zitten. De eersten vergoeden als geen sprake is van grove nalatigheid doorgaans gewoon de schade. En leveranciers moeten kunnen aantonen dat jij het werkelijk bent geweest, die de spullen gekocht en geleverd heeft gekregen.

Er zijn overigens twee typen van identiteitsroof. In de ergste variant wordt gewoon gedaan of de crimineel de geroofde identiteit heeft. Onder die valse identiteit worden dan rekeningen geopend, leningen aangegaan, en creditcards aangevraagd. Bij het tweede type wordt alleen de bestaande rekening van iemand gebruikt.

Ondanks het feit dat je waarschijnlijk de financiële schade op een klein eigen risico na wel vergoed krijgt, levert het wel veel secundaire schade op, bijvoorbeeld aan je goede naam. En je zou onterecht een registratie bij het Bureau Krediet Registratie kunnen krijgen, die je dan weer met veel moeite moet gaan aanvechten.

Pharming

Op dit moment is de meest gebruikte manier die toegepast wordt om gegevens te krijgen voor identiteitsroof het zogenaamde 'phishing'. Daarnaast is er het wat minder bekende 'pharming'. Phishing maakt gebruik van spammailtjes, die verwijzen naar websites waarin iemand misleid wordt om zijn gegevens in te vullen. Een bekende is een mailtje, kennelijk afkomstig van één van de bekende banken, met als titel 'uw account dreigt te verlopen'. In het mailtje wordt vervolgens door een smoes aannemelijk gemaakt dat je naar de website van het doorgaans betrouwbare bedrijf in kwestie moet gaan. Het gaat daarbij altijd om een goedlijkende kopie van die website, met een domeinnaam die best eens naar de betreffende instelling zou kunnen verwijzen. Op die site wordt je vervolgens gevraagd om 'nogmaals' je gegevens in te typen (NAW-gegevens, bankrekeningnummers, en/of creditcardnummers met vervaldatum, veiligheidscode en desnoods PIN-code, noem maar op). Dat moet zogenaamd gebeuren omdat bij een computercrash die gegevens verloren zijn gegaan of - zoals hierboven, en dat is een veel sterkere - dat je account of creditcardrekening als je dit niet doet zou verlopen. Spoed geboden! En het ziet er allemaal zeer betrouwbaar uit. Zo betrouwbaar dat zo'n 3% van de met een mailtje benaderde mensen ook daadwerkelijk naar de in zo'n mailtje genoemde malafide website gaat.

Pharming werkt zo mogelijk nog iets geniepiger. Hetzelfde soort van frauduleuze websites wordt hiervoor gebruikt, maar ditmaal via spyware. Dat zijn ongewenste programma's die onder andere gebruikersgevens verzamelen en naar bedrijven sturen, die ze vervolgens weer voor marketing gebruiken. Dit in dit geval gebruikte spyware, ook wel malware genaamd, zorgt er daarbij voor dat als je bijvoorbeeld www.myvisa.nl intikt, of www.postbank.nl of de URL van een andere vertrouwde site waar je klant bent, dat je dan in plaats daarvan op een site van de fraudeurs terechtkomt. Doorgaans zijn die zo goed nagemaakt dat je het verschil echt niet ziet. Op de site wordt wederom gevraagd om allerlei persoonlijke gegevens in te voeren, waar je als klant natuurlijk graag gehoor aan geeft.

Als je een beetje oplet kun je phishing-mailtjes er redelijk makkelijk uit vissen. Gelukkig zitten wij in een klein taalgebied, dus daardoor vallen de meeste mailtjes vanwege het Engels waarin ze gesteld zijn vanzelf al af. Verder moet uiteraard je nooit zomaar op een site creditcardgegevens of andere persoonlijke informatie intikken. Zéker niet als je op een site bent die je niet kent. En tegen spyware is goed wat te doen met verschillende anti-spyware-programma's die ondertussen te verkrijgen zijn, vaak gratis. (Bijv. Ad-Aware op www.lavasoft.com). Maar goed, zo heb je naast een virusscanner en een firewall dus wel weer nòg een nieuw soort programma nodig om de onbevoegden uit je computer te houden.

Klik hier voor een voorbeeld van een Engelstalig phishing-mailtje dat ik 20 december kreeg.

Bronnen: Webwereld, www.privacyrights.org, www.antiphishing.org en een anonieme malafide phisher.

jp

Categorie: opinie

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

copyright: John Piek - www.shorties.nl

Een sigaar uit eigen doos

Bovenstaande uitdrukking werd in de jaren tachtig door de vakbonden gebruikt om zogenaamd goede ideeën van de werkgevers te kwalificeren. Een aantal jaren geleden werd tijdens de vakantieperiode bekend, dat iedereen in Nederland een gratis telefoonbeantwoorder kreeg. Op zo'n moment van alleen komkommernieuws landde het persbericht in vruchtbare aarde. Het leek ook zo'n aardige geste: in plaats van zo'n dom apparaat met allemaal draden eraan, die maar stof staat te verzamelen, hoefde je nu maar te bellen en je wist het ook. Een slimme marketingtruc, en iedereen was blij. Behalve natuurlijk de leveranciers van telefoonbeantwoorders.

Een paar  jaar later kwam ineens een onaangenaam bericht uit de lucht vallen. De voice mail was zo'n succes, dat kon gewoon niet langer gratis, anders was het te duur. Het was een goedgekozen moment. Net daarvoor had de laatste grote importeur voor telefoonbeantwoorders de handdoek in de ring geworpen. Niemand wilde nog zo'n ding en nergens was nog een beantwoorder te krijgen.

Net als trouwens de meeste van zijn telecombranchegenoten, is KPN er een kampioen in om mensen op onverwachte (en nog net door de Opta niet verboden) manier geld uit de zakken te kloppen. Op een gegeven moment kon ik soms onderweg urenlang niet bij mijn voice mail komen, waardoor ik enkele opdrachten misliep. Meerdere keren raakten er berichtjes zoek of vond ik ineens berichten van anderen in mijn voice mailbox. Dat leverde door enkele hilarische momenten wel leuke stof voor columns op, maar voor mij was het niettemin een reden om opnieuw een tweetal antwoordapparaten aan te schaffen. De vermoedelijke oorzaak van de storingen was de invoering van een handige nieuwe mogelijkheid, die op dat moment met enige aanloopmoeilijkheden werd ingevoerd. Als iemand geen geheim nummer had, kon je met de 5-toets aan het einde van het voicemailbericht degene die dat bericht had ingesproken terugbellen, zonder het nummer te hoeven intoetsen. Toen een oplettende kijker van het programma Kassa een tijd daarna eens een onverklaarbaar gesprek van 2,5 uur, gevoerd met haar voice mail op haar specificatie aantrof, bleek met die vijf-toets op heel geniepige wijze geld verdiend te worden. Als je van deze mogelijkheid voor terugbellen gebruik maakt, blijf je namelijk in verbinding staan met de voice mail computer, die voor jou degene die heeft ingesproken belt. Je betaalt dus lokaal tarief voor je telefoonverbinding met de voice mail, en daarnaast al die tijd het normale tarief voor het doorgeschakelde gesprek.

Dat een vos wel zijn haren verliest, maar niet zijn streken bleek vorige week. Een paar week terug werd met enige bombarie door KPN voor al haar ADSL-gebruikers een fikse snelheidsverhoging aangekondigd. Daar kon het bedrijf ook bijna niet onderuit, want waar ADSL in eerste instantie direct na invoering de absolute snelheidskampioen was, wordt deze sinds enige tijd ruimschoots in snelheid en lage kosten voorbijgestreefd door de inmiddels gedigitaliseerde aansluitingen van de Casema's, de Essent's, de Multikabel's en de UPC's, KPN's grote vijanden. Zelf had ik niet om die verhoging gevraagd, en ik was ook eigenlijk wel tevreden met mijn oude verbinding. Maar toch was het in tegenstelling tot eerdere snelheidsverhogingen een heel goed merkbare, en dus welkome verbetering. Twee week later kwam de aap uit de mouw: KPN berekent de kosten voor die hogere snelheid door aan de providers, die zelf mogen kiezen of ze dit zelf slikken of aan de eindgebruikers doorberekenen. Rara... De kleinste providers kunnen niet anders. Om winstgevend te blijven moeten ze per volgende maand hun prijzen al verhogen. De grootsten roepen om het hardst dat van een prijsverhoging aan hun klanten absoluut geen sprake is, maar daar kun je natuurlijk gewoon op wachten.

Ik woon in een huis van woningbouwcorporatie Portaal, die binnenkort met een glasvezelverbinding tot in het huis komt. Nog sneller dus dan de kabel. Ik heb ze afgelopen vrijdag maar eens gebeld hoe alle plannen vorderen, en dat zag er heel veelbelovend uit. Standaard is die aansluiting vier keer zo snel als mijn huidige ADSL-abonnement, het is half zo duur, maar voor die prijs zit er zonder meerkosten ook een kabelabonnement bij en twee vaste telefoonaansluitingen waarmee je tegen een laag tarief kunt bellen...

jp

Categorie: opinie

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Copyright op foto's

De belangrijkste website waar kunstenaars zich kunnen presenteren, Galeries.nl heeft volgens een artikel in Netkwesties 30.000 afbeeldingen van kunstwerken van haar webpagina's verwijderd. Het kan raar gaan in de wereld die internet heet. Was het tien jaar geleden nog heel gebruikelijk als je op je pagina even een foto van iemand leende. Vaak deed je dat door de foto met een verwijzing vanaf de originele weblocatie te gebruiken. De meeste webloggers doen dat nog steeds zo, en gevoelsmatig lijkt het ook wel te deugen: immers als de eigenaar van het materiaal niet meer wil dat dit op internet staat, dan kan hij het zelf tegelijk van al die sites weghalen of er zelfs een berichtje plaatsen met waarom hij dat heeft gedaan. Tegenwoordig zijn eigenaren van websites steeds vaker boos als je zoiets met de afbeelding vanaf de originele locatie doet. Het wordt 'bandbreedtediefstal' genoemd, omdat je zo de kosten voor het internetverkeer laat betalen door degene die de foto in eerste instantie geplaatst heeft. Daar is natuurlijk wel wat voor te zeggen als je dat doet op een site met tienduizenden bezoekers per dag.

De reden van het verwijderen van alle afbeeldingen op Galeries.nl is een claim van één fotograaf, die één van de foto's op de site gemaakt heeft. De fotograaf eist voor het gebruik van die foto (die volgens het Netkwesties-artikel op de site slechts 48 keer bekeken is) 5000 euro.

Ik heb een paar maanden geleden al eens in een artikel beschreven hoe een bedrijf voor vele tienduizenden (toen nog) guldens het schip in ging, door plaatsing van een postzegelgrote foto van een autocoureur, waarop de man zelfs nauwelijks te herkennen was. Het lijkt dat we in het geval van Galeries.nl te maken hebben met eenzelfde creatieveling onder de advocaten.

Laten we even wel wezen: de fotograaf staat in zijn recht: het is zijn foto, die zonder zijn medeweten of goedkeuring op een website staat. Maar 5000 euro is wel een groot bedrag. De advocaat, die hier overigens een rekenfoutje maakt, komt daar als volgt op: volgens de algemene voorwaarden van de fotograaf mag hij in dit soort gevallen 300% van het bedrag vragen, dat hij oorspronkelijk voor het maken van de foto heeft ontvangen. Hij heeft destijds daar 500 euro voor gekregen, dus zou je komen op 1500 euro. Maar nee, freewheelt de raadsman verder: de site is immers bereikbaar via drie verschillende domeinnamen. Daarom gaat het volgens hem wel degelijk om drie afzonderlijke websites, en daardoor gaat de prijs dus nogmaals drie keer over de kop. Hij komt zo op een hongerige 5000 euro, wat uiteraard 4500 had moeten zijn. Of deze drie-website redenatie voor de rechter standhoudt is uiterst twijfelachtig. Maar goed, 1500 euro is natuurlijk ook nog een hele hap geld. De algemene voorwaarden van de fotograaf zijn daarbij overigens alleen maar van toepassing op handelsovereenkomsten die hij met klanten annex opdrachtgevers sluit. In dat geval dus tussen hem en Wieteke van Dort, die de foto voor de promotie van een tentoonstelling door hem liet maken. Had hij de claim dus bij Van Dort gelegd, dan had deze redenering hout gesneden. Tussen Galeries.nl en de fotograaf is echter geen sprake van een overeenkomst, en dus is de wet van toepassing. En daarnaast wat normaal gebruikelijk is in dit soort gevallen.

Wat is nu normaal gebruikelijk? Dat weet ik heel goed, omdat ik zelf vaker met dit bijltje hak. Ik ben schrijvend journalist én fotograaf, en ook van mij worden regelmatig teksten en foto's zonder toestemming op websites gekopieerd. Normaal is dat je de mensen eenmaal waarschuwt dat zij geen toestemming hebben voor plaatsing, en dat je wilt dat ze het betreffende materiaal van hun site verwijderen. Gewoonlijk geef je ze daar dan de gelegenheid voor, bijvoorbeeld vijf of zeven dagen. Verder zeg je dat ze een rekening kunnen verwachten als het materiaal na die datum nog niet van hun website verwijderd is. Het valt te verwachten dat zo'n rekening niet kinderachtig is, men is immers gewaarschuwd. Sinds jaar en dag is deze werkwijze een goed gebruik op internet, en in alle gevallen dat ik dit zo gevraagd heb, is het materiaal binnen de gestelde termijn verwijderd. Meestal doe ik echter gewoon een beroep op begrip van de beheerder van zo'n site, voor de situatie. Dat helpt eigenlijk vrijwel altijd. Bovengenoemd zwaar geschut zet ik alleen maar in als ik vermoed dat iemand, bijvoorbeeld een commerciële website niet zal meewerken.

Als ik het goed begrepen heb, dan heeft Galeries.nl zonder waarschuwing vooraf, meteen een rekening gekregen, wat erg ongebruikelijk is. Wat Galeries.nl in dat geval meteen had moeten doen, was alleen die betreffende foto van de site halen waarover geklaagd is. Eventueel kan de fotograaf daarover dan nog een aangetekend briefje worden gestuurd, waarin staat dat één en ander een vergissing was, en dat de foto door de webmaster te goeder trouw was geplaatst. Daar had de site ook een uiterst valide argument voor: de foto was hen door Wieteke van Dort voor precies dat ene doel ter beschikking gesteld. Daarbij moet de fotograaf toch ook hebben geweten dat mevrouw Van Dort de foto voor promotiedoeleinden heeft laten maken, en dat hij dus niet voor eenmalige publicatie was bestemd. Maar goed, daar kan best ook iets over in die vermaledijde algemene voorwaarden hebben gestaan. Het Netkwesties-artikel geeft verder aan dat in een echte galerie, kunstwerken tentoongesteld worden zonder dat daar auteursrechten voor te hoeven worden betaald. Ze staan daar namelijk uitgestald omdat ze verkocht moeten worden. Om dezelfde reden zou het ook wel eens kunnen dat voor de website met datzelfde doel dezelfde regel geldt. Kortom: een sterke zaak voor Galeries.nl, en misschien krijgt Wieteke van Dort het nog zwaar, als de toorn des fotograafs zich harerzijds zou richten, omdat zij het tenslotte was die de foto, misschien wel buiten de afspraken om, verder heeft verspreid.


Nota bene: Ik ga zelf trouwens heel ruimhartig om met de rechten op mijn werk. Weliswaar zeg ik er wat van als ik dingen van mijzelf zonder mijn toestemming ergens aantref, ik geef echter aan particulieren (als de website mij tenminste aanstaat) vrij gemakkelijk toestemming. Een uitzondering vormt in opdracht gemaakt werk, omdat ik vind dat de opdrachtgever van zo'n hergebruik op de hoogte moet zijn. Tenzij er iets bijzonders is, wil ik ze daar dan liever niet mee lastigvallen. Soortgelijke overwegingen gelden voor portretfoto's, omdat ik van mening ben dat in dat geval ook de geportretteerden op de hoogte moeten zijn. Bij commercieel gebruik vind ik eigenlijk vrijwel altijd dat betaling op zijn plek is. Temeer daar ik maar een arme jongen ben, die van dit soort werk moet leven..

Niettemin blijft het oppassen met de plaatsing van foto's waarvan je niet absoluut zeker bent dat je ze voor dat doel mag gebruiken. Je kunt best een fotograaf treffen die minder begripvol is dan ik, en een rechter die je in eerste instantie in het ongelijk stelt. In hoger beroep gaan kan duur zijn, of misschien wel niet mogelijk, en dan zit je dus zwaar in de problemen.

jp

Categorie: privacywetgeving/auteursrecht

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Eenderde 'gaat vreemd' met Valentijn

Uitgegeven: 11 februari 2005 09:01
Laatst gewijzigd: 11 februari 2005 09:45

AMSTERDAM - Meer dan eenderde (35,6 procent) van de Nederlanders verstuurt met Valentijn een amoureuze boodschap naar iemand anders dan de eigen partner. Dit blijkt uit een onderzoek van de feestsite Vanharte .

Nog eens ruim 10 procent van de respondenten gaf te kennen met Valentijn eigenlijk 'vreemd' te willen gaan, maar dat niet te durven.

De Valentijnskaart is nog steeds het meest populair. 33 procent van de ondervraagden gaat een kaart versturen. Maar ook SMS en e-mail zijn in opkomst (samen goed voor 25 procent). Bijna 20 procent van de respondenten geeft een cadeautje of besteedt op een andere manier aandacht aan Valentijnsdag. (bron: nu.nl)

N.B. ik geef toe dat ik nu meedoe met de trend van veel collega's, om berichten uit het nieuws schaamteloos voor 'waar' te presenteren. Voor de goede orde: het bericht komt van een feestsite, die ik verder niet ken. Ik weet ook niet of nu.nl, waar ik het bericht vandaan heb, dat bericht of de beweringen erin gecheckt heeft, en ik heb dat zelf ook niet gedaan. Wel weet ik dat uit een anoniem uitgevoerd serieus onderzoek, onder een dwarsdoorsnede van de bevolking aan het eind van de brave jaren dertig van de vorige eeuw in Nederland bleek, dat simpelweg op grond van hun bloedgroep, vijftien of twintig procent van de kinderen niet van de echtgenoot van hun moeder kon afstammen.

copyright: John Piek - www.shorties.nl

Eerlijk is eerlijk

In dezelfde krant waar ik lees dat de koopkracht in de afgelopen maand is gedaald door de hogere energiekosten, staat verderop dat de hogere aardgasprijzen 1,5 miljard extra geld in de staatskas deden belanden. 680 miljoen van deze 'meevaller' wordt  volgens het Ministerie van Financiën gestopt in de versterking van de economie. De rest zal worden gespendeerd aan het terugdringen van het financieringstekort. Logisch zou natuurlijk zijn om de mensen die extra kosten aan energie hebben gemaakt iets van al die extra inkomsten terug te geven.

Het is een houding die je bij bedrijven ook vaak aantreft. Mijn woonverzekeraar Centraal Beheer Achmea bijvoorbeeld, waar ik gewoonlijk heel tevreden over ben, heeft vorig jaar de polisvoorwaarden aangepast. Voor veel mensen met een dergelijke polis leverde dat een flinke hoeveelheid extra zaken en situaties op waarin de verzekering de schade dekt. In mijn situatie betekende het echter dat ik voor een grote risicopost een jaarlang niet verzekerd ben geweest, terwijl ik dat met slechts 14 euro per jaar had kunnen bijverzekeren. Ik moest daar zelf achter komen. Bij een verzekeraar die geen zogenaamde 'direct carrier' is, en die je dus via een tussenpersoon afsluit, was me dat waarschijnlijk niet gebeurd. Maar ik heb iets tegen tussenpersonen. Die worden namelijk niet rechtstreeks door mij betaald, maar door middel van provisies die ze van de verzekeraar krijgen, waardoor ze in mijn opinie nooit echt onafhankelijk kunnen zijn. Maar goed, dat is een ander verhaal.

Natuurlijk had ik de polisvoorwaarden goed moeten lezen, wat ik ook bijna altijd doe, omdat ik nu eenmaal graag  juridische teksten lees. Maar vorig jaar was ik rond deze tijd bedolven onder de juridische paperassen, dus heb ik de voorwaarden slechts geskimd. Zo zie je maar wat ervan komt. Behalve de voor mij ongunstige voorwaardenwijziging was er ook nog een tuinverzekering toegevoegd. Onder de oude voorwaarden was de tuin gewoon meeverzekerd, maar nu moest die apart worden betaald, een bedrag van elf euro en nog wat. Ook dat had ik vorig jaar niet gezien. Toen ik daarover belde was het commentaar dat zoiets uiteraard niet terugbetaald kon worden. Ik had immers een jaar lang profijt gehad van de dekking van die verzekering. Ja hoor, dat had ik inderdaad: voor alle tuinspullen op een overigens het hele jaar volkomen leeg balkon.

Heel anders ging het bij internetprovider XS4ALL. De afgelopen jaren had ik steeds het gevoel dat ik teveel betaalde. Mijn intuïtie bedriegt me met dat soort dingen zelden, maar in de telefoongesprekken waarin ik dit ter sprake bracht kwamen we er dus niet achter. Nu heb ik een beetje een gecompliceerd stelsel van meerdere accounts, met ook nog twee totaal verschillende klantnummers, wat de zaak natuurlijk extra bemoeilijkt. Door een opmerking van iemand van de tweedelijns helpdesk, die ik een paar week geleden voor een probleem met mijn account belde, zei ik dat ik per maand nog altijd voor een inbelaccount betaalde. De helpdeskmedewerker aan de andere kant van de lijn zei: 'Dat hoop ik toch van niet, want die zit tevens gratis bij de ADSL-prijs inbegrepen'. Vrijwel meteen hierna heb ik met iemand van de afdeling accounting van het bedrijf gebeld, die direct begreep waarover ik het had. En hij zei met mijn gegevens voor zijn neus meteen dat ik gelijk had. Ik zou er nog van horen. Vier werkdagen later had ik een creditfactuur in de brievenbus liggen, met als eindbedrag de 508,70 euro die ik dus sinds 2002 ten onrechte betaald had.

jp

Categorie: opinie

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

blogger.xs4all.nl/kixkix

Eerdere dagelijkse foto's

Zulk weer was het dus vandaag

De vierhonderdste! (sinds 2 augustus 2001)

400  10 februari 2005

copyright: John Piek - www.shorties.nl

Twee retourtjes

Wat heerlijk toch, dat reizen met het openbaar vervoer.

Vanochtend was ik iets te laat de deur uit gegaan, en had ik gehaast op het station hier bij mij in de straat, de code ingetikt voor het kaartje voor mijn reis. Helaas pindakaas, want in tijdnood tikte ik op de automaat dus de verkeerde code in, waardoor er een retourtje Utrecht uit tevoorschijn kwam, in plaats van één naar Hilversum. Bij de trein ben ik meteen dus naar de conductrice gelopen. Het was zo'n joviaal iemand die meteen zei dat ik wat haar betreft met dit kaartje ook naar Hilversum kon, en die vervolgens snel keek of er een prijsverschil was. Dat was er dus: tachtig cent teveel betaald. Voor de terugreis zou ik volgens haar moeten gokken op de goede wil van de conducteur op díé trein of ik met dit retourtje ook weer terug mocht. De tachtig cent moest ik in dat geval dan wel als verlies accepteren. Beter was het, zei ze, om bij het loket of bij de klantenservice, welk van beiden er ook was in Hilversum, de zaak te regelen.

Zo gezegd, dus zo gedaan. Een klanten-service was het dus. Ja, met dit kaartje mocht ik niet terug nee. Maar geld teruggeven of omruilen, dat mocht op de nieuwe servicepunten van NS niet meer. Ja in uitzonderingsgevallen, mocht binnen een halfuur na aankoop het kaartje nog worden omgeruild, of eventueel het geld geretourneerd. Maar dat kon alleen als dat kaartje op het betreffende station zelf was gekocht.

"OK, ik had met dit kaartje dus naar het loket op station Amersfoort Schothorst moeten gaan?"

"Ja, dat klopt."

"Maar dat loket is dus sinds een maand of zo gesloten. Definitief. Gaat nooit meer open."

"Ja, dan heeft u pech."

Een korte pauze volgde, terwijl de rij achter mij met nòg weer één persoon groeide..

"Ik kan natuurlijk voor u een aantekening op dit kaartje maken met een stempel, en als u dit kaartje dan opstuurt naar een speciaal adres, heeft u een kans dat ze het bedrag misschien vergoeden. Vergeet niet om daarbij uw rekeningnummer te vermelden. Ik geef u dan vast een nieuw kaartje voor de terugreis, dat u gewoon moet afrekenen."

Voor de zekerheid vroeg ik nog of ik de gebruikelijke verhoging ook moest betalen, die je tegenwoordig aan de loketten kwijt bent. Daar hadden de ratten me al een keer eerder mee te pakken gehad. Zoiets zeggen ze pas tegen je, nadat je het bedrag van kaartje plus verhoging afgerekend hebt, waarna ze het met een gemeen lachje dus niet meer terug willen draaien. Maar dat was hier dus niet het geval. Toch had ik het gevoel dat er ook hier iets niet klopte.

Onderweg in het centruim van Hilversum schoot mij ineens door mijn gedachten dat het kaartje dat ik net daarvoor gekregen had, toch wel wat aan de dure kant was. Vlug maar even nagekeken. Ik snap niet waarom ik een retourtje Amersfoort Schothorst-Hilversum heb gekregen. Had ik dat geweten, dan had ik mijn verlies wel genomen en gewoon in de automaat een enkeltje van daaruit naar Amersfoort gekocht. Dan was ik in ieder geval minder geld kwijt geweest dan wanneer NS besluit mij het per ongeluk gekochte kaartje niet te vergoeden; waarop de kans volgens de service-man dus toch wel heel aanzienlijk is.

Thuisgekomen zag ik ten slotte dat het formulier dat ik had gekregen om het ten onrechte gekochte kaartje terug te claimen, uitsluitend en alleen bestemd is voor de restitutie van kaartjes waarop nog geen datum gestempeld is. Het adres waarheen je het moet sturen is een postbusnummer, zodat je ook daar dus nog weer portokosten aan kwijt bent.

Een auto met chauffeur. Dat lijkt me trouwens ineens ook zo gek nog niet.

jp

Categorie: life-log

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Als je op mijn mailinglijst wilt, stuur dan een mailtje door hier te klikken, en vermeld 'aanmelden mailinglijst'.

Afmelden als je er weer genoeg van hebt is net zo makkelijk als aanmelden, en gebeurt meteen bij binnenkomst van je mailtje.

Reclame uitgelegd

Becam

Allereerst het spotje:

Publiek in beeld. Links staat een piccolo met een dom gezicht.

Bom: "Dag dames en heren. We gaan het hebben over de té dure lening, kijkt u even mee...."

Te zien is een volkse man, met snor, voor een caravan die op parkeerplaats bij een woonflat staat: "Beste leningman. We hebben net een nieuwe caravan gekocht, maar nu hebben we geen geld meer om op vakantie te gaan. Wat moeten we nu doen?"

Bom: "Dat hebben we gelijk uitgezocht. En schrikt u niet: de meeste Nederlanders betalen tevéél voor hun lening. U misschien ook."

Publiek roezemoest

Bom: "Stel, u gaat een mooie auto of caravan kopen. Waar gaat u dan naartoe? Bij gewone banken betaalt u al snel teveel. Maar leningspecialist Becam heeft altijd een zeer lage rente. En zo houdt u elke maand heel wat geld over."

Publiek: "Oòòòòh"

De picolo kijkt met een dom gezicht naar links en rechts, of hij van niets weet.

Bom: "Betaal niet langer teveel. Sluit uw dure lening over via Becam."


Maar nu het spotje overnieuw:

Wat dacht bijvoorbeeld Frits zelf?

Dag dames en heren

Bom: "Shit, zit ik hier effe voor lul. Dat haar van mij kon eigenlijk in 1976 al niet, maar ik loop er al jaren mee. En van die Becam-lui mag ik het dus niet veranderen..."

Meneer met snor: "Beste leningman. We hebben net een nieuwe caravan...."

Bom: "Potverdomme wat proleet is dat toch die kerel. Echt zo'n VARA-burgermannetje. Bah, wat ben ik toch blij dat ik dáár weg ben."

"Maar leningspecialist Becam heeft altijd een zeer lage rente. En zo houdt u elke maand heel wat geld over."

Bom: "Ja ja... Voor niks gaat de zon op. die lui naaien je waar je bij staat. Maar ja, ze betalen wel lekker, dus van mij hoor je verder niks."

Niet alleen Frits had zo zijn gedachten. Wat dacht bijvoorbeeld de piccolo toen hij aan het begin zo dom keek?

"Zijn we al begonnen?"

En op het eind:

"Ik weet van niks, maar ik moet wèl ongelooflijk poepen!"

jp

Klik hier om het originele spotje te bekijken

Categorie: humor

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

copyright: John Piek - www.shorties.nl

Het reservaat

Vorige week heb ik goedkoop de DVD van de film Buena Vista Social Club gekocht. De film is het verhaal, met bijbehorende muziek, van de fascinatie van de Amerikaanse popmuzikant Ry Cooder. Cooder was al lange tijd fan van authentieke Cubaanse muziek uit het midden van de vorige eeuw, toen hij ontdekte dat veel van zijn favoriete artiesten in 1998 nog gewoon gezond en in leven en waren. Hij zocht ze vervolgens in Cuba op (het is voor Cubanen vaak moeilijk om het land te verlaten), en musiceerde samen met hen. Een Amerikaan tussen de Cubanen. De film is gemaakt door de bekende Duitse filmmaker Wim Wenders, die in 1984 wereldberoemd werd met de (latere) cultfilm Paris, Texas.

Bij Buena Vista Social Club worden de mooie aspecten van Cuba getoond, met bijvoorbeeld de kenmerkende opgelapte oude Amerikaanse sleeën, meest stammend uit de jaren vijftig, waarvan er nog vele, vaak in felle zuurtjeskleuren over het eiland rijden. Verder zijn er de dikwijls schitterende gebouwen, uit een ander verleden, en vaak slecht onderhouden, maar daardoor meestal ook nog in hun originele staat.

Bij de prachtige muziek werken de beelden zeer ontroerend in hun pracht. Zo zijn er in een (waarschijnlijk) oud paleis kleine meisjes atletiek aan het oefenen. Een gebouw als dat, zou wanneer het in de VS of hier bij ons zou staan, ofwel als museum in gebruik zijn, ofwel als winkelpromenade à la Magna Plaza in het vroegere postkantoor in Amsterdam. In een voormalig leven niet helemaal vrij van communistische sympathieën, zie ik nu wel, hoe het demonstratief voor zo'n doel gebruiken van een dergelijk fraai koloniaal gebouw, haast als provocatie moet werken. Een beeld als dat, laat zien dat het land een schrijnend reservaat is onder een dictatuur. Heel paradoxaal is het, dat de schoonheid van het land, juist bewaard is gebleven doordat het zo'n onrechtvaardig reservaat is. Net zoals de muziek en de cultuur, juist tegen de verdrukking van politiek en armoede van zo'n land in, extra gedijen. De armoede is zo tegelijkertijd hun rijkdom. Een vreemd en ongewild effect, zoals Castro het vast oorspronkelijk ook niet bedoeld had.

jp

Categorie: literair

N.B. Deze column berust deels op fictie. Aan de inhoud kunnen geen rechten worden ontleend. De column is niet in alle gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

Vrijdag 22:05-22:50 op BRT één, Genre: Serie/soap

http://www.tvgids.nl/detail.php?pid=1589470&tab=1

Zo krijg je (overigens geheel ongevraagd) voor promotiedoeleinden nog eens een foto van Fatima Moreira de Melo toegestuurd, die vanaf 9 februari in het blad FHM (Fuck Him Magazine?) staat. Dit keer zonder hockeyrokje, maar mèt een levende boa constrictor.

Fatima: ‘Zo´n beest zoekt de hele tijd de warmste plekjes op, dus hij kroop de hele tijd tussen mijn benen.’

Overigens was de constrictor Henkie voor commentaar niet beschikbaar.

Het is maar dat u het weet!